Σάββατο, Ιούνιος, καλοκαίρι.. ψάχνεις ταινία να δεις το βράδυ? Τι καλύτερο από μια καλή ταινία μυστηρίου, ειδικά αν παίζουν και 2 top πρωταγωνιστές?

Ξέρω, απαντήσατε ναι στην παραπάνω ερώτηση!

Η ταινία που είδα και σας προτείνω αυτή την εβδομάδα είναι το The Good Liar.

Έχει κάποιους μήνες (να πω την αλήθεια) που είδα την ταινία. Επειδή όμως βρίσκομαι σε μια κινηματογραφική περίοδο που «έχω λιώσει» σε ταινίες και σειρές μυστηρίου, αποφάσισα να σας την σχολιάσω.

Όπως είδατε στην παραπάνω φωτογραφία, πρωταγωνιστεί η πάντα υπέροχη Οσκαρική Helen Mirren (The Queen) και ο επίσης μοναδικός και μεγάλος θεατράνθρωπος της Αγγλικής θεατρικής σκηνής Ian McKellen (υποψήφιος για Oscar για τα Lord of the Rings Ι και το Gods and Monsters).

Αρχικά, θα κάνω την ανατροπή και θα αναφέρω τα αρνητικά που μου κακοφάνηκαν στο Τhe Good Liar!

Σαν να σας ακούω να λέτε: «Κάτσε ρε Αλέξη πρώτα με τα αρνητικά θα αρχίσεις? »

Αλλά ναι, «είμαι απ’ αυτούς» και θα ξεκινήσω σήμερα με αυτά που δεν μου άρεσαν.

Λοιπόν, όσο καλοί και αν είναι οι δύο πρωταγωνιστές, δεν μπορώ να πω ότι δέσανε ιδιαίτερα σαν ζευγάρι. Δεν με έπεισαν. Επίσης, η ταινία ενώ έχει δράση και πλοκή, υστερεί σε ταχύτητα. Θα μου πείτε τώρα, οι πρωταγωνιστές είναι και κάποιας ηλικίας.   Οκ λογικό!

Παίζουν όμως πολύ καλά, υπάρχει μυστήριο και suspense από την αρχή ως το finale και δεν σε κάνουν να βαριέσαι. Θα μπορούσαν όμως μεταξύ μας, να δουλέψουν λίγο τη χημεία τους.

Έφτασε η στιγμή να σας πω χωρίς spoilers φυσικά, το story:

H Mπέτι (Mirren) είναι μία χήρα ευκατάστατη η οποία μέσω ενός site γνωριμιών γνωρίζει  τον Ρόι (Μc Kellen). Κατά τη διάρκεια της σχέσης τους, αντιλαμβανόμαστε ότι ο Ρόι θέλει απλά να εισβάλει στους τραπεζικούς λογαριασμούς της πλούσιας Μπέτι και δεν τον ενδιαφέρει ιδιαίτερα άλλη μορφή σχέσης.

Όσο όμως η γνωριμία τους προχωρά και το παρελθόν τους και κυρίως του Ρόι αποκαλύπτεται, (τα πολύ καλά flashback κυριαρχούν στο δεύτερο μισό της ταινίας) το σχέδιο του αλλά και η  ερωτική τους σχέση μπερδεύεται ολοένα και πιο πολύ.

Η Μπέτι από την άλλη δεν έχει δεύτερες σκέψεις για τον Ρόι, εκτός από κάποιες στιγμές που επηρεάζεται από τον προστατευτικό  και καχύποπτο εγγονό της (με το δίκιο του).

Τι γίνεται όμως άραγε στο finale?

Αν και υπάρχουν τα κλασικά κλισέ των ταινιών μυστηρίου, στο δεύτερο κομμάτι της ταινίας ο ερωτισμός και η συντροφικότητα του ζευγαριού, παραχωρούν τη θέση τους σε παγίδες, μυστήριο, κυνηγητό και φυσικά το μη αναμενόμενο φινάλε.

Η ταινία βασίζεται στο βιβλίο του Nicholas Searle και τη σκηνοθεσία έχει κάνει ο Bill Condon (Twilight, Dream Girls, Mr Holmes κ.ά). Ο σκηνοθέτης είχε γράψει το σενάριο αλλά συνεργάστηκε ξανά στο παρελθόν με τον McKellen, στο Gods and Monsters το 1998 και πήρε Oscar προσαρμοσμένου σεναρίου. Ο ΜcKellen ήταν εκείνη τη χρονιά υποψήφιος για δεύτερο ανδρικό ρόλο.

Μου άρεσε ιδιαίτερα η  βρετανική διάθεση και «αέρας» της ταινίας, το χιούμορ, οι σεναριακοί γρίφοι, τα πλάνα από το πάντα όμορφο London και φυσικά ότι για πρώτη φορά είδα μαζί σε ταινία τους δύο συγκεκριμένους θρύλους του cinema, που πολύ θα ήθελα να τους απολαύσω και κάποια στιγμή στο θέατρο (αν ανοίξουν κάποια στιγμή τα θέατρα στο Λονδίνο).

Θα δείτε μια ταινία με Mirren και McKellen στους δρόμους του Λονδίνου και του  Βερολίνου, να ξεδιπλώνουν το υποκριτικό ταλέντο και το class τους, σε μια ταινία που θα μπορούσα να πω ότι έχει μια Χιτσκοκική διάθεση στη σκηνοθεσία (μη πείτε κακεντρέχειες, διάθεση είπα).

Πάρτε pop corn, chips ή ότι άλλο γουστάρετε, δείτε το πολύ καλό trailer και φυσικά απολαύστε μετά την ταινία!

Καλό σαββατοκύριακο!

Αλέξης

Πληροφορίες: Παραγωγή 2019, drama, crime, mystery, IMDb 6,6/10 με 15,813 ψήφους

Καλό Ιούνιο,

Καλοκαίρι επιτέλους!

Θα σκέφτεστε τώρα, τι μας λέει και αυτός? Πως θα περάσουμε το φετινό after lockdown καλοκαίρι? Κάπως διαφορετικά είναι η αλήθεια.

Εύχομαι όμως, όλοι να βρούμε τρόπους να περάσουμε όσο το δυνατόν πιο ευχάριστα με ή χωρίς την καλοκαιρινή αύρα και τις Ελληνικές παραλίες.

Μια ταινία λοιπόν νοσταλγική σαν καλοκαίρι, με τρυφερότητα, συναίσθημα αλλά και γεμάτη χρώματα, εκφραστική μουσική και διαθεση για προσωπικη εξομολόγηση είναι το Pain and Glory.

Καλά μη φαντάζεστε ότι σας προτείνω σήμερα να δείτε μια ευχάριστη καλοκαιρινή ταινία με παραλίες και θάλασσες.

Η σημερινή μου πρόταση, είμαι μια Ισπανική ταινία που πέρασε από τα φετινά Oscars, χάρισε στον πρωταγωνιστή της (Αntonio Banderas) έναν εκπληκτικό ρόλο και ερμηνεία (καιρό είχα να τον δω να παίζει επιτέλους τόσο καλά), τιμήθηκε σαν ταινία με αρκετές υποψηφιότητες, απέσπασε πολλά βραβεία και τέλος κατάφερε να κρατήσει ανέπαφο το κλασικό στυλ του Ισπανού σκηνοθέτη της.

Όπως έχετε ήδη καταλάβει απο τον τίτλο, ο σκηνοθέτης αυτός είναι ο Pedro Almodovar (των Kika, Volver, Κακή Εκπαίδευση, Το Δέρμα που Κατοικώ, Ολα για τη Μητέρα μου, Ραγισμένες Αγκαλιές, Μίλα της κ.ά).

Τον κινηματογραφικό τρελό κόσμο του Almodovar, ανακάλυψα γύρω στο 2004 μετά από την παρότρυνση μιας φίλης να δώ μια από τις μετέπειτα αγαπημένες μου ταινίες, το «Όλα για την Μητέρα μου».

Τον θεωρώ μαζί με μερικούς άλλους σκηνοθέτες  (Woody Allen, Guillermo del Toro, Lars Von Trier,  Γιώργο Λάνθιμο, Shyamalan, Nolan), TOP στο είδος του.

Μελόδραμα αλλά όχι σαπουνόπερα, ήρωες καρικατούρες, χιλιάδες χρώματα σε ένα πλάνο, υπέροχη μουσική και τραγούδια, ιστορίες πόνου, βία, δράματα, κωμικές καταστάσεις στα όρια του γελοίου, πάθη, έρωτες αλλά πάνω από όλα μοναδικά σκηνοθετημένες ιστορίες είναι ο Almodovar.

Αν δεν έχετε δει ακόμα κάποια από τις ταινίες του, δείτε μια από τις αγαπημένες μου: το Μίλα της, το Volver ή το Όλα για τη μητέρα μου.

Θα ευχαριστηθείτε δράμα!

Πολλά είπα για τον σκηνοθέτη!

Ας σχολιάσω και λίγο την ταινία του με τίτλο «Πόνος και Δόξα» όπως και αποδόθηκε στα Ελληνικά.

Αρχικά έλαβε πολλές υποψηφιότητες σε διάφορα βραβεία όπως Goya, Oscars, Golden Globes, Bafta κ.ά. Οι περισσότερες βραβεύσεις και τελέτες όμως, τίμησαν ιδιαίτερα τον πρωταγωνιστή της ταινίας, Αntonio Banderas ο οποίος κέρδισε και βραβείο πρώτου ανδρικού ρόλου στις Κάννες.  Λογικό, θα καταλάβετε όταν τον δείτε στην ταινία!

Πριν συνεχίσω ρίξτε μια ματιά στο trailer:

Το βασικό στην πλοκή της ταινίας, η οποία όμως  «σε κρατάει» μετά το πρώτο 20λεπτο, (είναι λίγο αργή στην αρχή) είναι η ζωή του σκηνοθέτη που υποδύεται ο Banderas ή μάλλον καλύτερα ο Banderas που ερμηνεύει έναν 70ρη, κουρασμένο και ξεπεσμένο από τις παλιές του δόξες, σκηνοθέτη.

Σας έκαψα? Το ξέρω!

Αλλά και εγώ στην αρχή δεν το είχα καταλάβει. Όσπου είδα την ταινία, διάβασα λίγο το story πίσω από αυτήν και κατάλαβα τι θέλησε να κάνει ο Almodovar.

Η ταινία λοιπόν αν και ο ίδιος ο σκηνοθέτης όπως είδα σε συνεντεύξεις το αρνήθηκε, είναι μια αυτοβιογραφία του. Δεν το λέω μόνο εγώ, αλλά χιλιάδες  κριτικοί παγκοσμίως.

Μερικά στοιχεία απο το story και ομοιότητες από τη ζωή του Almodovar:

Ο Banderas μένει σε ένα παρόμοιο επιπλωμένο χρωματιστό διαμέρισμα όπως και ο Almodovar (τα περισσότερα έπιπλα και αντικείμενα στην ταινία τα είχε παραχωρήσει ο ίδιος). Επίσης, ο 70χρονος ήρωας της ταινίας ονόματι Σαλβαδόρ έχει πλέον στερέψει από καλλιτεχνική έμπνευση, έχει κουραστεί, δεν τον συγκινεί τίποτα και παράλληλα έχει διάφορα προβλήματα υγείας (κάτι θυμίζουν πάλι όλα τα παραπάνω).

Να σας πω ακόμα ότι ο Banderas του μοιάζει φοβερά (ειδικά αν δείτε τον σκηνοθέτη σε παλιότερες φωτογραφίες), ντύνεται παρόμοια, έχει παρόμοια μαλλιά κτλ.

Ως Σαλβαδόρ λοιπόν, σκέφτεται τη ζωή του σαν παιδί δίπλα στη μητέρα του, την οπoία ερμηνεύει λιτά, φυσικά και υπέροχα, η μούσα του Penelepe Cruz.  Ο σκηνοθέτης αναπολεί τις πρώτες του μνήμες, τη μετακόμισή τους στο πρώτο του φτωχικό σπίτι που έμοιαζε με σπηλιά, την άρνηση του να γίνει παπάς, το πρώτο του έρωτα σαν παιδί με έναν εργάτη.

Μας μεταφέρει παράλληλα στο σήμερα όπου ο σκηνοθέτης αναζητά τον πρωταγωνιστή μια παλιάς μεγάλης κινηματογραφικής του επιτυχίας και το οποίο είχε χρόνια να μιλήσει (ακριβώς όπως και ο Banderas με τον Almodovar που είχαν να μιλήσουν από το 1987 με εξαίρεση τη ταινία που κάνανε μαζί, «το Δέρμα που Κατοικώ» το 2011).

Στη ταινία συμφιλιώνεται με τον ναρκομανή και παλιό του φίλο και πρωταγωνιστή της ταινίας του Αλμπέρτο, ο οποίος τον μπλέκει ξανά με τα ναρκωτικά αλλά και μέσα απο ένα μοναδικό θεατρικό μονόλογο που ερμηνεύει, τον κάνει να συναντήσει μια από τις πρώτες του μεγάλες αγάπες.

Δεν θέλω να πω άλλα για το Pain and Glory, το συγκινητικό του φινάλε και το μοναδικό τρόπο να αφηγείται ιστορίες ο  Pedro Αlmodovar. Δείτε το!

Αυτό που με ώθησε να σας προτείνω σήμερα το «Πόνος και Δόξα» είναι ότι δεν θα δείτε κάτι εκπληκτικό σεναριακά, αλλά παρ’ όλο αυτά ο Ισπανός σκηνοθέτης καταφέρνει μοναδικά μία ακόμα φορά με τον τρόπο που ξετυλίγει την ιστορία του, αλλά και με τις πολύ καλές ερμηνείες των ηθοποιών (Asier Etxeandia, Leonardo Sbaraglia, Nora Navas), να αυτοβιογραφείται χωρίς υπερβολές προσφέροντας μια ακόμη όμορφη ταινία.

Παρουσιάζει με τον κλασικό πληθωρικό του τρόπο όλες του τις ενοχές, πίκρες, δράματα, αγωνίες και φαντάσματα που τον στοιχειώνουν.

Τέλος (είπα πολλά, το ξέρω), μου έμεινε η πανέμορφη Penelope Cruz και η υπέροχη μουσική του Alberto Iglesias που βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Καννών του 2019.

Δείτε την Penelope σε ένα πολύ όμορφο τραγούδι από την ταινία:

Καλή προβολή και καλό καλοκαίρι,

Αλέξης

Πληροφορίες: Παραγωγή 2019, Drama, IMDb: 7,6/10 με 40,367 ψήφους

Τελικά το Apple TV+ έχει φέρει πολύ καλές σειρές (ρίξτε μια ματιά στο Servant που σας έχω ήδη σχολιάσει).

Μια από αυτές τις παραγωγές και συγκεκριμένα η σειρά που θέλω να σας προτείνω αυτή την εβδομάδα είναι το The Morning Show.

Το TMS διαθέτει αρκετούς λόγους για να το δεις, αλλά ο βασικότερος για να μην κρυβόμαστε, είναι η Jennifer Aniston.

Nαι, η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα ένα από τα μεγαλύτερα εφηβικά μου κολλήματα (καταλαβαίνετε τι εννοώ), θα κατάφερνε να ξεπεράσει την sexy εικόνα της Rachel από τα Φιλαράκια.

Παρ’ όλα αυτά, το έκανε και το έκανε πάρα πολύ καλά σε σχέση με ότι άλλο έχω δει από την Aniston τα τελευταία χρόνια (εξαίρεση η ταινία Cake του 2014 στην οποία ήταν επίσης πολύ καλή).

H Jennifer Aniston, μέσα από τον ρόλο της στη σειρά θεωρώ ότι αφήνει πίσω την τηλεοπτική εικόνα της Rachel, δημιουργώντας έναν χαρακτήρα που ισορροπεί σχεδόν σε όλα τα επεισόδια, μεταξύ συγκρατημένης τρέλας και mental breakdown. Από το πρώτο επεισόδιο, έως το κλείσιμο της πρώτης season παίζει υπέροχα, με φυσικότητα, πείθει και δείχνει πόσο καλή ηθοποιός είναι και ας λένε όλοι (έλα όλοι το έχετε πει), ότι είναι καλή μόνο σε κωμωδίες και κομεντί.

Εγώ βέβαια θα την «γουστάρω για πάντα» ως Rachel! Άραγε κατάφερε μέσα από τα 10 μονοώρα επεισόδια της σειράς να με κάνει να την ξεχάσω έστω προσωρινά?

Η σειρά «έφαγε» κράξιμο από τους Αμερικάνους κριτικούς. Αλλά όπως λέμε Ελληνιστί, who cares?

Επίσης, στην Ελλάδα το TMS δεν μαθεύτηκε ιδιαίτερα. Ελάχιστες δημοσιεύσεις είδα στα διάφορα social όταν ξεκίνησε. Πιστεύω όμως ότι βοήθησε θετικά το ότι οι πρωταγωνίστριες εμφανίστηκαν σχεδόν σε κάθε Αμερικάνικη τηλεοπτική εκπομπή και φυσικά στο ότι η Aniston έκανε επιτέλους λογαριασμό στο Instagram (είμαι follower να ξέρετε).

Σε γενικές γραμμές το TMS είναι μοντέρνo, γρήγορo, δε κουράζει, κυλάει σαν νερό, έχει αγωνία, καλούς ηθοποιούς χωρίς υπερβολές  και φυσικά θίγει με ιδιαίτερο τρόπο το κίνημα #metoo και το φαινόμενο της σεξουαλικής παρενόχλησης και κακοποίησης των γυναικών ως απόηχο του σκανδάλου Weinstein.

Να σας αναφέρω ακόμα ότι «βγήκε στον αέρα» το Νοέμβριο του 2019 και την παραγωγή κάνουν και οι δύο πρωταγωνίστριες.

Είναι εμπνευσμένη από το βιβλίο του δημοσιογράφου Brian Stelter με τίτλο Top of the Morning:Inside the Cutthroat World of Morning TV και φυσικά η σειρά πήρε το okay για την επόμενη season η οποία θα κυκλοφορήσει τα τέλη του 2020 με ή χωρίς Covid-19.  Ποιος ξέρει?

Θα σας πω μερικά στοιχεία για το story, χωρίς φυσικά spoilers (δεν είμαι τέτοιος).

H Alex Levy (Jennifer Aniston) και ο Mitch Kessler (Steve Carell) είναι οι δύο παρουσιαστές της πιο επιτυχημένης πρωινής Αμερικάνικης εκπομπής The Morning Show, με πολύ υψηλά νούμερα τηλεθέασης.

Είναι και οι δύο αγαπημένοι στο κοινό και φυσικά πολύ επιτυχημένοι. Ξαφνικά όμως (πρώτο επεισόδιο) βγαίνει στη φόρα ένα σκάνδαλο σεξουαλικής παρενόχλησης στο χώρο εργασίας του Mitch και απολύεται ύστερα από 15 χρόνια συνεργασίας με το κανάλι. Η τέλεια εικόνα της εκπομπής γκρεμίζεται αλλά και φυσικά ο κόσμος του Mitch και της Αlex, η οποία αναγκαστικά αναλαμβάνει μόνη και σοκαρισμένη από τις αποκαλύψεις, τα ηνία της πρωινής εκπομπής. Παράλληλα, το κανάλι και όλοι όσοι δουλεύουν στην εκπομπή προσπαθούν να «ξηλώσουν» την τέλεια εικόνα του Mitch από το μυαλό όλης της Αμερικής.

Ταυτόχρονα που λέτε με το χαμό στο The Morning Show, ένα βίντεο μιας άσημης δυναμικής δημοσιογράφου της Bradley Jackson (Reese Witherspoon), γίνεται viral παντού με αποτέλεσμα να τραβήξει τα βλέμματα πάνω της όλων, συμπεριλαμβανόμενου του καναλιού της πρωινής εκπομπής.

Μέσα από διάφορες τηλεοπτικές πισώπλατες δολοπλοκίες, που θεωρώ ότι είναι και το ατού της σειράς, η Alex και ενώ δεν συμπαθεί την Bradley (φαντάζομαι βλέπετε το ύφος  της στην παραπάνω φωτογραφία), κάνει κίνηση ματ (ακολουθεί μικρό spoiler) και ανακοινώνει μπροστά στις κάμερες ότι νέα συμπαρουσιάστρια του πρωινού TV show θα είναι η Bradley.

Επικρατεί μπροστά και πίσω από τις κάμερες πανδαιμόνιο.

Εκεί είναι που ξεκινά η σειρά και ο χαμός!

Σεξουαλική παρενόχληση, συνεργάτες θύματα, αφεντικά που κρύβουν πολλά, ένταση, κλάμα, κρυμμένες ερωτικές σχέσεις, κλεισμένα στόματα, θάνατοι, ψεύτικες φιλίες, νεύρα, σεξισμός, ηλικιακός ρατσισμός, καριερίστες που τα δίνουν όλα για να ανεβούν επαγγελματικά και τέλος οι εξαιρετικές ερμηνείες των ηθοποιών και κυρίως της Αniston και της Witherspoon κάνουν την σειρά απολαυστική.

H Witherspoon, μολονότι δεν την έχω σε ιδιαίτερη εκτίμηση ως ηθοποιό (παρά τις διάφορες τηλεοπτικές της επιτυχίες – Big Little Lies), ερμηνεύει μοναδικά το ρόλο της Bradley, της «λαϊκής» και αληθινής δημοσιογράφου που δεν τη σταματάει τίποτα και κανένας. Τα βάζει με όλους και με όλα για να αποκαλύψει το βρώμικο και σάπιο μιντιακό σύστημα.

Σας είπα ήδη παραπάνω κάποια από τα highlights μου!

Μερικά ακόμη είναι τα εξής: η φυσικότατη ερμηνεία του Steve Carell, η αξιοπρεπέστατη αναφορά σε όλη την σειρά για το θέμα της σεξουαλικής παρενόχλησης χωρίς κιτρινισμούς και «κατινίστικα» σχόλια, η αγωνία σε κάθε επεισόδιο, ο κυνικός ρόλος της Jennifer και φυσικά το ότι η σειρά δεν είναι πουθενά υπερβολική ώστε να την κάνει σαπουνόπερα.

Στα αρνητικά: η μέτρια μουσική και η λίγο αργή δράση των πρώτων επεισοδίων. Επίσης να ευχηθώ η δεύτερη season να μη γίνει γραφική και να κρατήσει στο στυλ της.

Ήταν υποψήφια το 2020 για διάφορα βραβεία, όπως χρυσή σφαίρα για καλύτερη δραματική σειρά αλλά απέσπασε και υποψηφιότητες για σφαίρες γυναικείας ερμηνείας και για τις δύο πρωταγωνίστριες.

Ωστόσο, βραβείο έλαβε μόνο η Aniston στα Βραβεία του Σωματίου των ηθοποιών με την καλύτερη γυναικεία ερμηνεία σε δραματική σειρά. Παρέλαβε το βραβείο και ήταν και πολύ sexy (φίλε άντρα που διαβάζεις τώρα αυτό, search the pictures από την βράβευση).

Τελειώνοντας να αναφέρω ότι έχει ένα από τα πιο καθηλωτικά μη αναμενόμενα φινάλε σειράς που έχω δει.

Δείτε το trailer:

Kαλό λιώσιμο!

Αλέξης

Πληροφορίες: TV Series (2019-), drama, IMDb 8,4/10 με 33,061 ψήφους

Hello everybody,

Μια ταινία που ήθελα να σας προτείνω να δείτε παρέα με τα πιτσιρίκια σας, είναι η νέα υπέροχη ταινία της Pixar Animation Studios που βγήκε τον Μάρτιο του 2020. Την είδα πριν μερικές βδομάδες και μου άρεσε πολύ.

Αυτή η ταινία είναι το Onward ή όπως αποδόθηκε στα Ελληνικά, «Φύγαμε»!

Τα τελευταία 25 χρόνια, η Pixar (θυγατρική της Disney για όποιον δεν το γνωρίζει) έχει καταφέρει να απευθύνεται σε όλες τις ηλικίες και όχι μόνο φτιάχνοντας ταινίες χαλάρωσης και διασκέδασης αλλά προσπαθεί να μας περάσει ένα βαθύτερο νόημα και τροφή για σκέψη! Το καταφέρνει νομίζω σχεδόν πάντα!

Το Onward λοιπόν όπως και οι περισσότερες ταινίες της Pixar/Disney έχουν αυτό το μαγικό που σε κάνει να χαμογελάς και να συγκινείσαι παράλληλα όταν τις βλέπεις.

Το Φύγαμε χωρίς φοβερές σεναριακές πρωτοτυπίες (να πούμε και την αλήθεια), αλλά με όμορφους καθημερινούς χαρακτήρες, χιούμορ, φαντασία, όμορφη country μουσική και  τραγούδια σου αφήνει μια γλυκιά μελαγχολία στο τέλος.

Αρχικά, να σας αναφέρω κάτι πριν αρχίσω το σχολιασμό μου για το Onward.

Είμαι λάτρης από μικρός των ταινιών και της σεναριακής φιλοσοφίας της Pixar και των Disney Studios (Toy story, Finding Nemo, Up, Inside out, Απίθανοι, Ratatouille κ.ά.). Όλες αυτές οι ταινίες που προανέφερα, αλλά και ακόμα περισσότερες απευθύνονται κυρίως σε παιδιά αλλά με βαθύτερα και ουσιώδη θέματα που τις κάνει αρεστές και σε μας τους ενήλικες. Για αυτό θεωρώ ότι στους περισσότερους μας αρέσει να τις βλέπουμε ξανά και ξανά.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα το αριστουργηματικό Coco που θα σας το σχολιάσω σε ένα μελλοντικό post!

Μην ξεχνάμε, είμαι και γεννημένος σε μια δεκαετία που μεγάλωσα και είδα στα 90s πολύ animation και συγκεκριμένα Disney (The Lion King, Aladdin, 101 Σκυλιά της Δαλματίας κτλ.). Άρα με νιώθετε!

Λίγα λόγια για το story (no spoilers)

O αφηγητής της ταινίας ξεκινάει με τη φράση: «Πριν πολλά χρόνια ο κόσμος μας ήταν γεμάτος από θαύματα και μαγεία. Αλλά, δυστυχώς, οι καιροί αλλάζουν».

Σε έναν κόσμο που η μαγεία φαίνεται πως έχει χαθεί και αντικατασταθεί από την τεχνολογία έχουμε δύο αδέλφια τον ντροπαλό Ίαν και τον εξωστρεφή μπουνταλά Μπάρλει οι οποίοι μπλέκονται σε μια μαγικά τρελή περιπέτεια παρέα με τον «μισό» πατέρα τους (δείτε το trailer και την παραπάνω φωτογραφία και θα καταλάβετε τι εννοώ), ένα βανάκι, ένα βιβλίο με ξόρκια και ένα μαγικό ραβδί.

Αναζητούν τη μαγεία, το χαμένο άλλο «μισό» του πατέρα τους, το κουράγιο που κρύβουν μέσα τους, την αλήθεια και όλα αυτά μαζί!

Φυσικά, όπως κάθε ταινία της Pixar που σέβεται τον εαυτό της, οι 2 μικροί ήρωες συναντούν πολλά και διαφορετικά εμπόδια και αναποδιές.

Η σκηνοθεσία είναι του Dan Scanlon ,οποίος υπογράφει και το σενάριο. Μικρή βασική λεπτομέρεια (θα καταλάβετε όταν δείτε την ταινία), ο σκηνοθέτης δεν έχει αναμνήσεις από τον πατέρα του ο οποίος πέθανε όταν ήταν πολύ μικρός.

Τις φωνές τους δανείζουν οι Tom Holland  (τον ξέρετε σίγουρα από τα καινούργια Spiderman) ο οποίος κάνει τον εσωστρεφή, σοβαρό και ντροπαλό Ίαν και ο εξαιρετικός Chris Pratt που ερμηνεύει τον καλόκαρδο, εξωστρεφή και λίγο αφελή μεγαλύτερο αδελφό του, Μπάρλει.

Επίσης, πιστεύω πολύ καλές στους δεύτερους ρόλους είναι η μητέρα των αγοριών Julia Louis-Dreyfus και φυσικά (δεν περίμενα κάτι λιγότερο) η Octavia Spencer που κλέβει την παράσταση με το ρόλο της. Κάνει την  Μάντικορ (ένα Περσικό μυθικό τέρας), κάτι ανάμεσα σε λιοντάρι, σκορπιό, άνθρωπο και νυχτερίδα.

Ψιλοτρομακτική φαίνεται θα έλεγα για παιδιά, αλλά στη ταινία έχει «καταντήσει» μια καλόκαρδη και λίγο βαριεστημένη ιδιοκτήτρια fast food εστιατορίου.

Νομίζω ότι όσοι είστε γονείς και δείτε την ταινία με τους γιους σας θα βρείτε το αντίστοιχο Frozen για αγόρια. Ένα «έλεος πια» δε νομίζετε με το Let it go!

Highlights μου πολλά:

Οι ωραίες ερμηνείες των ηθοποιών που χαρίζουν τις φωνές τους, η γρήγορη δράση παρά τις κάποιες ομοιότητες με ανάλογες ταινίες της Pixar, οι «τρελοί» δευτεραγωνιστικοί ρόλοι (προσέξτε τον πατριό Κένταυρο-Αστυνομικό των αγοριών), το χιούμορ, το κλασικό σε ταινίες Disney, εξαιρετικό soundtrack, η «καφρίλα» μεταξύ των 2 αδελφών αλλά και η βαθιά τους αγάπη, ο ανοιχτά γυναικείος ομοφυλόφιλος χαρακτήρας για πρώτη φορά σε ταινία της Disney, η ένωση των δύο κόσμων (μαγικός και του σήμερα) και τέλος το γλυκόπικρο φινάλε.

Μη ξεχάσω τις πολύ αστείες σκηνές όπου η μαγεία στο σημερινό κόσμο είναι σε δεύτερη μοίρα και τα ξωτικά ζουν μία ρουτινιάρικη ζωή, οι άγριοι μονόκεροι σαν ζητιάνοι τρώνε από τα σκουπίδια και φυσικά η σκηνή που οι νεράιδες δε πετάνε πια και έχουν καταντήσει Χαρλεάδες τσατισμένοι μηχανόβιοι (top σκηνή).

Γενικά η ταινία έχει πολλές ανάλογες αστείες σκηνές, αλλά καλύτερα να τις ανακαλύψετε μόνοι σας. Θα συγκινήσει λίγο παραπάνω αυτούς που έχουν χάσει αγαπημένα τους πρόσωπα.

Είμαι βέβαιος όμως ότι θα την ευχαριστηθείτε είτε μόνοι, είτε παρέα με τα παιδιά σας!

Σας αφήνω παρακάτω το αγγλόφωνο trailer, ένα από τα τραγούδια που μου άρεσαν πολύ και ένα στίχο του συγκεκριμένου τραγουδιού που περιγράφει πιστεύω όλη την ταινία:

«Ιf you should ever bear a heavy load, I’ll be the wheels, I’ll be the road»

Φύγαμε.. και καλή προβολή!

Aλέξης

Πληροφορίες: Παραγωγή 2020, Animation, Adventure, Comedy IMDb: 7.5/10 με 50,030 ψήφους.

Τι θα λέγατε για ένα ψυχολογικό θρίλερ με στοιχεία γνήσιου Χολιγουντιανού τρόμου?

Αν ναι, τότε μπορείτε να διαβάσετε τα παρακάτω και να δείτε στη συνέχεια ένα πολύ δυνατό θριλεράκι που προτείνω για αυτη την εβδομάδα. Το Invisible Man.

Αρχικά να ενημερώσω ότι δεν θα δείτε κάτι που δεν έχετε ξαναδεί ποτέ στη ζωή σας. Απλά η πολύ καλή σκηνοθεσία του Leigh Whannell σε συνδυασμό με την εξαιρετική ερμηνεία (όπως πάντα) της Εlisabeth Moss, κάνει την ταινία ιδανική για Σαββατιάτικο βράδυ με popcorn (κατά προτίμηση sugar salt αν με ρωτάτε).

Που λέτε λοιπόν, είδα την ταινία ένα βράδυ και κλασικά μετά το φινάλε έψαξα κάποια στοιχεία που μου άρεσαν ιδιαίτερα.

Το πρώτο ήταν η σκηνοθεσία!

Μόλις έκανα την αναζήτηση μου για τον σκηνοθέτη κατάλαβα γιατί μου άρεσε τόσο. Ο σκηνοθέτης έχει σκηνοθετήσει το Saw (1-3), το Insidious και πολλά άλλα χαλαρά θρίλερ (not at all). Περιττό να σας πω ότι ήμουν λάτρης των ταινιών Saw και ειδικότερα των 2 πρώτων (η φίλη μου Ευρώπη, αν το διαβάσει αυτό θα με «νιώσει»).

Το δεύτερο που μου άρεσε στην ταινία ήταν η Εlisabeth Moss!

Η πρωταγωνίστρια σαν «έμπειρο θύμα» καταφέρνει εξαιρετικά να σου μεταφέρει τον τρόμο, την αγωνία, το θυμό, την εκδίκηση και γενικά όλη την δράση της ταινίας.

Η Moss καταφέρνει μοναδικά να σου μεταδίδει διάφορα συναισθήματα από τις ερμηνείες της, όπως και στο εκπληκτικό Handmaid’s Tale (έμπειρο θύμα όπως ανέφερα παραπάνω) στο οποίο έχει τιμηθεί με διάφορα βραβεία, ανάμεσα σ’ αυτά και σφαίρα πρώτου γυναικείου ρόλου το 2018.

Να σας πω μερικά στοιχεία από το story της ταινίας?

Λοιπόν, ο πρώην σύντροφος (Oliver Jackson) της νεαρής πρωταγωνίστριας αυτοκτονεί και της αφήνει ως κληρονομιά ένα τεράστιο μέρος της περιουσίας του, με την ίδια να υποψιάζεται ότι πρόκειται για παγίδα.

Γιατί όμως? Σιγά μην σας πω!

H Σεσίλια (Εlisabeth Moss), κακοποιείται με πολλούς τρόπους από τον πλούσιο επιστήμονα σύντροφό της. Δραπετεύει που λέτε από το σπίτι τους (προσέξτε τη θέα που έχει το σπίτι) και λίγες μέρες μετά μαθαίνει όπως προείπα, για την αυτοκτονία του συντρόφου της. Παρόλο αυτά, κάτι περίεργο συμβαίνει μετά το θάνατο του και προσπαθεί να αποδείξει στον περίγυρό της ότι καταδιώκεται από μια αόρατη παρουσία που τη στοιχειώνει.

Τρελαίνεται ή κάτι πραγματικά συμβαίνει?

My highlights:

H σκηνοθεσία και η έντονη δράση από την αρχή μέχρι και το τέλος. Επίσης, αν και το ανέφερα ήδη, η εξαιρετική ερμηνεία και το βλέμμα της πρωταγωνίστριας, η σκηνή του λυτρωτικού τέλους (είμαι από αυτούς που θέλουν φινάλε σε τέτοιες ταινίες και όχι απλά υπονοούμενα), το σενάριο, η συνεχόμενη αγωνία και γενικά το ότι οι περισσότερες σκηνές σε τρομάζουν πραγματικά και χωρίς υπερβολές.

Εντάξει, έχει και κάποια αρνητικά. Θυμίζει λίγο το Ηοllow man με τον Kevin Bacon, έχει κάποια κλασικά κλισέ ταινίας τρόμου και κάποιες υπερβολές δράσης στο δεύτερο μισό της. Σε γενικές γραμμές όμως, την θεωρώ ιδανική για Σάββατο βράδυ. Δεν θα ξενερώσετε!

Σας προκαλώ να τη δείτε και να μου στείλετε σχόλια!

Σας  αφήνω παρακάτω το trailer και ένα video με το πανέξυπνο promo της ταινίας από την προετοιμασία των ηθοποιών και των δημοσιογράφων λίγο πριν από τα interviews.

Καλή προβολή,

Αλέξης

Πληροφορίες: Παραγωγή 2020, Horror, Mystery, Sci-Fi, IMDb 7.2/10 με 86,227 ψήφους

Λοιπόν δεν θέλω να αρχίσω με μεγάλη εισαγωγή γιατί θέλω να σας μιλήσω για την νέα σειρά thriller του Apple  TV+ η οποία με ενθουσίασε. Όποιος θέλει μυστήριο, απόκοσμη ατμόσφαιρα και να ιδρώσουν λίγo τα χέρια του, πρέπει να σταματήσει τώρα ότι και αν κάνει και να βάλει να τη δει!

Ποια σειρά είναι αυτή?

Μα φυσικά μιλάω για το Servant του  Michael Night Shyamalan. Ναι, του δημιουργού των top θρίλερ : Σκοτεινό χωριό, Οιωνός, Split, Unbreakable, Broken Glass και φυσικά της Έκτης Αίσθησης.

Τώρα να μου πεις να δω την Έκτη Αίσθηση, θα ψιλό «αγριευτώ» και ας την έχω δει 10 φορές.

Αρχικά, πάρτε παρακάτω μια ιδέα από το αρκετά » άρρωστο » trailer..

Εγώ να πω την αλήθεια, είμαι κάπως μη αντικειμενικός κριτής για αυτή τη σειρά. Ο λόγος είναι ότι γουστάρω τρελά την κινηματογράφηση, φωτογραφία, ήρωες, μυστήριο, απόκοσμα μακρινά πλάνα και φυσικά την τρέλα του Μichael Shyamalan. Λατρεύω τον τρόπο με τον οποίο σε κάνει να τρομάζεις πριν ακόμα δεις αυτό που θα σε τρομάξει πραγματικά.

Δε ξέρω αν με πιάνετε?

H σειρά που λέτε, βγήκε στον αέρα τον Νοέμβριο του 2019 και ήδη πήρε το πράσινο φως και για την δεύτερη season τον επόμενο Νοέμβριο. Η αλήθεια είναι, γιατί κάτι πήρε το μάτι μου, ότι μπορεί να κάνουν και πάνω από 2 seasons. Αν με ρωτάτε, δε συμφωνώ!

Κάποιες σειρές και ειδικά τα θρίλερ μυστηρίου ή τρόμου θεωρώ ότι πρέπει να διαρκούν 3-4 seasons το πολύ.

Aς μη σχολιάσω τώρα το Walking Dead που περίμενα πως και πως κάθε χρόνο πότε θα βγει η νέα season και τώρα το έχουν «εξευτελίσει»! Υπάρχουν και άλλες σειρές βέβαια που το «τραβάνε από τα αυτιά» αλλά ακόμα περιέργως μου αρέσουν (Αmerican Horror story).

Τι σας λέω όμως τώρα και εσάς? Σε λίγο θα γυρίσω το χρόνο στο 2010 και θα κάνω σχόλια και για το τραγικό φινάλε του Lost.

Λοιπόν, ας γυρίσουμε στο Servant.

Λίγα λόγια για το story:

H σειρά αποτελείται από δέκα 35′ περίπου επεισόδια, με πρωταγωνιστές ηθοποιούς που σίγουρα τους θυμάστε από κάπου: Toby Kebbell, Lauren Ambrose, Nell Tiger Free και φυσικά ο αγαπημένος Ρον Ουέσλι από τις ταινίες του Ηarry Potter, Rupert Grint.

Ο Shyamalan σκηνοθετεί μόνο 2 επεισόδια της σειράς αλλά έχει την παραγωγή και την γενικά επιμέλεια. Τo σενάριο της σειράς υπογράφει ο Βρετανός  Tony Basgallop.

Το story σχετικά απλό: Ένα ζευγάρι προσλαμβάνει μια νεαρή νταντά για να προσέχει το μωρό τους όσο αυτοί δουλεύουν. Η μητέρα εργάζεται ως ρεπόρτερ σε εξωτερικά ρεπορτάζ και ο πατέρας είναι διάσημος Chef και εργάζεται από το σπίτι.

Μικρή λεπτομέρεια, το μωρό είναι μια κούκλα που έχει πάρει τη θέση του παιδιού τους Jericho που έφυγε από τη ζωή. Η ψεύτικη (τέρμα αληθοφανή) κούκλα χρησιμοποιείται ως μεταβατικό μέσο για να βοηθήσει τη μητέρα να επανέλθει.

Θα μου πείτε τώρα: «Μας έπεισες Αλέξη, θα τη δούμε»!

Παρόλο αυτά περιμένετε, έχω να πω και άλλα που περιέχουν ελάχιστα spoilers..

Από που να αρχίσω? Να σας πω το πιο βασικό ότι η νταντά είναι πολύ, μα πολύ creepy και ξεδιαλύνει την ιστορία αριστοτεχνικά στο τέλος με τη σχέση που έχει με θρησκευτική αίρεση.

Τι κράτησα περιμένοντας τη νέα season? Λοιπόν, η ερμηνεία όλων το πρωταγωνιστών και ειδικότερα η ερμηνεία της ψυχικά διαταραγμένης μάνας (μόνο που θα δείτε το βλέμμα της Lauren Ambrose, θα καταλάβετε τι εννοώ) το μυστήριο και το μόνιμο ερώτημα σε κάθε επεισόδιο μέχρι το φινάλε «Τι συμβαίνει επιτέλους με τη νταντά?«, η μουσική έναρξης της σειράς ( ακούστε την και τα λεμε), οι τέρμα ωμές, σχεδόν αηδιαστικές σκηνές θανάτωσης ζώων, το μαύρο κυνικότατο χιούμορ κάποιες φορές σε κάθε επεισόδιο και πολλά ακόμα.

Φτάνει, δεν περιγράφω άλλο!

Αν γράψω ακόμη λίγο, θα σας αποκαλύψω και το finale της πρώτης season και δεν το θέλω!

Όποιος θέλει θριλεράκι μυστηρίου για το σαββατοκύριακο είναι ιδανικό. Τα επεισόδια «φεύγουν» νερό!

Δείτε πόσο γλύκα είναι το μωράκι στην φωτογραφία..

Είμαι σίγουρος ότι θα τρομάξετε!

Τα λέμε παιδιά,

Αλέξης

Πληροφορίες: TV series (2019- ),  drama, horror, thriller, IMDb 7.6/10 με ψήφους 11,313

Hello,

Eύχομαι όλοι να είστε καλά.

Δε ξέρω σε ποια βδομάδα καραντίνας σας βρίσκω. Εγώ πάντως δε θυμάμαι πια για μένα.

Πριν μερικές βδομάδες ξεκίνησα μια νέα σειρά στο Νetflix και την ολοκλήρωσα σε μία  μόνο νύχτα. Η σειρά αυτή είναι, όπως είδατε και στον τίτλο το Unorthodox.

Το Unorthodox είχε γίνει «μια μανία» τον τελευταίο καιρό και δεν υπήρχε φίλος ή γνωστός που να μην μου την έχει προτείνει. Αφήστε που και τα posts στα social media έπεφταν βροχή! Μια νύχτα λέω ας βάλω τo trailer.

Έτσι μια που είδα το trailer και μια που τελείωσα και τα τέσσερα επεισόδια. Η αλήθεια είναι ότι θα ήθελα ακόμα μερικά.

Βασικό θέμα του Unorthodox είναι η ζωή και τα ζητήματα μιας κοινότητας Χασιδιστών Εβραίων και κυρίως η θέση και η ποιότητα της ζωής των γυναικών.

Βλέποντας τη σειρά δε καταλάβαινα πως είναι δυνατόν στο σημερινό κόσμο να ζουν κάποιοι άνθρωποι έτσι. Σαφώς, μετά το πρώτο επεισόδιο δεν άντεξα και σταμάτησα να googlarw για τους Χασιδιστές Εβραίους. Σας παροτρύνω να κάνετε το ίδιο πριν ξεκινήσετε τη σειρά.

Αυτή η ομάδα Εβραίων (απόγονοι των Εβραίων του Ολοκαυτώματος) είναι σκληροπηρινικοί νεο-ορθόδοξοι Εβραίοι που ζουν σε συνθήκες περασμένων αιώνων με απαγορεύσεις, περιορισμούς, άγνοια, καταπιεσμένες κυρίως γυναίκες αλλά και άντρες που ακολουθούν πιστά την παράδοση. Ζουν μόνο αφοσιωμένοι σε παραδόσεις και δε γνωρίζουν στη πραγματικότητα ούτε τα μισά που συμβαίνουν στον έξω κόσμο.

Το καταπληκτικό Unorthodox ξεκίνησε να προβάλλεται στην πλατφόρμα του Netflix το 2020 και βασίζεται στο ομότιτλο best seller (δημοσιεύτηκε το 2012) της Deborah Feldman η οποία παρουσιάζει την προσωπική ιστορία της, μιας τραγικά καταπιεσμένης νεαρής κοπέλας που παντρεύτηκε με προξενιό έναν άντρα που τον είχε δει μόνο μια ώρα. Εγκλωβίστηκε μέσα σε έναν κόσμο που το μόνο που επέτρεπε στη γυναίκα ήταν να είναι σύζυγος και μάνα αλλά με τη χειρότερη έννοια τους.

Η σειρά είναι γυρισμένη στη Νέα Υόρκη στην περιοχή του Williamsburg στο Brooklyn (βρέθηκα πέρσι και είναι απίστευτα όμορφα) και γράφτηκε όπως προανέφερα με αφετηρία τη αυτοβιογραφία της Deborah Feldman. Mε διάφορα στοιχεία μυθοπλασίας (διασκευασμένο σενάριο: Anna Winger) που δίνουν στη σειρά αγωνία και δραματικότητα, σε κάνεις να αναρωτηθείς γιατί υπάρχουν ακόμα άνθρωποι «εκεί έξω» που ζουν έτσι? Πως μπορεί να σε «καταντήσει» μια θρησκεία?

Λίγα λόγια για το story:

Ένα καταπιεσμένο κορίτσι που ζει στην κοινότητα των Εβραίων, διαφορετική από τις άλλες γυναίκες, με καλλιτεχνικές ανησυχίες και μετά από ένα γάμο που δεν αντέχει άλλο, »δραπετεύει» από την Νέα Υόρκη και πάει στο Βερολίνο να ξεκινήσει μια νέα ζωή. Εκεί ζει η μητέρα της με την οποία δεν έχει καλές σχέσεις (μαθαίνουμε στο τελευταίο επεισόδιο το λόγο). Η σειρά κινεται μεταξύ των 2 χωρών και κάνει ψυχογράφημα πρωτίστως στο ψυχισμό της 19χρονης πρωταγωνίστριας και δευτερευόντως σε μια ολόκληρη κοινωνία.

Τι κράτησα από τη σειρά? – (έχει spoilers να ξέρετε)

Τι να πρωτοπώ δε ξέρω για να μην αποκαλύψω τα πάντα! Aρχικά, μου άρεσε η συγκλονιστική ερμηνεία της Έστι της μικρής πρωταγωνίστριας (Shira Haas) και φυσικά του ηθοποιού που ερμηνεύει το καταπιεσμένο επίσης, σύζυγο της (Amit Rahav). Φοβερός!

Eπιπροσθέτως, μου έμειναν οι αμήχανες σκηνές του sex , η σκήνη ανακάλυψης της γυναικείας ανατομίας της (σοκαριστική σκηνή), η σκηνή που σύμφωνα με την παραδόση η Έστι πρέπει να «μειώσει» τη θηλυκότητα της κουρεύοντας τα μαλλιά της και φυσικά η συνολική καταπίεση που βιώνει για να φανεί αντάξια στα μάτια του συζύγου της μέσω της εκπλήρωσης των «συζυγικών της καθηκόντων».

Υπέροχες ακόμα οι στιγμές που η πρωταγωνίστρια ανακαλύπτει ότι υπάρχει και μια διαφορετική κοινωνία πέρα από αυτη που ζούσε στην Νέα Υόρκη. Ταξιδεύει λοιπόν στο Βερολίνο και μαθαίνει ότι το sex γίνεται από έρωτα και ευχαρίστηση, ότι οι γυναίκες βάφονται, φοράνε παντελόνια, ότι μπορεί μια γυναίκα να εργάζεται, να έχει φίλους και φυσικά να μην είναι μόνο ένα «μηχάνημα αναπαραγωγής».

Τέλος πολύ δυνατές σκηνές  είναι η υπέροχη σκηνοθετικά σκηνή του γάμου και το  σπαρακτικό φινάλε της σχέσης  της με το σύζυγο της!

Γενικά η ηθοποιός ερμηνεύει μαγικά το ρόλο της. Απίστευτα σωστή επιλογή. Είμαι σίγουρος ότι όσοι δείτε τη σειρά θα πείτε το ίδιο!

Δείτε την, αξίζει!

Α! Είναι ιδέα μου ότι η πρωταγωνίστρια μοιάζει στα νεότερα της φυσικά, εκπληκτικά την Ελένη Ράντου?

Τα λέμε,

Αλέξης

Πληροφορίες:  ΤV series 2020, drama, IMDb 8.1/10 με 23,445 ψήφους

Καλησπέρα παιδιά,

Νομίζω σας είπα ότι θα ανεβάζω ένα post την εβδομάδα, αλλά δεν άντεξα (είναι και το lock down στη μέση). Λέω να σας μιλήσω λίγο για μια ταινία που μου άρεσε πάρα πολύ φέτος και που έχασε το Oscar καλύτερης ταινίας από το Parasite.

Aπό ποιο? Από τα Parasite?

Nαι, ναι.. είμαι από αυτούς που δε μου άρεσε ιδιαίτερα που έσκισε στα φετινά Oscar η Κορεάτικη ταινία.

Οk, κατανοώ η ταινία που κέρδισε και τα δύο βασικά Oscars ήταν πολύ καλή, με δυνατή σκηνοθεσία, ωραίες ερμηνείες των ηθοποιών και με καυστικά κοινωνικά σχόλια δείχνοντας ξεκάθαρα τις ταξικές διαφορές στην κοινωνία μας.

Επίσης, καταλαβαίνω ότι άξιζε να πάρει αρκετά βραβεία (και τα πήρε) αλλά και Οscar ξενόγλωσσης ταινίας (και το πήρε). Δε μπορώ να καταλάβω όμως και συγχωρήστε με,  γιατί νίκησε πανηγυρικά τις υπόλοιπες 9 ταινίες που ήταν υποψήφιες.

Φυσικά δε μπορώ να έχω άποψη για όλες τις υπόλοιπες Οσκαρικές φετινές ταινίες, γιατί δεν έχω δει ακόμα τρεις από αυτές: Ford v Ferrari, Irishman του Scorsese και το Once Upon a time in Hollywood του ημίτρελου Tarantino. Kατά την γνώμη μου όμως υπήρχαν πιο δυνατές ταινίες όπως το υπέροχο Jojo Rabbit και φυσικά το 1917.

Ας μιλήσουμε επιτέλους όμως για το 1917 γιατί χάρη έκανα και στο Parasite!

Tο 1917 δυστυχώς το είδα σπίτι και όχι στο σινεμά που μου είχαν προτείνει κάτι φιλαράκια ένα βράδυ Κυριακής.

Η ταινία αυτή, σκηνοθετημένη από τον Sam Mendes (American beauty, James Bond – Skyfall) είναι κατά την άποψη μου αυτή που άξιζε τα Οscars καλύτερης ταινίας και φυσικά σκηνοθεσίας.

Επίσης άξιζε να την δεις στην μεγάλη οθόνη. Τους λόγους θα τους καταλάβετε παρακάτω!

Λίγα λόγια για το story (no spoilers):

Bρισκόμαστε στον Aπρίλιο του 1917, και ο Ά Παγκόσμιος Πόλεμος βρίσκεται ήδη στον τρίτο του χρόνο. Το πλάνο ξεκινά ήρεμα σε ένα σκηνικό εξοχής και η κάμερα κινείται για να μας δείξει δυο στρατιώτες. Η κάμερα συνεχίζει να κινείται καθώς σηκώνονται και τους ακολουθεί σε ένα μονοπλάνο, που μοιάζει να διαρκεί υπέροχα σε ολόκληρη την ταινία.

Για μένα αυτή είναι και η βασική μαγεία της ταινίας, η μονόπλανη σκηνοθεσία που φαίνεται να μην έχει υποστεί καθόλου μοντάζ. Παρόλο αυτά, όπως ανέφερε και ο Sam Mendes σε συνεντεύξεις του για την ταινία, μόνο ένα πλάνο κρατάει συνεχόμενα 3 λεπτά. Σε όλη την υπόλοιπη ταινία έχει γίνει φυσικά το απαραίτητο μοντάζ.

Ας συνεχίσω όμως λίγο με το story!

Ο Βρετανός στρατηγός( Colin Firth ) τους αναθέτει μια αποστολή απλή αλλά επικίνδυνη. Πρέπει οι δύο στρατιώτες (τους ερμηνεύουν: Dean-Charles Chapman και George MacKay) να περάσουν στα εδάφη του αντιπάλου και να παραδώσουν ένα σημαντικό μήνυμα που θα σταματήσει μια θανάσιμη επίθεση σε εκατοντάδες στρατιώτες.

Θα μου πείτε: «Ρε Αλέξη εντάξει, μια ακόμη πολεμική ταινία. Δεν είναι και η διάσωση του στρατιώτη Ryan».

Το εξαιρετικό όπως προανέφερα, είναι πως έχει συντονιστεί ο σκηνοθέτης μαζί με όλη του την ομάδα, μοντάζ, διεύθυνση φωτογραφίας κτλ. και μια απλή φαινομενικά πολεμική ιστορία την παρουσιάζει σαν ένα θεατρικό με μουσική που συγκινεί τόσο και με εικόνες  απίστευτα αληθινές που την κάνει αριστούργημα. Δε το συζητώ για τη φωτογραφία της ταινίας που έπαθα την πλάκα μου. Εξαιρετική!

Μια ταινία 2 ωρών που δε κατάλαβα τη διάρκεια της, με έκανε να ψάξω για τα CGI της, να ακούσω ξανά την ορχηστρική μουσική της και φυσικά να εκνευριστώ για ακόμα μια φορά που έχασε το Oscar σκηνοθεσίας.

My highlights : η σκηνοθεσία όπως ανέφερα 100 φορές παραπάνω, το soundtrack, η φωτογραφία, τα οπτικά εφέ, η σκήνη με τα πτώματα των νεκρών στρατιωτών στο ποτάμι αλλά και η σκήνη που τρέχει ο πρωταγωνιστής κατά τη διάρκεια των πυροβολισμών (δείτε πιο πάνω τη φωτογραφία), η λιτή και τόσο αληθινή ερμηνεία των 2 βασικών πρωταγωνιστών που σε πείθει ότι το συγκεκριμένο σκηνικό έχει γίνει πραγματικά, η σημασία της φιλίας, αλλά και η συνειδητοποίηση για μία ακόμα φορά σε πολεμική ταινία της τραγικότητας του πολέμου.

Τα βραβεία Οscars που έλαβε ήταν: Cinematography, Visual Effects και Sound Mixing. Επίσης η ταινία πήρε πολλά ακόμα βραβεία και ειδικά τα περισσότερα από τις υποψηφιότητες της στα Bafta (είναι και Βρετανικής παραγωγής).

Λοιπόν, δείτε την! Check παρακάτω το trailer.

Ευχαριστώ πολύ και καλή καραντίνα!

Τα λέμε,

Αλέξης

Πληροφορίες: Παραγωγή 2019, drama war, 3 Oscars,  IMDb 8.3/10 με 284,923 ψήφους.

Hello guys,

Να φανταστώ ότι έχετε ήδη διαβάσει το about section ότι ονομάζομαι Αλέξης και ότι δέν έχω καμία, μα καμία σχέση επαγγελματικά με τον κόσμο των ταινιών και των τηλεοπτικών σειρών. Απλά θεατής ή και σχολιαστής ενίοτε.

Έτσι λοιπόν τον Απρίλιο του 2020 εν μέσω καραντίνας στο ηλιόλουστο κατά άλλα Λονδίνο και έπειτα από παρότρυνση αρκετών αγαπημένων μου προσώπων, τους οποίους χρόνια τώρα «πρήζω» σχολιάζοντας πολλές φορές σειρές και ταινίες, πήρα την απόφαση να κάνω αυτό το blog γράφοντας βασικά για ότι είδα και μου κέντρισε το ενδιαφέρον.

Φυσικά μη νομίζετε ότι θα γράφω μόνο ότι μου αρέσει, αλλά θα σχολιάζω και διάφορα αρνητικά κατά την άποψη μου. Ζητάω εκ τον προτέρων sorry στους εκάστοτε fans και εύχομαι να μην θιχτεί κάποιος που μπορεί να λατρεύει κάτι που εμένα απλά δε μου άρεσε.

Αυτό είναι το πρώτο μου post και για αυτό προσπαθήστε να είστε κάπως επιεικείς. Μην ξεχνάτε ούτε κριτικός κινηματογράφου είμαι, ούτε το Φεστιβάλ των Καννών. 

Θα προσπαθήσω λοιπόν να τα γράφω όπως τα σκέφτομαι. Άν δείτε ένα μπέρδεμα στη ροή χωρίς συνοχή μην απορήσετε, είμαι καλά, απλά θέλω να σας τα λέω όπως μου έρχονται, όπως θα έκανα κουβέντα με τους κολλητούς μου!

Είπα ήδη αρκετά νομίζω!

So, sit back, relax and enjoy (καλά δεν είναι και κανά τρελό enjoy, απλά μου άρεσε πάντα αυτή η έκφραση και ήθελα να την κολλήσω κάπου).

Προχτές τη νύχτα, τελείωσα μια νέα σχετικά σειρά βρετανικής παραγωγής (ξεκίνησε το 2019) στο Νetflix, το Sex Education.

Θα μου πείτε τώρα σου ήρθε ρε φίλε? Θα σας απαντήσω: «Ναι!»

Αυτό σκέφτηκα λοιπόν και να το πρώτο post!

Θέλω να σας επισημάνω ότι τη σειρά αυτή μου την πρότεινε ένας φίλος. Του λέω στην αρχή: «Δε παίζει να την δω, έχω αρχίσει διάφορες εφηβικές βλακείες κατά καιρούς και τις έκοψα στο 3ο επεισόδιο, τύπου Chilling adventures of Sabrina, 13 reason why κτλ.»

Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να σνομπάρω. Μέγα λάθος! (Sorry Δημήτρη).

Έτσι που λέτε, ένα βράδυ αράζαμε με τον κολλητό στο σπίτι και όπως χάζευα διάφορα στο Netflix του λέω: «Δεν αρχίζουμε το Sex Education, και αν βαρεθούμε το κλείνουμε, σιγά».

Βάζουμε να παίζει και αμέσως από το πρώτο επεισόδιο η σειρά με κράτησε απίστευτα!Σημειωτέων, δεν είχα διαβάσει τίποτα για το story απλά όλο το Λονδίνο είχε γεμίσει αφίσες. Όσο προχωρούσε λοιπόν και ξετυλιγόταν η ιστορία και οι χαρακτήρες τόσο πιο πολύ «γούσταρα τη σειρά» και πιστέψτε με έχω δει πολλές και δύσκολα με κρατάει κάτι πια.

Λίγα λόγια για το story (δεν έχει spoilers):

Ο Otis (Asa Butterfield) είναι ένας έξυπνος μαθητής γύρω στα 16, λίγο συνεσταλμένος κυρίως σε θέματα σεξ και σχέσεων. Ζει όμως με τη cool, απελευθερωμένη (και άπειρα sexy μπορώ να πω) sex therapist μαμά του (Gilian Anderson).

Όλοι είμαι σίγουρος την ξέρετε από τα X-Files αλλά όσοι δεν είναι της γενιάς μου και η φωτογραφία δεν τους λέει τίποτα, googlarete!

Μέσα σε όλα του τα προβλήματα, την παρεμβατική κάποιες φορές μάνα του και φυσικά την πίεση γιατί επιτέλους πρέπει να ξεπαρθενιαστεί και αυτός, γνωρίζει παρέα με τον μαύρο ομοφυλόφιλο (υπερπαραγωγή και τυπάρα) κολλητό του Εric (Ncuti Gatwa), τη  sexy τσαμπουκαλού συμμαθήτρια του Μaeve (Emma Mackey). Η συγκεκριμένη ηθοποιός μοιάζει απίστευτα την Margot Robbie όπως βλέπετε στη παρακάτω φωτογραφία. Αυτή φαντάζομαι την ξέρουν και οι νεότερες γενιές άρα μην την googlarete.

Μαζί λοιπόν, δημιουργούν μια επιχείρηση παροχής συμβουλών για το sex και για να εκπαιδεύσουν τους ξαναμμένους (αρκετά horny θα μπορούσα να πω) συμμαθητές τους και κυρίως στο πώς να χειριστούν τα σεξουαλικά τους προβλήματα.

Πραγματικά, δε φαντάζεστε τι γίνεται στο σχολείο στις δύο seasons που έχουν ήδη κυκλοφορήσει και φυσικά του χρόνου πήρε το πράσινο φως και η τρίτη season όπως ανακοινώθηκε και στην πλατφόρμα του Netflix

Να σας πω κάποια δικά μου highlights αλλά φαντάζομαι και πολλών?

Η υπέροχη, sexy (το ξαναείπα?) με αγγλικό accent που λιώνεις Gilian Anderson. Eπίσης, το υπέροχο καταπράσινο κυρίως σκηνικό της σειράς που γυρίζεται στην Ουαλία, η retro 90s αισθητική διάθεση σχεδόν σε όλα, η φωτογραφία της σειράς, το έξυπνο teen-ειρωνικο-black χιούμορ, οι δεύτεροι ρόλοι που όσο περνάνε τα επεισόδια μοιάζουν να γίνονται πρώτοι και φυσικά το βασικό νόημα της σειράς το sex και ότι τίποτα δεν φαίνεται να είναι περίεργο ή σοκαριστικό.

Έχω δει διάφορες σειρές, Αμερικανιές ή μη και πιστεύω ότι τίποτα δεν είναι επιτηδευμένο σε αυτή τη σειρά που ενώ είναι Βρετανικής παραγωγής, πάει να μοιάσει Αμερικανιά αλλά με το σωστό τρόπο αν με πιάνετε.

Αναφορές πολλές: bullying, ρατσισμός, στερεότυπα, ομοφυλοφιλικές σχέσες, queer αναφορές, προβλήματα ερωτικής και μη φύσεως που όλοι μπορεί να είχαμε στα 16 μας αλλά ούτε καν στα κολλητάρια μας δεν λέγαμε, θέματα φεμινισμού, θέματα σεξισμού, τοξικοί γονείς, γονείς πρότυπα, φιλικές σχέσεις, απλές σεξουαλικές καθημερινές απορίες που επίσης πολλοί μπορεί να είχαμε αλλά φυσικά στα Ελληνικά σχολεία ούτε καν για την προφύλαξη μας είχανε πει και πολλά-πολλά ακόμα..

Επιπροσθέτως, απορία μου, θα μπορούσε άραγε να γυριστεί παρόμοια σειρά στην Ελλάδα και να βρεθούν ανάλογοι ηθοποιοί να ερμηνεύσουν τους αντίστοιχους 16ρηδες ήρωες? Πιστέψτε με η χημεία μεταξύ των ηθοποιών δε παίζεται!

Σε γενικές γραμμές, είναι μια σειρά που μέσω της κωμωδίας και των δραματικών στοιχείων, παρουσιάζει την σεξουαλικότητα κατά την εφηβική ηλικία χωρίς κόμπλεξ, διάθεση για διδασκαλία και με απέραντο coolness.

Δε θέλω να πω πολλά για την υπόθεση γιατί και θα βαρεθείτε και καλύτερα καθήστε και δείτε το!

Α! Μην την δείτε στο ξεκάρφωτο μπροστά στο/η συνάδελφο σας στη δουλειά ή δίπλα στη γιαγιά σας γιατί παίζει αρκετό sex άρα μη προκαλέσετε, δε το θέλετε!

Check το trailer της πρώτης season!