Τι κάνετε?

Εύχομαι να περάσετε ένα πανέμορφο καλοκαίρι. Θα μου πείτε τι καλοκαίρι σας λέω τώρα, εδώ τελειώνει ο Σεπτέμβρης.

Εγώ ξεκουράστηκα, έκανα πολλά μπάνια, είδα τους αγαπημένους μου και εδώ και λίγο καιρό επιστροφή στη βάση, στο κρύο Λονδίνο (χτες είχε 10 βαθμούς, τραγικό).

Έλειψα ένα μήνα και κάτι, αλλά είπα να επιστρέψω με μια γλυκόπικρη ταινία όπως και το feeling  μου μετά τις καλοκαιρινές διακοπές. Πάντα ένιωθα μια θλίψη όταν τελείωνε το καλοκαίρι και ειδικά ο Αύγουστος.

Αλλά, πόσο θα αργήσει το επόμενο καλοκαίρι του 2021( with or without covid19)? Τίποτα, 247 μέρες!

Λοιπόν αρκετά με το καλοκαίρι και τα φιλοσοφικά μου. Η σημερινή μου πρόταση σε παραγωγή Netflix, είναι το Marriage Story.

Η ταινία που σας προτείνω ήταν μια από τις αγαπημένες μου για το 2020 αλλά και μία από αυτές που πέρασαν από την τελετή των Όσκαρς και απέσπασαν αγαλματίδια αλλά και βραβεία σε άλλες απονομές.

Ήταν υποψήφια για καλύτερη ταινία, Α’ Ανδρικού ρόλου, Β’ Γυναικείου ρόλου, Α’ Γυναικείου ρόλου, σεναρίου και τέλος υποψηφιότητα για καλύτερο τραγούδι. Η ταινία κέρδισε Όσκαρ Β’ Γυναικείου ρόλου για την ερμηνεία της Laura Dern. (λογικό, ερμηνειάρα).

Το σενάριο και η σκηνοθεσία ανήκει στον Νoah Baumbach.

O συγκεκριμένος σκηνοθέτης έχει «αφηγηθεί» ξανά το 2005 παρόμοια ιστορία χωρισμού και προβληματικών ανθρώπινων σχέσεων. Η ταινία αυτή ήταν το The Squid and the Whale. Στην συγκεκριμένη ταινία περιγράφεται η πραγματική ιστορία χωρισμού των γονιών του για την οποία απέσπασε και υποψηφιότητα σεναρίου στα Οσκαρ της εποχής.

Στο Marriage Story από την άλλη καταπιάνεται με το ίδιο θέμα αλλά χωρίς να γίνεται αντίγραφο της ίδιας του της ταινίας (την έχω δει, πολύ καλή). Η «ιστορία γάμου» είναι μια δραματική ερωτική ιστορία χωρίς ίχνος προσπάθειας να γίνει υπερβολικό δράμα χωρισμού.

Είναι εξαιρετική από κάθε άποψη. Υπέροχο cast αλλά και πολύ «δυνατή» από πλευράς σεναρίου και σκηνοθεσίας.

Λίγα λόγια για το story

Η Νικόλ (Scarlett Johansson) περιγράφει στην πρώτη σκηνή της ταινίας, τι της αρέσει στον Τσάρλι (Adam Driver). Ο Τσάρλι περιγράφει τι του αρέσει στη Νικόλ. Oi περιγραφές τους δεν είναι το ξεκίνημα του έρωτα τους αλλά το τέλος ενός γάμου ενώπιον ενός συμβούλου γάμου.

Οι δυο τους έχουν και ένα παιδί. Ο Τσάρλι είναι σκηνοθέτης θεάτρου και εκείνη πρωταγωνιστεί στην παράστασή του. Η Νικόλ όμως θέλει να πάει στο Λος Άντζελες όπου ζει η οικογένειά της. Από την άλλη, εκείνος δεν θέλει. Ξεκινάνε τα διαφορετικά θέλω, η ρουτίνα, η απομάκρυνση, το τέλος.

Φαίνεται πως χωρίζουν με πολύ φιλικό και ήρεμο τρόπο και δεν θα συρθούν στα δικαστήρια. Μέχρι εδώ όλα καλά.

Να που η Νικόλ όμως βρίσκεται στο γραφείο μιας διάσημης, δυναμικής δικηγόρου που την επηρεάζει πάρα πολύ και την κάνει να ξεκινήσει μια έντονη διαμάχη για το διαζύγιο. Έτσι, αναγκαστικά πρέπει να κάνει το ίδιο και ο Τσάρλι και βρίσκει και αυτός έναν δικηγόρο λιγότερο δυναμικό.

Το θέλει όμως? Θέλει το παιδί τους να μπει ανάμεσα στην διαμάχη τους?

Η ιστορία συνεχίζει φυσικά, αλλά δεν θα αποκαλύψω τίποτα για την κατάληξη της διαμάχης, των θέλω τους αλλά και πως ολοκληρώνεται η ιστορία γάμου τους.

Είναι από τις ταινίες, που κατάλαβα από το πρώτο τέταρτο ότι θα μου αρέσει. Τί μου άρεσε?

Αρχικά, οι δύο βασικοί πρωταγωνιστές Scarlett Johansson (Jojo rabbit που έχω ήδη ανεβάσει άρθρο, Lucy, Her, Match point) αλλά και ο Adam Driver (Star Wars, BlacKkKlansman, Girls, The Report) είναι αυτό που λέμε ιδανικοί για την ταινία.

Η Scarlett για μένα είναι πάντα πολύ καλή αλλά και ο Driver από την αρχή μέχρι το τέλος χαρίζει Οσκαρική ερμηνεία. Είναι τόσο ρεαλιστικός στον τρόπο που παίζει. 

Από την μία θέλει να ξανασμίξει με την γυναίκα του χαρίζοντας στην ταινία μια υπέροχη σκηνή συναισθηματικού ξεσπάσματος και από την άλλη θέλει να φανεί ισχυρός απέναντι στον δικηγορικό πόλεμο της ίδιας του της γυναίκας και διεκδικεί την κηδεμονία του παιδιού τους.

Είναι καταπληκτικός.

Γενικά όλο το  cast είναι top!

H Julie Hagerty ως μάνα της Νικόλ που αγαπάει και καταλαβαίνει τον γαμπρό της και είναι στήριγμα του κρυφά από την κόρη της. Ο Alan Alda, ως πρώτος δικηγόρος του  Τσάρλι που προσπαθεί να τον βοηθήσει. Ο Ray Liotta σαν πιο εξπέρ σε υποθέσεις διαζυγίου (τον ξέρετε από πολλές ταινίες των 90s και ειδικά τον Νονό) και τέλος αν και το ανέφερα παραπάνω η βραβευμένη με Οσκαρ για την ερμηνεία της στην ταινία, Laura Dern.

Ξέρετε τι άλλο μου άρεσε?

Δεν βαρέθηκα καθόλου, δεν έκανε κοιλιά, οι ηθοποιοί παίζουν φυσικά χωρίς κλασικές δραματοαμερικάνικες μανιέρες και ότι δεν μου θύμισε το Kramer vs Kramer του μακρινού 1979 με τους υπέροχου Streep και Hoffman (αν και έχει παρόμοιο θέμα). Tο προτείνω και αυτό αν δεν το έχετε δει και έχετε όρεξη να κλάψετε και να θαυμάσετε τις Οσκαρικές ερμηνείες των παραπάνω (η ταινία είναι κάτοχος 5 Όσκαρς).

Επίσης τι άλλο να σας πω για να την δείτε (πιεστικός full)?

Δεν επικεντρώνεται στα κλασικά, χωρισμός, φασαρίες, κακίες, φωνές κτλ. Είναι μια ταινία οικογενειακή και όχι χωρισμού.

Συνοπτικά Adam Driver φοβερός και Scarlett αποκάλυψη για τέτοιο δραματικό ρόλο. Ταινία που πρέπει να βάλετε στα must see!

Αρνητικά sorry αλλά δεν έχω. Απλά δείτε το trailer.

Kαλό μας φθινόπωρο!

– Μην ξεχάσω να σας πω ότι κάτι καινούργιο έρχεται στο blog. Επίσης, θα βαθμολογώ από εδώ και πέρα συνολικά την άποψη μου για την κάθε ταινία ή σειρά που σας προτείνω. Top μου το 10 –

Τα λέμε και περιμένω σχόλια.

Αλέξης

 

Πληροφορίες: Παραγωγή 2019, Drama, Comedy, Romance

ΙMDb 8/10 με 223,131 ψήφους, Bαθμολογία μου 8,5/10

Τι κάνετε ρε παιδιά? Δύσκολη εβδομάδα, περίεργες μέρες διανύουμε.

Εγώ αν με ρωτάτε, δεν αντέχω για πολύ ακόμα σε Αγγλικό έδαφος. Θέλω να νιώσω τον καυτό Ελληνικό αέρα πάνω μου, αυτόν που σε κάνει να κολλάς. Θέλω να ακούσω βραδιάτικα κουνούπι γύρω από το αυτί μου να μην μ’ αφήνει να κοιμηθώ. Θέλω να ιδρώνω και να μην αντέχω την ζέστη!

Δεν είμαι καλά, το βλέπετε έτσι? Πρέπει να πάω Ελλάδα. Για να δούμε..

Μέχρι να φτάσει αυτή η μέρα, ας σχολιάσω την ταινία που σας προτείνω για αυτήν την εβδομάδα.

Κοιτάξτε να δείτε, μια μέρα λέει το φιλαράκι μου ο Πάνος: «Βάλε να δούμε την νέα ταινία του Netflix, αυτή με την Eurovision που είναι και πρώτο trend στην πλατφόρμα του Netflix»

Toυ λέω: «Άσε μας ρε, δεν παίζει, φαίνεται ψιλοτραγική ας δούμε καλύτερα τον τελευταίο κύκλο του Dark » (φαντάζομαι ξέρετε την Γερμανική σειράρα?).

Παρ’ όλα αυτά  με έπεισε. Έκανα λάθος όμως που έκραξα και τελικά η ταινία ήταν χαλαρή και πολύ διασκεδαστική. Ιδανική επιλογή για ένα καλοκαιρινό Σαββατόβραδο. Προϋπόθεση βέβαια, να σας αρέσουν οι πιο τρελιάρικες κωμωδίες, με στοιχεία παρωδίας χωρίς καμία διάθεση για κοροϊδία του τραγουδιστικού θεσμού.

Ξέχασα να αναφέρω την ταινία.  Είναι το Eurovision Song Contest: The Story of Fire Saga.

Πρωταγωνιστής ο Will Ferrell ο οποίος έχει τρέλα με την Εurovision. Διάβασα  ότι είχε πάει διακοπές με την γυναίκα του στη Σουηδία και έπεσε πάνω στη ζωντανή μετάδοση του διαγωνισμού και από τότε έγινε fan. Μην με ρωτάτε χρονιά και ποιος είχε νικήσει. Δεν το συγκράτησα..

Επίσης, πρωταγωνιστεί η πάντα καλή και καθόλου αναμενόμενη επιλογή για την συγκεκριμένη ταινία, Rachel McAdams (Spotlight, True Detective, Midnight in Paris και φυσικά όλοι την ξέρετε από Notebook).

Η ταινία έχει κάτι awkward κωμικές στιγμές στην αρχή και κάτι special effects ψιλό τραγικά και περίεργα αλλά έχει μια «ανέμελη» ροή στην συνέχεια  που σου φτιάχνει το κέφι και σε κρατάει 2 ώρες (ψιλομεγάλη για κωμωδία) χωρίς να βαρεθείς καθόλου.

Το σενάριο μαζί με τον Ferrell συνυπογράφει ο Andrew Steele.  Η δημιουργοί δεν είχαν καμία διάθεση να κοροϊδέψουν όπως ανέφερα παραπάνω και να σαρκάσουν. Απλά γράψανε μια ευχάριστη κωμωδία για ένα τραγουδιστικό ζευγάρι και ειδικά φέτος που πιστεύω θα έλειψε ο διαγωνισμός στους fans.

Λογικά αυτός είναι και ο βασικός λόγος που σε δεκάδες χώρες του κόσμου είναι πρώτη ή μέσα στην τριάδα με τα περισσότερα views στην πλατφόρμα του Netflix.

Πριν πω λίγα λόγια για το story μιας και ανέφερα τους fans να ξέρετε ότι από την ταινία περνάνε κάποια στιγμή πάρα πολλά guests από διάσημους τραγουδιστές και τραγουδίστριες που έχουν περάσει τα τελευταία χρόνια από το τραγουδιστικό πάρτυ.

Κάποιοι από αυτούς ειναι  Conchita Wurst, Alexander Rybak κ.ά. Ακόμη διάβασα ότι τα γυρίσματα της ταινίας γίνανε πριν 2 χρόνια κατά την διάρκεια του τελικού στην Πορτογαλία. Δείτε το παρακάτω video και τη φωτογραφία αν δεν με πιστεύετε:

Το story (έχει και spoilers)

H ταινία παρουσιάζει την προσπάθεια δύο Ισλανδών τραγουδιστών, του Lars Erickssong και της Sigrit Erickdottir, στους οποίους δίνεται η ευκαιρεία να εκπροσωπήσουν τη χώρα τους στον διαγωνισμό τραγουδιού στο Εδιμβούργο της Σκωτίας.

Φυσικά τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Η επιλογή του ζευγαριού δεν γίνεται τυχαία. Κάτι περιέργο συμβαίνει κατά την διάρκεια της επιλογής του τραγουδιού στον Ισλανδικό τελικό.

Ο Ferrell που ερμηνεύει τον Lars είναι ένας άνθρωπος που αγαπάει τρελά, σχεδόν άρρωστα τον διαγωνισμό. Κανένας όμως άλλος στην πόλη του δεν τον εκτιμά σαν τραγουδιστή, εκτός από την τραγουδιστική του σύντροφο Sigrit. Τον υποτιμούν όλοι και κυρίως ο πατέρας του.

Τον ερμηνεύει ο υπέροχος (είχα πολύ καιρό να τον δω σε ταινία) Pierce Brosnan.

Άραγε θα καταφέρουν να πάνε τελικά στον διαγωνισμό? Τι θέση θα πάρουν? Θα αλλάξει ο κόσμος την άποψη του για τον Lars ή θα αλλάξει τελικά άποψη ο Ισλανδός υποψήφιος για τον διαγωνισμό?

Η Ελλάδα συμμετέχει? Φυσικά και δεν θα απαντήσω στα παραπάνω ερωτήματα, εκτός από το τελευταίο.

Ναι, η Ελλάδα συμμετέχει και πάει και απίστευτα καλά στις κατατάξεις των ψήφων. Βασικά πρωταγωνιστεί γενικά σε όλη την ταινία πολύ το Ελληνικό στοιχείο.

Μου άρεσε, ότι  γέλασα πολύ κατά την διάρκεια της ταινίας. Έχει βέβαια και κάποια αστεία «τύπου Σεφερλής».  Δεν σε κάνει στο τέλος όμως να αγανακτήσεις και να πεις ότι έχασες 2 ώρες από την ζωή σου (το έχω πάθει σε πολλές ταινίες).

Έχει μια σκηνή συγκεκριμένα με κάτι ξωτικά (ναι ξωτικά καλά διαβάσατε), που είναι πάρα πολύ αστεία πιστέψτε με.

Η Rachel McAdams, αν και την έχω απολαύσει σαν ηθοποιό σε πιο δραματικούς και ψαγμένους ρόλους ήταν πολύ καλή και υποστήριξε τον «τρελό» ρόλο της. Ιδιαίτερα απολαυστικός είναι και ο Dan Stevens (Beauty and the Best, The Guest) ο οποίος κλέβει την παράσταση στο ρόλο του πάμπλουτου εκκεντρικού εκπρόσωπου της «Μητέρας Ρωσίας«, Αλεξάντερ Λεμτόφ. Έχει τις πιο αστείες σκηνές στην ταινία μαζί με την πρωταγωνίστρια.

Κάποιες από τις ατάκες του σε μια σκηνή είναι οι ακόλουθες:

«Μπορώ να σου χαρίσω (της λέει) ένα αυγό Fabergé, ένα προσωπικό υποβρύχιο, μια τίγρη για κατοικίδιο, ό,τι θέλεις»

«Είσαι σίγουρος ότι δεν είσαι γκέι;»

«Δεν υπάρχουν γκέι στη Ρωσία, 100%»

Γενικά είναι πολύ καλός, έχει πολλές παρόμοιες σκηνές σαν την παραπάνω και φαίνεται ότι «τον γούσταρε» τον ρόλο του.

Πολύ καλή είναι και η Ελληνίδα εκπρόσωπος της Eurovision, φίλη του Ρώσου στην ταινία και βασική πρωταγωνίστρια. Αυτή είναι η Ελληνίδα ηθοποιός Melissanthi Mahut (πολλοί gamers θα την ξέρουν ως Κασσάνδρα από το video game Assassin’s Creed Odyssey).

H Melissanthi ερμηνεύει την Mita Xenakis, η οποία εμφανίζεται ως βασικός χαρακτήρας που συμπληρώνει κατά ένα τρόπο το ρομαντικό τετράγωνο της ιστορίας μαζί με τον Ρώσο και τους 2 πρωταγωνιστές. Γενικά, είναι κάτι ανάμεσα σε Παπαρίζου και Φουρέιρα («πάρτε μάτι» την φωτογραφία παραπάνω).

Τέλος, ενδιαφέρουσα ερμηνεία αν και σε ένα μικρό και ελαφρά «αδύναμο» ρόλο ο Pierce Brosnan. Παρ’ όλα  αυτά, είναι αξιοπρεπέστατος και εμφανισιακά φοβερός για την ηλικία του!

Ρόλους στην ταινία έχουν ακόμη και οι τραγουδίστρια Demi Lovato ως Katiana (2-3 στιγμιότυπα της στην ταινία είναι κάπως awkward αλλά έχουν πολύ πλάκα) και ο παρουσιαστής Graham Norton.

Για να μην πολυλογώ, μου άρεσε ότι είναι μια χαλαρή διασκεδαστική ταινία με τα κλασικά πια μηνύματα για την διαφορετικότητα και την ελευθερία έκφρασης, με μια πολύ καλή Rachel McAdams, με έναν Will Ferrell πολύ αστείο (τα δίνει όλα) και με ένα συγκινητικό, δυναμικό τραγούδι (το βασικό τραγούδι της ταινίας) το οποίο ερμηνεύει η τραγουδίστρια Molly Sanden.

Δεν μου άρεσαν κάποια άκυρα αστεία ειδικά στο πρώτο κομμάτι της ταινίας, τα περισσότερα τραγούδια που ακούγονται και τέλος ότι το σενάριο δεν είναι και κάτι υπερβολικά πρωτότυπο.

Μην είμαι όμως άδικος έχει ανατροπές στο φινάλε. Μην ξεχάσω, και ο «κακός» της ταινίας δεν μου άρεσε (ναι, έχει και κακό).

Παρακάτω σας αφήνω το trailer

Τα λέμε και καλό κουράγιο σε όλους,

Αλέξης

Πληροφορίες: Παραγωγή 2020, Comedy, Music, IMDb 6.6/10  με 49,780 ψήφους

 

 

Καλό μήνα!

Αύγουστος ο πιο όμορφος καλοκαιρινός μήνας! Διπλά όμορφος γιατί πλησιάζουν απειλητικά οι διακοπές και η άδεια μου. Fingers crossed!

Σήμερα μια μικρή αλλαγή στο post.

Καλά μη φαντάζεστε κάτι φοβερό, απλά η σημερινή μου πρόταση είναι μια υπέροχη βιογραφική Ελληνική ταινία που βγήκε στους κινηματογράφους τον περασμένο χειμώνα και έχει τον τίτλο «Ευτυχία».

Η ταινία περιγράφει την ζωή της διάσημης Ελληνίδας στιχουργού/ποιήτριας Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, της πιο σπουδαίας στιχουργού που μπορεί να μη ξέρουμε το πρόσωπο και την ιστορία της οι περισσότεροι (όπως και εγώ) αλλά ξέρουμε σίγουρα πολλά από τα εκατοντάδες τραγούδια της.

Η Ευτυχία γεννημένη στο Αϊδίνι της Μικράς Ασίας με μια ζωή δύσκολη (που ήταν λογικό να γίνει ταινία), μεγάλωσε σε μία αστική οικογένεια, παντρεύτηκε έναν πολύ μεγαλύτερο της άντρα (τον ερμηνεύει ο Παύλος Ορκόπουλος στην ταινία) και έκανε δύο παιδιά. Δυστυχώς μετά την εισβολή των Τούρκων το 1922 ξεριζώθηκε από την πατρίδα της μαζί με την μητέρα της και έφτασε στην Αθήνα.

Ο σκηνοθέτης είναι ο βραβευμένος Αγγελος Φραντζής (Still River, Symptoma) ο οποίος δημιούργησε μια εξαιρετική βιογραφία για μια πονεμένη γυναίκα με μεγάλο ταλέντο και πολύ δύσκολες στιγμές στη ζωή της. Παρουσιάζει μια αυθεντική, «ντόμπρα» προσωπικότητα με πάθη και αδυναμίες όπως οι περισσότεροι μεγάλοι καλλιτέχνες.

Η ταινία δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από παρόμοιες εξαιρετικές ερμηνείες και ταινίες του εξωτερικού. Είναι μια σχεδόν 2ωρη ταινία, με μια δυνατή ανθρώπινη ιστορία, υπέροχα τραγούδια (πασίγνωστα και όλα σε στίχους Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου), υπέροχη επιλογή ηθοποιών που ερμηνεύουν τους βασικούς και μη ρόλους και φυσικά πολύ καλή απόδοση σεναρίου και σκηνοθεσίας. Παραγωγή της Tanweer Productions.

Μερικά από τα τραγούδια της Ευτυχίας, τα οποία σίγουρα έχουμε ακούσει όλοι είναι: Περασμένες μου αγάπες, Η φαντασία, Ηλιοβασιλέματα, Στ΄ Αποστόλη το κουτούκι, Πετραδάκι – πετραδάκι, Είσαι η ζωή μου, Όνειρο απατηλό, Είμαι αϊτός χωρίς φτερά και πολλά ακόμα.

Δεν τα ξέρατε όλα? Φαντάζομαι πως ναι.

Το πρωτότυπο σενάριο είναι της Κατερίνας Μπέη (Θηλυκή Εταιρία, Success Story), η οποία επιχειρεί να διασκευάσει το βιβλίο που έγραψε για την γιαγιά της η εγγονή της Ρέα Μανέλη. Περιγράφει πως την έζησε καθώς και πολλές επώδυνες στιγμές που πέρασε από την στιγμή που διώχτηκε από την Μικρά Ασία η γιαγιά της μέχρι και τον θάνατο της στην Ελλάδα.

Τον μουσικό θρύλο ερμηνεύει η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη (Ο Εργένης, Βαμμένα Κόκκινα Μαλλιά, Κόκκινος Κύκλος κ.ά) ενώ στη νεαρότερη ηλικία της στιχουργού το ρόλο υποδύεται μοναδικά η βραβευμένη ηθοποιός, σκηνοθέτης και ενδυματολόγος Κάτια Γκουλιώνη (Ακίνητο Ποτάμι, Πολυξένη κ.ά).

Την Καραμπέτη είχα την τύχη να την δω αρκετές φορές σε διάφορες θεατρικές ερμηνείες της και στις περισσότερες φορές ήταν φοβερή. Έτσι και εδώ στην βιογραφία της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου μαζί με χιούμορ, κυνισμό και με τον ιδιαίτερο τρόπο της (χωρίς όμως μανιέρες) που δείχνει ότι μελέτησε πάρα πολύ την προσωπικότητα της Ευτυχίας, καταφέρνει να δώσει πολύ δυναμικά στην ταινία την «μεγαλύτερη» εκδοχή της στιχουργού.

Για την Κατερίνα Γκουλιώνη τι να σας πω? Σοκ η ερμηνεία της! Δεν θέλω να πω πολλά. Θα καταλάβετε όταν δείτε την ερμηνεία της «χείμαρρο».

«Χείμαρρος» όμως ήταν και η ίδια η προσωπικότητα της Παπαγιαννοπούλου.

Να σας πω μόνο, ότι και οι δύο πρωταγωνίστριες ζωντανεύουν στην ταινία το πάθος μιας γυναίκας που ήθελε να ζήσει ασυμβίβαστα, σε μια ανδροκρατούμενη εποχή και με τους δικούς της όρους. 

Όπως χαρακτηριστικά λέει και ίδια στην ταινία.. «Την ζωή την περπάτησα όπως την ήθελα»

Η ταινία γυρίστηκε μετά την πολύχρονη επιτυχία της θεατρικής βιογραφίας του Πέτρου Ζούλια «Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου» με τη Νένα Μεντή (δυστυχώς δεν κατάφερα να την δω). Βασίστηκε όπως προανέφερα στο βιβλίο της εγγονής της αλλά επίσης στηρίχτηκε σε συνεντεύξεις, αφιερώματα και μαρτυρίες του Αλέξη Πολυζωγόπουλου, του εγγονού της.

Φωτογραφία παρακάτω: Η Παπαγιαννοπούλου και η Ν. Μεντή που την υποδύθηκε στην θεατρική μεταφορά του βιβλίου.

Λίγα λόγια από την ιστορία (με spoilers)

Η ταινία ξεκινά με την φράση της Ευτυχίας σε μια τιμητική της βράβευση στην οποία παρευρίσκεται μαζί με πολλούς σπουδαίους συνθέτες:

«Δε θέλω να θυμάμαι..»

Η Ευτυχία εκδιώχτηκε από το Αϊδίνι στην Ελλάδα με τη μητέρα και τις δύο της κόρες. Στο πλοίο πήρε απόφαση να ζήσει την ζωή της όπως εκείνη ήθελε. Να μην την σταματήσει κανείς και τίποτα. Και την έζησε!

Ξεκίνησε σαν ηθοποιός σε μπουλούκια, έπαιξε με την Μαρίκα Κοτοπούλη, μπλέχτηκε συναισθηματικά με ανθρώπους του θεάτρου ,ύψωσε με πυγμή το ανάστημα της μπροστά στην ανδροκρατούμενη κοινωνία της εποχής, χώρισε σε μια εποχή όπου η γυναίκα ήταν δακτυλοδεικτούμενη αν ζητούσε διαζύγιο και αγάπησε πολύ τα παιδιά της, τις κόρες της. Ήθελε να πάει μπροστά χωρίς τίποτα να την σταματήσει και έτσι παράλληλα με το θέατρο έγραφε στιχάκια και ποιήματα όπου και αν έβρισκε.

Έγραφε ότι ζούσε, ότι ένιωθε. Τσιγαρόχαρτα και κούτες τσιγάρων ήταν τα τετράδια της. Δεν την ένοιαζε τίποτα, έκανε ότι ένιωθε, μάλωνε με άντρες σαν άντρας. Ειδικά η ερμηνεία της Γκουλιώνη έχει απίστευτη «μαγκιά».

Συνεργάστηκε σιγά σιγά με τεράστιους συνθέτες, έγινε πασίγνωστη αλλά δεν την ένοιαζε. Την ένοιαζε μόνο να πουλάει τα στιχάκια της και να ζει.

Τέλος, βούλιαξε στo πάθος της, τα χαρτιά και βίωσε δραματικές στιγμές και θανάτους.

Το σκηνικό της ταινίας λοιπόν, ξεκινά με μια τιμητική βράβευση στη δεκαετία του ’60 όπου παρευρίσκονται διάφοροι σπουδαίοι συνθέτες (Χιώτης, Χατζιδάκης, Τσιτσάνης κ.ά). Παράλληλα η ταινία μας πηγαίνει πίσω στην καταστροφή της Σμύρνης και ακολουθεί συνεχόμενα ένα πισωγύρισμα στο χρόνο και στις πιο δυνατές της αναμνήσεις (πολύ ωραίο σκηνοθετικό εύρημα) ενώ εμφανίζονται συγχρόνως αγαπημένα της πρόσωπα που χαθήκανε από την ζωή. Εμφανίζονται σαν αναμνήσεις, σαν φαντάσματα. Πρόσωπα σημαντικά για της ζωή της που παίξανε καθοριστικό ρόλο.

Αν πω και άλλα θα χαλάσω την μαγεία της ταινίας. Σταματάω..

Μου άρεσε πολύ

Το πιο δυνατό της ταινίας είναι ο χαρακτήρας της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου και η «μαγκιά» μια γυναίκας να επιβιώσει σε μια κοινωνία και έναν κόσμο της εποχής εκείνης.

Πέρα από τις βασικές πρωταγωνίστριες και την ιστορία, τα guests είναι όλα ένα και ένα.

Η Ματθλίδη Μαγγίρα ως Βλαχοπούλου (ίδια όμως και πανέξυπνη ιδέα επιλογής της συγκεκριμένης). Ο υπέροχος Πυγμαλίων Δαδακαρίδης ως ο τελευταίος άντρας της Ευτυχίας, Γιώργος Παπαγιαννόπουλος. Τον ερωτεύτηκε και αγάπησε πολύ βαθιά. Μια ερμηνεία δυνατή, «αντρική», αληθινή αλλά και ήρεμη. Η Χρύσα Ρώπα ως  Σωτηρία Μπέλλου, η Κατερίνα Διδασκάλου ως Μαρίκα Κοτοπούλη (ερμηνεύει τον ρόλο με την κλασική της θηλυκότητα), ο Κρατερός Κατσούλης ως Μανώλης Χιώτης, ο Φοίβος Δεληβοριάς ως παρουσιαστής στην τιμητική βράβευση, ο Αντώνης Λουδάρος σε έναν μικρό ρόλο ως Μάνος Χατζιδάκης, ο Λεωνίδας Κακούρης ως Τσιτσάνης σε έναν μπορώ να πω κάπως κωμικό, αλλά υπέροχο ρόλο κάνοντας ακόμα και την χαρακτηριστική φωνή του Τσιτσάνη , ο Χάρης Μαυρούδης ως ο Απόστολος Καλδάρας και πολλοί άλλοι.

Η ταινία εκτός ότι είναι πολύ καλή, είναι γρήγορη, περιεκτική, με ωραία (αυτό έλειπε) μουσική, υπέροχα σκηνικά της εποχής και με δύο εκπληκτικές σκηνές σπαραγμού που βιώνει η Ευτυχία σε δύο ξεχωριστές δραματικές στιγμές της ζωής της. Ερμηνεύονται ανατριχιαστικά από τις δύο πρωταγωνίστριες.

Αν δεν σας συγκινήσουν αυτές οι σκηνές πιστεύω το soundtrack με το τραγούδι «Όνειρο Απατηλό» θα σας αγγίξει πολύ.

Μουσική: Απόστολος Καλδάρας, Στίχοι: Απόστολος Καλδάρας, Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου,  Διασκευή: Μίνως Μάτσας, Τραγούδι: Κώστας Τριανταφυλλίδης

Τέλος, (γιατί ξέχασα προηγουμένως να σας πω) το πόσο φοβερή οι ερμηνεία του Θάνου Τοκάκη που ερμηνεύει τον ομοφυλόφιλο Λουκά, φίλο της Ευτυχίας σε μία καταπληκτική και με κωμικά στοιχεία ερμηνεία. Λογικά οι περισσότεροι τον ξέρετε ως γαμπρό του Φιλιππίδη στο τηλεοπτικό 50-50. Να σας πω κιόλας ότι ο ηθοποιός έχει λάβει παλιότερα και Βραβείο Δημήτρη Χορν.

Η Ντίνα Μιχαήλίδου ως μάνα της Ευτυχίας σε ένα δραματικό αλλά και κωμικό όσο πρέπει ρόλο, επίσης μια πάρα πολύ ενδιαφέρουσα ερμηνεία. Νομίζω όπου και να έχω δει την συγκεκριμένη ηθοποιό είναι πάντα εξαιρετική.

Η Ευτυχία πέθανε σε ηλικία 79 ετών, στις 7 Ιανουαρίου του 1972, έχοντας στο πλευρό της εγγονή της, Ρέα, που τη φρόντισε ως τα γεράματά της.

Η ταινία έκοψε περισσότερα από 600.000 εισιτήρια συνολικά και κυριάρχησε στα 11α βραβεία Ίρις της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, αποσπώντας οκτώ συνολικά βραβεία, ανάμεσα τους και αυτό της καλύτερης ταινίας (λογικό).

Δεν μπορώ να πω ότι υπάρχει κάτι που δεν μου άρεσε σε αυτήν την τόσο περιεκτική και συγκινητική βιογραφική ταινία.

Μου άρεσε γιατί παρουσιάζει μια αληθινή γυναίκα, μια γυναίκα «χωρίς στολή», όπως είπε η Γκουλιώνη σε μια συνέντευξη που άκουσα. Μια γυναίκα χωρίς στολή μάνας, συζύγου, κόρης, στιχουργού.

Μπορώ να πω μόνο ότι κάποιες ερμηνείες δεν με άγγιξαν ιδιαίτερα. Μπορεί και να το καταλάβατε παραπάνω αφού δεν σχολίασα του πάντες. Σε γενικές γραμμές, κατά την άποψη μου η ταινία είναι άρτια και μπράβο στην ομάδα και τον σκηνοθέτη.

Extended trailer:

Δείτε την ταινία οπωσδήποτε!

Καλό Αύγουστο!

Αλέξης

 

Πληροφορίες: Παραγωγή 2019,biography, IMDb 8.1/10 με 2,243 ψήφους

Καλή εβδομάδα,

Από την πρώτη μέρα που ξεκίνησα  αυτό το blog και ανέβασα το πρώτο post (δείτε το εδώ), σκεφτόμουν να σας γράψω για ταινίες και σειρές που είδα αλλά και για κάποιες  παλιότερες αγαπημένες μου.

Μια από αυτές, αλλά όχι τόσο παλιές είναι το Jojo Rabbit.

Για μένα αυτή ήταν η ταινία που έπρεπε να πάρει ακόμα και το Όσκαρ καλύτερης ταινίας φέτος (λίγο υπερβολικός το ξέρω).

Πήρε βέβαια Όσκαρ διασκευασμένου σεναρίου και ήταν όπως καταλάβατε η αγαπημένη μου από τις περσινές υποψηφιότητες των καλύτερων ταινιών.

Είναι αστεία, έξυπνη, πρωτότυπη, με υπέροχο σενάριο και έναν γλυκύτατο 10χρονο που ζει στη Γερμανία την περίοδο της κυριαρχίας του Χίτλερ και είναι φανατικός Ναζί και οπαδός του Αδόλφου Χίτλερ.

Η ταινία είχε έξι υποψηφιότητες, μεταξύ αυτών σεναρίου και ταινίας.

Σκηνοθετημένη από τον Νεοζηλανδό Taika Waititi (Thor Ragnarok), ο οποίος είναι και ηθοποιός και στο Jojo Rabbit ερμηνεύει τον ολότρελο (κυριολεκτικά και μεταφορικά) Χίτλερ με το απαραίτητο χιούμορ και παραμένοντας σε όλη την ταινία σαν τον  φανταστικό φίλο και ήρωα του μικρού Τζότζο.

Στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας ο Χίτλερ εμφανίζεται και φανατίζει με κωμικό και κυνικό τρόπο τον μικρό πρωταγωνιστή. Η ερμηνεία του είναι μεταξύ σάτιρας, κωμωδίας και παιδικής «τρέλας».

Ακολουθεί το story

O Τζότζο, είναι ένα μοναχικό αγόρι που ζει στη Γερμανία μαζί με την μητέρα του. Είναι φανατικός του Χίτλερ και ξαφνικά η ζωή και ολόκληρος «ο κόσμος του» αντιστρέφονται όταν ανακαλύπτει ότι η μητέρα του κρύβει ένα νεαρό Εβραίο κορίτσι την Έλσα στη σοφίτα τους.

Με μοναδική βοήθεια από τον φανταστικό του φίλο, ο Τζότζο θα πρέπει να αντιμετωπίσει τον φανατισμό του, να δείξει πια είναι τελικά τα πιστεύω του και να φανερώσει το μεγαλείο και την δύναμη της παιδικής ψυχής.

Η ταινία είναι ύμνος στην ανθρώπινη παιδική ψυχή και αθωότητα.

Συνδυάζει την παιδικότητα, την ανθρωπιά, τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα (που την θυμήθηκα αυτήν την λέξη), το εφηβικό θάρρος, την αγάπη της μάνας και τέλος την σοκαριστική εποχή της κυριαρχίας του Χίτλερ.

Η ταινία ονομάστηκε Jojo Rabbit γιατί στην αρχή της ταινίας (ακολουθεί μικρό spoiler) o πιτσιρικάς καλείται να σκοτώσει ένα κουνέλι μπροστά στους αιμοδιψείς αυταρχικούς συνομηλίκους του σε μια κατασκήνωση αλλά τελικά δεν τα καταφέρνει και του κολλάνε  κοροϊδευτικά το παρατσούκλι «Τζότζο ο Κούνελος»

Ο Χίτλερ εμφανίζεται σε καίριες στιγμές στην ταινία όταν τον χρειάζεται ο Τζότζο. Τον μαλώνει, τον φανατίζει, τον συμβουλεύει, τον επαινεί και φυσικά τον κράζει (ο σκηνοθέτης όπως ανέφερα και παραπάνω είναι «όλα τα λεφτά» με την ερμηνεία του).

Πανέξυπνο σκηνοθετικό εύρημα!

Δεν θέλω να πολυλογήσω γιατί πιστεύω ότι είναι από τις ταινίες που σ’ αγγίζουν στην ψυχή όταν την δεις και έχεις προσωπική άποψη.

Μου άρεσε αρχικά η τρέλα της ταινίας, εννοώντας την ιδιαίτερη σκηνοθεσία του Waititi και φυσικά ο ταλαντούχος και φοβερή φάτσα, ο μικρός Roman Griffin Davis, υποψήφιος για Σφαίρα 2020 στην κατηγορία ερμηνείας σε Comedy/Musical.

Η ερμηνεία και οι αντιδράσεις του σε όλη την ταινία είναι υπέροχες. Επίσης ο πιτσιρικάς τιμήθηκε από τα βραβεία SAG ως ο καλύτερος πρωτοεμφανιζόμενος της χρονιάς.

Ακόμη, από τα πολύ θετικά της ταινίας είναι ο ιδιαίτερος τρόπος αποδόμησης του φανατισμού, της μισαλλοδοξίας και των στερεοτύπων καθώς ο Τζότζο γνωρίζει και έρχεται όλο και πιο κοντά στις απόψεις της μικρής «αντιπάλου του».

Να αναφέρω ότι μου άρεσε πάρα πολύ ο παραλληλισμός και η ομοιότητα της Έλσας με την πραγματική ιστορία της Άννας Φρανκ και του ημερολογίου της. Η κοπέλα που ερμηνεύει το οικόσιτο κορίτσι, Thomasin McKenzie (The King, Hobbit κ.ά) επίσης εξαιρετική.

Τι άλλο μου άρεσε? Εννοείται οι δύο βασικοί ενήλικοι πρωταγωνιστές.

Η Scarlett Johansson (Her, Lucy, Avengers, Lost in Translation, Match Point, Under the Skin, The Black Dahlia κ.ά) που εκτός από πανέμορφη είναι και πολύ ταλαντούχα και είχε υποψηφιότητα Β’ Γυναικείου ρόλου για τον ρόλο της ως μαμά του Τζότζο. Την ίδια χρονιά πήρε διπλή υποψηφιότητα στα Όσκαρς. Ήταν υποψήφια και για Α’ γυναικείο ρόλο στο Marriage story (πολύ καλή ταινία, που λογικά θα δείτε σύντομα άρθρο μου γιατί μου άρεσε και πολύ).

Ερμηνεύει στην παρούσα ταινία όπως ανέφερα παραπάνω την Ρόζι, την μαμά του Τζότζο. Είναι μια αστεία, δυναμική μάνα, στήριγμα του γιού της τον οποίο μεγαλώνει μόνη και χαρίζει μια εξαιρετική ερμηνεία και δύο έντονες συγκινητικές σκηνές.
Η πρώτη σκήνη όταν διασκεδάζει τον Τζότζο στο σπίτι τους με τον χορό της και η δεύτερη σκηνή προς το φινάλε της ταινίας που δεν θέλω να προδώσω γιατί δείχνει το μεγαλείο της ως μάνα και ως γυναίκα.

Φυσικά (αναμενόμενο) απολαυστική ερμηνεία και του Sam Rockwell που τον είδατε και σε προηγούμενο post μου (Richard Jewell) . Εδώ ερμηνεύει έναν αξιωματικό της εποχής σε ένα σύνθετο, αστείο και πολύ ανατρεπτικό ρόλο, ιδιαίτερα στο φινάλε του (θα καταλάβετε τι εννοώ).

Τέλος, πολλοί καλοί οι δευτεραγωνιστικοί ρόλοι και κυρίως του φίλου του Τζότζου, Γιόρκι που τον ερμηνεύει ο μικρός Archie Yates  χαρίζοντας στην ταινία απίστευτες ατάκες, η Rebel Wilson και η «εναλλακτική»  ερμηνεία του Alfie Allen (o Theon από το Game of Thrones).

Δεν έχω να πω ότι δε μου άρεσε κάτι.

Να πω μόνο ότι το trailer θα μπορούσε να ήταν λίγο «πιο δυνατό». Δεν με «τράβηξε» πολύ. Μόνο αυτό!

Βασικά ο Νεοζηλανδός σκηνοθέτης δημιούργησε μια δραματική ταινία με κωμικά στοιχεία και μηνύματα που κάθε παιδί και ενήλικας θα πρέπει να την παρακολουθήσει.

Θεωρώ, ότι μόνο αν δεις την ταινία μπορείς να την νιώσεις. Από μια κριτική ή ένα άρθρο δεν θα καταλάβεις και πολλά (δεν με συμφέρει αυτό αλλά είναι η αλήθεια).

Check και το trailer

Τα λέμε,

Αλέξης

Πληροφορίες: Παραγωγή 2019, Comedy, Drama, War IMDb 7,9/10 με 234,145 ψήφους

Ηello guys,

Εύχομαι να είστε όλοι καλά και κάπως μαυρισμένοι!

Η σημερινή μου πρόταση είναι μια νέα σειρά της πλατφόρμας του Netflix η οποία βγήκε στον αέρα τον περασμένο Μάιο και αποτελεί μια mini σειρά επτά επεισοδίων.

Αυτή η σειρά είναι το Hollywood!

Πιασάρικος τίτλος αρχικά για σειρά. Να ξέρετε εκ τον προτέρων, επειδή η σειρά έχει πολύ σχολιασμό, μπορεί να πλατειάσω..

Τα τελευταία χρόνια έχω γίνει fan ενός Αμερικάνου σκηνοθέτη/σεναριογράφου, δημιουργού δραματικών σειρών, ιστοριών θρίλερ, τρόμου και τέλος βιογραφιών. Αυτός είναι ο Ryan Murphy.

Χρόνια τώρα, «έχω τρέλα» με μια σειρά του, το American Horror story. Μια σειρά 8 seasons με ιστορίες τρόμου (ειδικά οι πρώτες 3 seasons δεν υπάρχουν) η οποία αν είστε λάτρεις του είδους θα τις ευχαριστηθείτε.

Επίσης, ο Ryan Murphy, κάτοχος Emmy και πολλών υποψηφιοτήτων σε Χρυσές Σφαίρες,  έχει σκηνοθετήσει και μια από τις πιο αγαπημένες ταινίες μου, το Eat Pray Love. Έχει ακόμα γράψει το σενάριο στο The Politician και έχει διασκευάσει  δύο πραγματικές ιστορίες (βιογραφίες).

Η πρώτη είναι το Feud: Bette and Joan η οποία εξιστορεί την πραγματική ιστορία μίσους δύο Hollywood stars των 40s, της Bette Davis και Joan Crawford. Περιττό να σας πω ότι τους εμβληματικούς ρόλους της σειράς ερμηνεύουν οι Jeccica Lange και Susan Sarandon. Top και οι δύο!

Η δεύτερη ιστορία του, είναι και αυτή mini σειρά και είναι το The Assasination of Gianni Versace -American Crime Story. Μία σειρά που παρουσιάζει την πραγματική ιστορία του δολοφόνου του Versace στα 90ς. Η σειρά είναι κάτι ανάμεσα σε βιογραφία, θρίλερ και μυστηρίου. Πολύ καλή!

Οι δύο παραπάνω ιστορίες απέσπασαν πολλά βραβεία και υποψηφιότητες και πιο συγκεκριμένα ο πρωταγωνιστής του Versace ο οποίος είχε σαρώσει τα βραβεία και για τον οποίο θα σας αναφέρω και παρακάτω.

Tέλος, ο Murphy είναι υπεύθυνος σεναρίου και της σκηνοθεσίας του αγαπημένου για πολλούς (αλλά όχι δικού μου), Glee.

Aρκετά είπα, για τις TV/κινηματογραφικές δημιουργίες του Murphy.  Ας πούμε και τίποτα για την τελευταία του σειρά, το Hollywood.

Aρχικά η ιστορία έχει ένα πολύ βασικό αβαντάζ. Συνδυάζει πραγματικά γεγονότα και ιστορίες των 50s στο Hollywood μετά τον πόλεμο, μαζί με στοιχεία μυθοπλασίας.

Ο δημιουργός της σειράς χρησιμοποίησε φήμες, αποσπάσματα από βιογραφίες, ιστορίες που έχουν ειπωθεί και γραφτεί μαζί με στοιχεία μυθοπλασίας και έφτιαξε μια σειρά που «σε κρατάει» και σε κάνει να θες να παρακολουθήσεις κατευθείαν το επόμενο επεισόδιο.

Εντάξει, γενικά γράφει με ένα χαρακτηριστικό «πιασάρικο» τρόπο (αυτοί που έχουν δει δουλειές του, θα με καταλάβουν).

Τέσσερα υπαρκτά πρόσωπα τα οποία «σχολιάζει» η σειρά και περιγράφει αποσπάσματα της ζωής τους είναι οι παρακάτω.

Ροκ Χάντσον, ο διάσημος Αμερικάνος ηθοποιός και ίνδαλμα της εποχής (τον ξέρουν νομίζω σίγουρα οι πιο παλιοί), ο οποίος ενώ στην σειρά φανερώνει κανονικά την σεξουαλικότητα του και συνάπτει σχέση με άντρα, στην πραγματικότητα το έκρυβε σχεδόν μέχρι να φύγει από την ζωή το 1985.

Ο Jake Picking είναι ερμηνευτικά η αποκάλυψη της σειράς.

Ένα άλλο υπαρκτό πρόσωπο, η Βίβιαν Λι,  η κινηματογραφική «Σκάρλετ Ο’Χαρα»  η οποία γεννήθηκε στην Ινδία από Βρετανούς και έγινε πασίγνωστη με το «Όσα παίρνει ο άνεμος»  αλλά και το Οσκαρικό «Λεωφορείο ο πόθος». Τα ξέρετε έτσι?

Ήταν μια γυναίκα με εύθραυστη ψυχολογία, μόνιμο θυμό και εκρήξεις οργής. Αν διαβάσετε ιστορίες στο διαδίκτιο δεν φαντάζεστε τι είχε κάνει σε συναδέλφους, συντρόφους κτλ. Στη σειρά, περιγράφεται με παρόμοιο τρόπο από τον Murphy χωρίς να μπαίνει «βαθιά βέβαια στην ζωή της»  και χωρίς να έχει διάθεση να αμαυρώσει την φήμη της. Την ερμηνεύει η Katie McGuinness.

Επίσης, η Άνα Μέι Γουόνγκ  (την υποδύεται Michelle Krusiec), η μοναδική ηθοποιός κινεζικής καταγωγής που ξεχώρισε στα πρώτα χρόνια του Hollywood αλλά δεν κατάφερε να ξεπεράσει το ρατσισμό της εποχής και έπαιζε μόνιμα την υπηρέτρια και άλλους δεύτερους βοηθητικούς ρόλους. Στη σειρά αυτό δε γίνεται έτσι ακριβώς, αλλά έχει μια άλλη αντιμετώπιση (θα δείτε τι εννοώ όταν δείτε το πρώτο επεισόδιο).

Τέλος, η Χάτι ΜακΝτάνιελ την οποία ερμηνεύει εκπληκτικά η υποψήφια για Oscar B’ Γυναικείου ρόλου για το Musical Chicago, Queen Latifah.

Η Χάτι ΜακΝτάνιελ ήταν η πρώτη Αμερικανή ηθοποιός που κέρδισε Όσκαρ Β’ Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της στο «Όσα Παίρνει ο Άνεμος». Παρόλο αυτά, δεν το χάρηκε ιδιαίτερα, γιατί ο ευχαριστήριος λόγος δεν είχε γραφτεί από την ίδια και επίσης την έβαλαν στην αίθουσα μαζί με τους βοηθητικούς ηθοποιούς (τραγικός ρατσισμός της εποχής) και όχι μαζί με τους υποψήφιους των Οσκαρς της χρονιάς εκείνης.

Κάτι παρόμοιο αναφέρεται και στη σειρά εκτενέστερα δείχνοντας την τραγική κατάσταση ρατσισμού στην Αμερική που ενώ όλοι πιστεύουμε ότι έχει αλλάξει από το 1939 που κέρδισε το Όσκαρ στην πραγματικότητα δεν έχουν αλλάξει και πολλά…

Οι ηθοποιοί που ερμηνεύουν τα παραπάνω υπαρκτά πρόσωπα, έχουν και πολλές εμφανισιακές ομοιότητες με τα πραγματικά. Δείτε στις παραπάνω φωτογραφίες ειδικά την Βίβιαν Λι. Απίστευτη ομοιότητα έτσι?

Φυσικά μέσα στη σειρά, εξίσου σημαντικό ρόλο παίζουν και άλλα υπαρκτά πρόσωπα (γνωστά ή μη) τα οποία θα σας τα αναφέρω λίγο πιο μετά.

Το story

O Murphy θέλοντας να αλλάξει την ιστορία της βιομηχανίας του Hollywood προσπάθησε να δημιουργήσει μία σειρά με έναν κόσμο εναλλακτικό, διαφορετικό, μακριά από διακρίσεις, ψευτιά, υποκρισία και εκμετάλλευση του ανθρώπινου ψυχισμού. Δημιούργησε με μοναδικό τρόπο μια φανταστική ιστορία βασισμένη στο 80% σε πραγματικά γεγονότα (όπως διάβασα σε συνεντεύξεις του σεναριογράφου).

Βασικός άξονας του story είναι η παραγωγή και δημιουργία μιας ταινίας, από τα μεγαλύτερα κινηματογραφικά studio της εποχής το «Ace», με κεντρική πρωταγωνίστρια την ζωή της Μεγκ ή της Πεγκ (θα το ανακαλύψετε μόλις δείτε την σειρά).

Επηρεασμένος φυσικά από την πραγματική ιστορία της Πεγκ Εντγουίστλ (δεν την ήξερα αλλά να είναι καλά το Google) η οποία στις 16 Σεπτεμβρίου του 1932 ανέβηκε στην πινακίδα του Hollywood και πήδηξε από το γράμμα «H», δίνοντας τέλος στη ζωή της μετά από επαγγελματική απογοήτευση.

Η τραγική της ιστορία της έδωσε το ερέθισμα στον σεναριογράφο ο οποίος μαζί με τον Ian Brennan δημιουργήσαν την κεντρική ιδέα της σειράς. Περιληπτικά να σας πω ότι παράλληλα με την δημιουργία της ταινίας που γκρέμισε πολλά στερεότυπα της εποχής η υπόθεση αφορά μια ομάδα νέων, ανδρών και γυναικών που προσπαθούν να έρθουν στον Hollywood, να μπουν στην βιομηχανία του κινηματογράφου και να πετύχουν στην Dreamland..(κρατήστε την λέξη).

Μία μαύρη ηθοποιός (η κουκλάρα Laura Harrier ερμηνεύει το ρόλο), ένας μαύρος ομοφυλόφιλος σεναριογράφος (εξαιρετικός στον ρόλο ο Jeremy Pope -δεν τον έχω ξαναδεί σε ταινία), ένας μισός Ασιάτης σκηνοθέτης, (τον ερμηνεύει ο πρωταγωνιστής του Versace που σας ανέφερα παραπάνω, Darren Criss) και τέλος ένας βετεράνος που θέλει να γίνει ηθοποιός και κάνει τα πάντα για να ζήσει τoν ίδιο και την οικογένεια του (ο βασικός πρωταγωνιστής της σειράς και νομίζω το νέο πουλέν του Murphy), David Corenswet.

Όταν λέω κάνει τα πάντα, το εννοώ..

H σειρά, πέρα από το πολύ sex και δολοπλοκίες στο χώρο του θεάματος, έχει σαν βασικό σκηνικό ένα κάπως «αμαρτωλό» βενζινάδικο, ο ιδιοκτήτης του οποίου τροφοδοτεί κρυφά σε σημαντικά πρόσωπα της κινηματογραφικής βιομηχανίας (άνδρες και γυναίκες) ερωτικούς συντρόφους.

Το ρόλο του ιδιοκτήτη υποδύεται καταπληκτικά ο Dylan McDermott. ( κάτοχος Golden Globe για την ταινία Practice το 1997).

Πίσω από αυτόν όμως κρύβεται ένα αληθινό πρόσωπο και μια ιστορία βασισμένη στη βιογραφία του Scotty Bowers με τίτλο «Full Service: My Adventures in Hollywood and the Secret Sex Lives of the Stars» που κυκλοφόρησε το 2012 και περιέγραφε τις ερωτικές περιπέτειες και τις σεξουαλικές σχέσεις του Bowers με αστέρες του Hollywood και πολλά ακόμα ερωτικά κουτσομπολιά της εποχής (να σας πω ότι ο Murphy όχι απλά πρέπει να διάβασε το βιβλίο αλλά έκανε διατριβή προσθέτοντας πολλά ακόμα καυτά παραλειπόμενα).

Δεν θα κάνω spoil, απλά θα σας αφήσω κάποιες αναπάντητες ερωτήσεις.

Άραγε θα καταφέρει ο gay μαύρος σεναριογράφος να κάνει ταινία? Θα μπορούσε ποτέ στα 50s να πρωταγωνιστήσει μαύρη ηθοποιός και να γίνει σταρ χωρίς να υποστεί ρατσισμό? Θα μπορούσε μια γυναίκα να γίνει παραγωγός και να κινεί τα νήματα στην μεγαλύτερη εταιρεία παραγωγής ταινιών της εποχής? Θα μπορέσει ένας ατάλαντος και φοβισμένος ηθοποιός να γίνει ένας από τους πιο διάσημους αστέρες του Hollywood?

Άραγε τι θυσίες θα κάνουν οι παραπάνω για να πετύχουν? What if ο κόσμος ήταν κάπως διαφορετικός?

Πολλά ακόμα θα τα ανακαλύψετε, αν δείτε την πραγματικά απολαυστική σειρά του Murphy.

Μου άρεσε αρχικά το θέμα της σειράς και πως ο σκηνοθέτης καταφέρνει να γράψει μια mini σειρά προσπαθώντας να δώσει φωνή σε ανθρώπους και μειονότητες που τότε δεν μπορούσαν να έχουν άποψη.

Χωρίς υπερβολές σεναριακές, τα 7 επεισόδια της σειράς κυλούν νερό, με προβλημάτισαν, με έκαναν να αναρωτηθώ πως θα αντιδρούσε ο κόσμος αν όλα αυτά που γίνονται στη σειρά συνέβαιναν πραγματικά, απήλαυσα τα υπέροχα πλάνα και φυσικά τη φωτογραφία της σειράς.

Το Hollywood κράτα τον ενδιαφέρον μέχρι το φινάλε του, έχει σωστές ίντριγκες, πολλούς χαρακτήρες, σωστή διάρκεια σε κάθε επεισόδιο, σωστή μετάβαση από επεισόδιο σε επεισόδιο, πολύ σεξ, καλό (αν και αναμενόμενο) φινάλε και τέλος πολύ δυνατές σκηνές ανατροπής κατά την διάρκεια του τελευταίου επεισοδίου.

Δεν μου άρεσε ιδιαίτερα το αναμενόμενο όπως προείπα φινάλε (χωρίς να είναι κακό), η κάπως μέτρια δυναμικότητας ερμηνεία του Darren Criss και ότι θα ήθελα 2-3 ακόμα επεισόδια.  Εξάλλου το Netflix φαίνεται ότι «έχωσε» πολλά λεφτά στη σειρά!

Όλοι οι ρόλοι, μεγαλύτεροι ή μικρότεροι είναι πρωταγωνιστικοί! Μη ξεχάσω να σας αναφέρω ότι η jazz μουσική επένδυση της σειράς τρομερή, η ατμόσφαιρα και οι αναφορές από εκείνη την Χολυγουντιανή εποχή ρεαλιστικότατες και τέλος 2-3 ρόλοι της σειράς κλέβουν την παράσταση.

Πιο συγκεκριμένα η βραβευμένη με δύο Tony Patti LuPone η οποία ερμηνεύει την Avis Amberg, την πολύ πλούσια φιλελεύθερη, δυναμική και αρκετά ερωτιάρα γυναίκα του προέδρου των Ace studios. Aναλαμβάνει τα studios του άντρα της μετά από κώμα στο οποίο πέφτει ο δεύτερος. Παίρνει τα ηνία στα χέρια της και τελικά κάνει μια ταινία που στην πραγματικότητα του τότε θα μπορούσε να την καταστρέψει οικονομικά αλλά και να της στερήσει τη ζωή (θα δείτε από ποια οργάνωση εννοώ).

Επίσης. ο γνωστός από το Big Bang Theory (έχω δει μόνο μισό επεισόδιο της συγκεκριμένης σειράς), Jim Parsons σε ένα τελείως διαφορετικό ρόλο από ότι νομίζω έχει παίξει γενικά στην καριέρα του. Ερμηνεύει ένα γλοιώδη, κομπλεξικό, ρατσιστή, αθυρόστομο, αηδιαστικό ομοφυλόφιλο manager και παραγωγό της εποχής (υπαρκτό πρόσωπο επίσης), τον Χένρι Γουίλσον.

Διάβασα απίστευτες τραγικές ιστορίες της κυνικής συμπεριφοράς του και πως ξευτέλιζε και εκπόρνευε αγόρια και κορίτσια που απλά ήθελαν να κάνουν πραγματικότητα τα όνειρα τους.

Οι σκηνές που έχει με τον Ροκ Χάντσον είναι από τις πιο δραματικές και συνάμα ωμές και με διάθεση όσο τις βλέπεις, να θες να τον σπάσεις στο ξύλο.

Τέλος, υπέροχες (λίγο πιο θεατρικές) ερμηνείες των Joe Mantello και Holland Taylor.

Ο πρώτος ερμηνεύει τον Ντικ Σάμιουλες, διευθύνων παραγωγό των κινηματογραφικών studios. Ήταν ένας πολύ δυναμικός άντρας, με μυστικά, απωθημένα αλλά ακεραιότητα και αξιοπρέπεια.

Ενώ η δεύτερη είναι μια cast director που δε φοβάται να πει την αλήθεια της, να βοηθήσει νέα ταλέντα χωρίς ανταλλάγματα και τέλος χωρίς να δημιουργήσει καριέρες χωρίς ανταλλάγματα (πολύ συγκινητικές οι σκηνές των δύο παραπάνω στο φινάλε της σειράς).

Να κλείσω το παραπάνω (αρκετά μεγάλο αλλά εύχομαι guys να μην σας κούρασα) άρθρο με την πολλή καλή ερμηνεία της Μina Sorvino η οποία ερμηνεύει μια ηθοποιό της εποχής που παίζει σε πολλές ταινίες αλλά πάντα χωρίς να είναι το μεγάλο όνομα αν και καλή ηθοποιός. Στηρίζεται κυρίως στις γνωριμίες και φυσικά στην ερωτική της ζωή.

Η συγκεκριμένη ηθοποιός είναι και μία από τις πρώτες σταρ που ξεμπρόστιασαν με λεπτομέρειες τον Wenstein. Μην ξεχάσω, έχει πάρει και Οσκαρ Β’ Γυναικείου ρόλου στα 90s.

Σας αφήνω το trailer, καλή απόλαυση αν δείτε την σειρά και να περασέτε καλά στην Dreamland..

 

Περιμένω σχόλια!

Αλέξης

 

Πληροφορίες: Παραγωγή 2020, TV Mini-Series, Drama, IMDb 7,6/10 με 22,421 ψήφους

 

Γεια χαρά σε όλους,

Εύχομαι να είστε καλά! Εγώ αφήστε τα, θέλω διακοπές.

Πλησιάζουμε στα μέσα του Ιούλη και σίγουρα θα είστε παρέα με τα παιδιά σας τα οποία έχουν τελειώσει το σχολείο. Θα μου πείτε είστε παρέα με τα παιδιά σας από τον Μάρτιο και την περίοδο της καραντίνας.

Είδα που λέτε ένα πολύ ευχάριστο και αστείο animation και είπα να σας το προτείνω!

Καλά δε χρειάζεται να είστε γονείς για να δείτε το Spies in Disguise απλά αρκεί να έχετε όρεξη για animation κωμωδία και να γελάσετε πολύ.

Οι «Μετα-Μορφωμένοι πράκτορες» είναι το νέο animation της εταιρείας Blue Sky (Εποχή των Παγετώνων) που είναι κάτι ανάμεσα σε Kill Βill, James Bond και Μission Impossible αλλά με πολύ γέλιο.

Αν και η σειρά «έφαγε θάψιμο» από τους περισσότερους κριτικούς της Αμερικής, έμενα μου φάνηκε γρήγορη, πολύ αστεία, δεν κουράζει, έχει ατάκες και πρωταγωνιστή τον Will Smith ο οποίος είναι φοβερός όπως πάντα. Τι άλλο θέλετε για animation ταινία?

Το ξέρατε ότι ο Will Smith ήταν υποψήφιος για Όσκαρ παλιότερα?

Αν όχι, δείτε τις δύο πολύ καλές ταινίες-βιογραφίες που ήταν υποψήφιος, το Ali και το Pursuit of Happiness. Ειδικά στη δεύτερη, στην οποία έπαιζε και με το γιο του ήταν εξαιρετικός. Παρόλ’ αυτά τον ξέρετε σίγουρα και από τόσο άλλες ταινίες: Bad Βoys, Alladin, After Earth, Hitch (τέλεια κωμωδία αν και Αμερικανιά), I am Legend, Gemini Man και πολλά ακόμα.

Να σας πω και κάτι ακόμα για τον Smith?

Στον Aladdin της Disney και του Guy Ritchie, πολλά ακούστηκαν για το remake και αν θα έπρεπε να παίξει το Τζίνι μετά την αρχική «ερμηνειάρα» του Robin Williams. Ωστόσο, ο Will Smith πιστεύω ήταν ιδανικότατος για το remake και δεν μιμήθηκε ούτε στο δευτερόλεπτο τον Williams.

 

Το story

Ένας αδίστακτος κακοποιός (εννοείται κλασική φυσιογνωμία κακού σε animation) καταφέρνει να παγιδεύσει τον κορυφαίο μυστικό πράκτορα Λανς Στέρλινγκ (Will Smith) μετά από μία αποστολή του δεύτερου στην Ιαπωνία. Προκειμένου να καθαρίσει το όνομα του ο Λανς στρέφεται στη βοήθεια του νεαρού genius συνεσταλμένου Γουόλτερ Μπέκετ (Tom Holland) ο οποίος δουλεύει στην αντίστοιχη MI5 για την δημιουργία διαφόρων gadgets που βοηθάνε τους μυστικούς πράκτορες.

Ο Λανς ενώ υποτιμά τον Γουόλτερ στην αρχή και τον απολύει, στη συνέχεια όταν βρίσκει τα σκούρα ζητάει την βοήθεια του ώστε να καθαρίσει το όνομα και την υπόληψη του. Ο Γουόλτερ παράλληλα δουλεύει  μια μυστική φόρμουλα που σε κάνει αόρατο. Η φόρμουλα είναι όμως σε αρχικό στάδιο και καταλάθος μεταμορφώνει τον Λανς σε ένα μπλε περιστέρι.

Από εδώ και πέρα ξεκινά η δράση της ταινίας.

Ο Λανς ως περιστέρι πια και παρέα με τον Γουόλτερ αναζητούν τον κακό της ιστορίας ώστε να αποκαλύψουν την αλήθεια και να καθαρίζουν την υπόληψη του. Παρέα τους έχουν ακόμα μερικά ατρόμητα και λίγο τρελούτσικα περιστέρια ενώ παράλληλα τους κυνηγάει το τμήμα των εσωτερικών υποθέσεων της υπηρεσίας του Λανς. Ένας πανικός..

Παρεμπιπτόντως τα περιστέρια-σύμμαχοι του Λανς είναι το καλύτερο και το πιο αστείο κομμάτι της ταινίας (δείτε τα στην παραπάνω φωτογραφία).

Τα highlights μου

Αρχικά, το πιο σημαντικό, η ταινία είναι γρήγορη, αστεία και δεν σε κουράζει. Επίσης μου άρεσε το κατασκοπικό και Mission Impossible στυλ της, τα χρώματα, οι χαρακτήρες, τα αργά πλάνα καταδίωξης σαν πραγματική ταινία δράσης, τα locations (οι πρωταγωνιστές ταξιδεύουν σε Μεξικό και Βενετία), η μουσική που είναι σαν να ακούς soundtrack από το Kill Bill και φυσικά οι ατάκες της ταινίας και ειδικότερα του Will Smith που για ακόμα μια φορά και ως περιστέρι, είναι φοβερός.

Να σας πω τέλος ότι οι σκηνές της Βενετίας και της πλατείας του Αγίου Μάρκου είναι υπέροχες και λογικά η συγκεκριμένη πλατεία πιστεύω χρησιμοποιήθηκε εξαιτίας των 100δων περιστεριών που κυκλοφορούν.

Ενδιαφέρουσα ερμηνεία και του Tom Holland αλλά μη φαντάζεστε κάτι φοβερό. Μου είχε αρέσει πιο πολύ στον Onward (δείτε αν θέλετε τον σχολιασμό μου για το Onward).

Βέβαια το βασικό του χαρακτήρα που ερμηνεύει ο Holland είναι και το νόημα της ταινίας. Ποτέ δεν πρέπει να θεωρούμε τον εαυτό μας περίεργο και παράξενο αλλά μοναδικό και υπέροχο.

Διάβασα συνεντεύξεις των σκηνοθετών Nick Bruno και Troy Quane οι οποίοι έχουν μεγάλη εμπειρία σε ταινίες animation και ανέφεραν ότι χρησιμοποίησαν την ιδέα της μεταμόρφωσης του Will Smith σε περιστέρι γιατί τα περιστέρια είναι από τα ταχύτερα πτηνά στον κόσμο. Επίσης βρίσκονται παντού, είναι η τέλεια κάλυψη γιατί δεν τα προσέχουμε σχεδόν ποτέ και τέλος έχουν φοβερή καλή περιφερειακή όραση αφού τα μάτια τους είναι στο πλάι του κεφαλιού (ψιλό-τρομακτικό).

Ιδανικά πτηνά για κατάσκοποι.. 

Δείτε το trailer μια στιγμή..

Από την άλλη, δεν μου άρεσε, ότι ο κακός δεν είναι πολύ κακός (δεν ξέρω αν με πιάνετε), τον οποίο ερμηνεύει ο Ben Mendelsohn. Επίσης, το θέμα της μεταμόρφωσης σε ζώο το έχουμε ξαναδεί σε παρόμοιες ταινίες, το σενάριο δεν είναι και το πιο πρωτότυπο και τέλος έχω μια απορία. Γιατί βάλανε να παίξει ο υπερδιάσημος DJ Khaled? Σιγά την ερμηνεία.

Μη ξεχάσω να σας πω ότι οι σκηνές του Will Smith με ένα θηλυκό περιστέρι που του τρίβεται (στην κυριολεξία) είναι από τις πιο αστείες της ταινίας!

Καλή διασκέδαση και καλή Κυριακή!

Αλέξης

Πληροφορίες: Παραγωγή 2019, Animation, Adventure, Comedy, IMDb 6,8/10 με 24,620 ψήφους

Καλό μήνα!

Μπήκε και ο Ιούλιος εδώ και μερικές μέρες. Που σας βρήκε? Εμένα ακόμα στο Λονδίνο..

Πριν μερικές εβδομάδες, είδα την τελευταία σκηνοθετική απόπειρα του Clint Eastwood,  τη νέα δραματική του ταινία με τίτλο Richard Jewell.

Η ταινία είναι βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα και σε σκηνοθεσία και παραγωγή όπως προείπα το «μεγάλου» Clint Eastwood. Η απόδοση του σεναρίου είναι του Billy Ray (υποψήφιος για Όσκαρ στο παρελθόν για το εξίσου πολύ καλό Captain Phillips).

Η ταινία και το σενάριο βασίστηκε στο άρθρο «American Nightmare: The Ballad of Richard Jewell» της Marrie Brenner που δημοσιεύτηκε στο Vanity Fair το 1997.

Ο ασταμάτητος κινηματογραφικά και αειθαλής 90χρονος Clint Eastwood κλείνει (φαντάζομαι) μια τριλογία βιογραφικών ταινιών βασισμένων σε τρεις πραγματικές παρεξηγημένες ιστορίες ανδρών.

Ξεκίνησε με το εξαιρετικό American Sniper που χάρισε υποψηφιότητα για Όσκαρ   Α’ ανδρικού ρόλου στον Bradley Cooper, συνεχίστηκε με το πολύ δυνατό Sully με τον παντα υπέροχο (πως γίνεται πάντα να παίζει τόσο καλά στις ταινίες του) Tom Hanks και τέλος με το Richard Jewell  και τον Paul Walter Hauser, τον όποιο αν και δεν τον γνώριζα, μπορώ να πω ότι είναι καταπληκτικός στο ρόλο που ερμηνεύει.

Με έπεισε και ήταν και ολόιδιος οπτικά με τον πραγματικό Richard Jewell.

Παρεμπιπτόντως, αν δεν έχετε δει το American Sniper και το Sully, δείτε τα!

Για τον Clint Eastwood (αγαπημένος και του πατέρα μου), πιστεύω δεν χρειάζεται να πω πολλά για τον τρόπο να σκηνοθετεί, παίζει και κυρίως τον τρόπο που επιλέγει τους πρωταγωνιστές και τις ιστορίες των ταινιών του.

Η αλήθεια είναι ότι δεν ήμουν ποτέ  λάτρης των Western ταινιών του, αλλά άρχισε να  μου αρέσει και να βλέπω τις ταινίες του, μετά τα 90s και πιο συγκεκριμένα την τελευταία 15ετία με τις υπέροχες ιστορίες που σκηνοθετεί (όπως το καταπληκτικό Οσκαρικό Million Dollar Baby).

Γίνομαι κουραστικός αλλά αν δεν το έχετε δει και αυτό..ξέρετε τι να κάνετε!

Υποψήφιος έχει υπάρξει για πολλά Όσκαρς σαν ηθοποιός, σαν σκηνοθέτης και τέλος σαν παραγωγός. Κάτοχος πάρα πολλών βραβείων και φυσικά 4 αγαλματιδίων της Ακαδημίας.

Πριν σας πω κάποια στοιχεία για την αληθινή ιστορία του Richard Jewell δείτε το ατμοσφαιρικό του trailer:

Η μπαλάντα του Richard Jewell (ελληνική απόδοση της ταινίας) είναι η πραγματική ιστορία του φύλακα που έγινε ξαφνικά ο σωτήρας εκατοντάδων πολιτών κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων της Ατλάντα το 1996, όταν στο Ολυμπιακό Πάρκο  και κατά τη διάρκεια συναυλίας εντόπισε μια τσάντα με εκρηκτικό μηχανισμό λίγο προτού εκραγεί. Κατάφερε να σώσει εκατοντάδες ζωές και έγινε κατευθείαν ήρωας της Αμερικής.

Ωστόσο, μέσα από κάποιες μέρες ο φιλήσυχος και λίγο αφελής Jewell (χαρακτηριστικό παράδειγμα πατριώτη Αμερικάνου) γίνεται ο υπ’ αριθμόν ένα ύποπτος του FBI και κατηγορείται τόσο από τον Τύπο, όσο και από τα μέσα παγκοσμίως και κυρίως της Αμερικής, που μερικές μέρες πριν τον είχανε χρίσει ήρωα.

Έτσι, ζητάει την βοήθεια ενός παλιού του γνώριμου, του δικηγόρου Watson Bryant ο οποίος προσπαθεί να τον βοηθήσει με όλο του το είναι και να αποδείξει την αθωότητα του.

Το υπόλοιπα τα αφήνω σε εσάς να τα ανακαλύψετε αφού δείτε την πραγματικά πολύ δραματική ιστορία του Richard Jewell.

Γενικά πιστεύω, είναι από τις ταινίες που τις βλέπεις, σοκάρεσαι, προσπαθείς να γυρίσεις το χρόνο και να θυμηθείς αν άκουσες την ιστορία την εποχή που έγινε (δε θυμόμουν και τόσο πολλά από το 1996) και τέλος ανοίγεις Google και YouTube και ψάχνεις την πραγματική ιστορία, βιντεάκια και πλάνα από το συμβάν.

Όπως καταλάβατε, έκανα όλα τα παραπάνω και μ’ αυτήν την σειρά!

Μου άρεσε πολύ ότι η ταινία δεν ξέφυγε και δεν πλατίασε καθόλου. Το μοντάζ, η φωτογραφία, σκηνοθεσία, μουσική επένδυση, το δραματικό αλλά και ντοκυμαντερίστικο στυλ της, είναι όλα ολόσωστα και χωρίς υπερβολές.

Ο πρωταγωνιστής είναι ένας «κανονικός» άνθρωπος με κάποιες ψυχικές ιδιαιτερότητες (θα καταλάβετε τι εννοώ, όταν το δείτε), μικροαστός και φυσικά όπως ανέφερα παραπάνω κλασικός πατριώτης και λάτρης του νόμου, των αρχών και της ιδέας της αστυνόμευσης.

Διάβασα κάπου, ότι αυτή η ομάδα ανθρώπων χαρακτηριζόταν παλιότερα στην φιλελεύθερη κατά άλλα γη της επαγγελίας – Αμερική ως «white trash». Μια κοινωνία λευκών ανθρώπων που δεν τους ενδιαφέρει να φανούν, να ανεβούν επαγγελματικά και κοινωνικά, αλλά κοιτάζουν τη δουλειά τους και πιστεύουν ότι η Αμερική και οι αρχές της είναι το παν (πόσο τραγική άποψη και ειδικά στην εποχή που ζούμε).

Έτσι ήταν και ο Jewell που ζούσε με την μητέρα του, την οποία ερμηνεύει εκπληκτικά από κάθε άποψη και σε κάθε λεπτό της ταινίας, η Kathy Bates (Mizery, American Horror Story, Titanic κ.ά.).

Να σας πω ακόμα ότι η ταινία είχε μία υποψηφιότητα στα φετικά Οσκαρς και αυτή ήταν της Bates για Β΄ γυναικείο ρόλο.

Ο βαθιά πολιτικοποιημένος Clint Eastwood, ο οποίος είχε υποστηρίξει στην προεκλογική του καμπάνια τον Donald Trump, παρουσιάζει μια ταινία δραματική αλλά με ένα τρόπο που ειρωνεύεται και χλευάζει θεωρώ, την ιδέα και την εικόνα που έχουμε για την Αμερική και το Αμερικάνικο όνειρο. Δείχνει την απληστία των ανθρώπων και ειδικά των media, το πως κατασπάραξαν έναν άνθρωπο και χωρίς οίκτο κατέστρεψαν την ζωή ενός δικού τους ανθρώπου ,  ενός «Πατριώτη Αμερικάνου»

Άραγε δικαιώθηκε στο τέλος? Δείτε το και θα βγάλετε τα συμπεράσματα σας.

Στα «δεν μου άρεσε», δεν μπορώ να βρω κάτι.

Λάθος έχω ένα!

Το τέλος του Richard Jewell ήταν αυτό που δεν μου άρεσε, όχι όπως αποδόθηκε στην ταινία από τον Eastwood, αλλά στην ίδια του τη ζωή.

Τέλος, να σας αναφέρω το πόσο εξαιρετικά παίζει και ο Οσκαρικός από τις «Τρεις Πινακίδες έξω από το ‘Εμπινγκ, Μισούρι»,  Sam Rockwell (Confessions of a dangerous mind, Moon, Jojo Rabbit κ.ά). Ερμηνεύει τον δικηγόρο που προσπαθεί να αθωώσει τον Jewell. Γεμάτος ειρωνεία, κυνικότητα και μαύρο χιούμορ ήταν ο άνθρωπος που γνώριζε καλά τα media και το σάπιο αδίστακτο σύστημα της εποχής και κάνει τα πάντα να βοηθήσει τον αγαθό Jewell.

Στα best της ταινίας το ύφος του και οι διάλογοι των δύο πρωταγωνιστών που είναι «όλα τα λεφτά». Πολλοί καλοί ακόμη στους ρόλους τους οι Jon Hamm (Mad Men) και Olivia Wilde.

Πολύ δυνατή ταινία!

Καλή προβολή και περιμένω σχόλια σας.

Αλέξης

Πληροφορίες: Παραγωγή 2019, Biography, Drama, Crime IMDb 7.5/10 με 41,024 ψήφους

Καλημέρα και χαρούμενο ηλιόλουστο Σάββατο όπου και αν είστε!

Είδα τις προάλλες ένα βιογραφικό δικηγορικό θρίλερ πολύ ενδιαφέρον το οποίο προβλήθηκε το Μάρτιο, μου άρεσε πολύ και φυσικά σας το προτείνω.

Η ταινία δεν μου κέντρισε το ενδιαφέρον μόνο λόγω του πολύ σοβαρού θέματος περιβαντολλογικής ρύπανσης, αλλά κυρίως επειδή το σενάριο βασίζεται στο άρθρο The Lawyer Who Became DuPont’s Worst Nightmare  των New York Times του Nathaniel Rich ,στην πραγματική ιστορία του δικηγόρου Robert Bilott και του αγρότη Wilbur Tennant, ο οποίος ζήτησε τη βοήθειά του πρώτου για τις εκατοντάδες νεκρές αγελάδες εξαιτίας, όπως ο ίδιος ισχυρίστηκε από την αρχή, της εταιρείας DuPont, που είχε αγοράσει κοντινή έκταση με τη φάρμα του στο Parkersburg της Δυτικής Βιρτζίνια στην Αμερική.

Φωτογραφία από το άρθρο των New York Times

Η πραγματική λοιπόν ιστορία είναι όπως μπορεί να καταλάβατε και στον τίτλο, μια αντρική εκδοχή της Erin Brockovich (Οσκαρική ταινιάρα με την Julia Roberts, την οποία αν και δεν θέλω να γίνομαι κουραστικός, δείτε την) και πραγματεύεται τον πολυετή (και όμως συνεχίζεται ακόμα και σήμερα) αγώνα του δικηγόρου, ο οποίος υπερασπίζεται θύματα της εταιρείας DuPont, κατά την χρήση του καρκινογόνου τεφλόν (PFOA) στην κατασκευή των μαγειρικών σκευών.

Ο αγώνας του ξεκίνησε το 1998!

Τον δικηγόρο στα Σκοτεινά Νερά (ο Ελληνικός τίτλος της ταινίας), υποδύεται ο Mark Ruffalo  ο οποίος είναι και συμπαραγωγός της ταινίας (δείτε στην παραπάνω φωτογραφία τον πραγματικό δικηγόρο της υπόθεσης, Robert Bilott μαζί με τον Ruffalo).

 

Ακολουθούν πολύ ενδιαφέρουσα επιστημονικά στοιχεία για το PFOA:

Tο υπερφθορο-οκτανοϊκό οξύ (perfluorooctanoic acid, PFOA) είναι από τα πιο κοινά μονομερή των υπερφθορανθράκων (ορισμένες φορές αναφέρεται ως C8) και χρησιμοποιείται ευρύτατα για την παρασκευή υπερφθοριωμένων πολυμερών που έχουν μεγάλη ανθεκτικότητα και δεν επηρεάζονται από το νερό, τα έλαια και διάφορους διαλύτες. Ένα από τα πλέον γνωστά υπερφθοριωμένα πολυμερή είναι το πολυτετραφθοροαιθυλένιο (polytetrafluoroethylene, PTFE), το οποίο έχει πολυάριθμες εφαρμογές και είναι ευρύτερα γνωστό με την εμπορική ονομασία Teflon (παράγεται από τη χημική βιομηχανία DuPont ).Οι πλέον γνωστές εφαρμογές των πολυφθοριωμένων πολυμερών είναι τα αντικολλητικά τηγάνια και μαγειρικά σκεύη (όπως τα σκεύη με το εμπορικό όνομα TEFAL), τα ενδύματα από συνθετικές ίνες και υφάσματα για έπιπλα που είναι ανθεκτικά στο νερό και δεν συγκρατούν λεκέδες, διαφανή φίλμ, αφρώδη υλικά και υλικά συσκευασίας τροφίμων που δεν επηρεάζονται από τα λιπαρά συστατικά. (δείτε την πηγή εδώ).

Δεν θέλω να σας κουράσω όμως με τα επιστημονικά της ταινίας (αν και Χημικός). Απλά αν την δείτε πιστεύω όπως και εγώ, θα ψάξετε για το background του story και που τελικά βρίσκεται στη ζωή μας το τεφλόν! Πιστέψτε με, δυστυχώς όλοι έχουμε στο σώμα μας την παραπάνω ουσία.

Ακολουθεί το πολύ ατμοσφαιρικό trailer για να πάρετε μια ιδέα:

 

Ο σκηνοθέτης είναι ο Todd Haynes (Carol, Far from Heaven -υποψήφιος για Όσκαρ) και μαζί με τον πάντα καλό ερμηνευτικά Ruffalo (τον οποίο κάθε φορά που τον βλέπω θεωρώ ότι αν ήταν Έλληνας, θα ήταν ηθοποιός που θα είχε τελειώσει σίγουρα το Εθνικό), παρουσιάζει και εξιστορεί ένα πραγματικό, πολύ σοβαρό γεγονός που θα έπρεπε να μας «ξυπνήσει» όλους. Βέβαια ο σκηνοθέτης δεν μπαίνει πολύ βαθιά στην ιστορία αλλά με συγκρατημένο τρόπο αφηγείται τα κύρια και ουσιώδη σημεία της.

Νομίζω ότι, αν και η κατάσταση πια είναι καλύτερη γύρω μας από το θέμα της περιβαντολλογικής ενημέρωσης σε θέματα ρύπανσης, η γενιά μου, όλοι μας, είμαστε βαθιά «νυχτωμένοι» στο να βρούμε λύσεις, να κάνουμε έστω κάτι να βοηθήσει ή εν τέλει να συμμετέχουμε ενεργά σε κάτι που μπορεί να σώσει τον πλανήτη μας και εμάς τους ίδιους.

Μου άρεσε πολύ το ντοκιμαντερίστικο «σκοτεινό» στυλ της ταινίας, η ξεκάθαρη εξιστόρηση των γεγονότων σε μια χρονική περίοδο άνω των 10 ετών χωρίς να με κουράσει, η ερμηνεία της Ann Hathaway  που αν και με μικρότερο ρόλο είναι πολύ δυναμική, ο εξαιρετικός Οσκαρικός όπου και παίζει Tim Robbins (είχα να τον δω καιρό σε ταινία) και φυσικά ο Ruffalo.

Καταλαβαίνεις από την αρχή της ταινίας ότι τόσο ο σκηνοθέτης όσο και ο πρωταγωνιστής φαίνεται ότι ερευνήσανε το θέμα πριν ξεκινήσουν τη ταινία.

Στα θετικά της ταινίας να προσθέσω την παρουσία των αληθινών πρωταγωνιστών του δράματος, που είτε εργάστηκαν στην DuPont είτε ζούσαν στην περιοχή εκείνη τη χρονική περίοδο.

Το story:

Αν και έχετε ήδη καταλάβει το story της ταινίας, να σας το πω περιληπτικά.

Ένας δικηγόρος (Bilott) με ειδίκευση σε θέματα περιβάλλοντος αποφασίζει να βοηθήσει δυο αγρότες που φτάνουν στην δικηγορική εταιρεία που δουλεύει και ισχυρίζονται ότι η εταιρεία DuPont αποβάλλει τοξικά καρκινογόνα απόβλητα στον ποταμό και στα εδάφη τους. Έτσι, ο δικηγόρος ξεκινά μία 15ετή διαμάχη με την εταιρεία (αν και υπερασπιζόταν παλιότερα τέτοιους πολυεθνικούς κολοσσούς) και θέτει σε δοκιμασία τον εαυτό του, την καριέρα του, την υγεία του και τέλος την ζωή και τις οικογενειακές του σχέσεις.

Δεν μου άρεσε ιδιαίτερα ότι δεν έχει τη δυναμική έντονη δράση παρόμοιων ταινιών και επίσης η κάπως χαμηλών τόνων ερμηνεία του κατά άλλα υπέροχου Ruffalo. Βέβαια όπως διάβασα και είδα σε συνεντεύξεις αργότερα, o πρωταγωνιστής δεν είναι ο κλασικός ήρωας, αλλά ένας άνθρωπος χαμηλών τόνων. Προσπάθησε λογικά ο πρωταγωνιστής να αναπαραστήσει με πιστότητα το υπαρκτό πρόσωπο, όπως και ο σκηνοθέτης να μείνει πιστός στα πραγματικά γεγονότα χωρίς υπερβολές.

Αποτέλεσμα να έχουμε μια πολύ καλή ταινία απλά όχι με το εκρηκτικό ταπεραμέντο για παράδειγμα της Erin Brockovich (πολλά θέλω και εγώ).

Να σας αναφέρω τέλος, ότι ο Ruffalo είναι πολύ ενεργός ακτιβιστής με το The Solutions Project και χρηματοδοτεί μικρές κοινότητες, κυρίως γυναικών και μαύρων, για να αποκτήσουν ενέργεια από ανανεώσιμες πηγές και επίσης συμμετέχει στην καμπάνια Fight Forever Chemicals με στόχο την ευαισθητοποίηση απέναντι στους κινδύνους από την αλόγιστη χρήση χημικών ουσιών.

Αν σας αρέσουν βιογραφίες με στοιχεία νομικού θρίλερ και φυσικά θέματα περιβάλλοντος και πόσο βάναυσα το «βιάζουμε» οι άνθρωποι, δείτε το!

Τα λέμε σύντομα!

Αλέξης

Πληροφορίες: Παραγωγή 2019, Drama, History, Biography, IMDb 7,6 με ψήφους 37,398

 

Ταινία μυστηρίου σε στυλ Αγκάθα Κρίστι, με super cast ηθοποιών να ανακρίνονται από τον total British ατσαλάκωτο Daniel Craig σε ρόλο Πουαρώ, είναι η πολύ καλή ταινία που σας σχολιάζω και φυσικά σας προτείνω για αυτή την εβδομάδα.

Άντε σας έφτιαξα πάλι καλοκαιριάτικα με ταινία μυστηρίου!

Το Knives Οut ήταν υποψήφιο για Oscar σεναρίου 2020 και είναι βασισμένο στο διασημότερο αστυνομικό μυθιστόρημα Murder on the Orient Express της Βρετανίδας συγγραφέως Αγκάθα Κρίστι. Ευτυχώς βέβαια η ταινία δεν έχει καμία σχέση με τη μέτρια ομώνυμη ταινία με τον Kenneth Branagh και πλούσιο cast υπερδιάσημων ηθοποιών την οποία δεν πρόκειται ούτε να σχολιάσω αλλά ούτε και να σας προτείνω.

Αρχικά να αναφέρω το πιο βασικό, ότι η ταινία αν και λίγο μεγάλη σε διάρκεια την ευχαριστήθηκα χωρίς να βαρεθώ ούτε μισό λεπτό.

Είναι επίκαιρη πολιτικά (θα καταλάβετε γιατί όταν την δείτε), με έξυπνο σενάριο, κλασικά πισώ-γυρίσματα χρονικά ώστε και να σου εξηγεί την πλοκή αλλά και να σε μπερδεύει παράλληλα και φυσικά το πιο σημαντικό, ήταν καλοδουλεμένη από κάθε άποψη!

Πολύ γουστάρω να τελειώνει μια ταινία και να έχεις πράγματα να σχολιάσεις με την παρέα σου. Αυτό συμβαίνει με το «Στα Μαχαίρια» όπως αποδόθηκε και στα Ελληνικά.

Δείτε το trailer και θα καταλάβετε τι εννοούσα λέγοντας πλούσιο cast.

Πριν σας πω για το story, να σας αναφέρω ότι το σενάριο και την σκηνοθεσία υπογράφει ο Rian Johnson (Looper, Star Wars: Episode VIII – The Last Jedi, Breaking bad κ.ά). Ο σκηνοθέτης καταφέρνει υπέροχα και «μεταφέρει» τον αέρα του γνωστού mystery μυθιστορήματος στο σήμερα χωρίς η ταινία να γίνεται παρωχημένη και «μια από τα ίδια». Ταυτόχρονα της δίνει ένα μοντέρνο αέρα, μυστήριο, αγωνία και αφήνοντας και μια πολιτικη χροιά που δεν περίμενα να έχει.

Υπόθεση

Ο διάσημος πολύ πλούσιος συγγραφέας Harlan Thrombey (Christofer Plummer) βρίσκεται νεκρός στην έπαυλη του μετά τον εορτασμό των 85ων γενεθλίων του. Το κλασικό σοκ επικρατεί και οι οικογένεια του, καλεί τον Ντετέκτιβ Benoit Blanc (Daniel Craig)  για να ερευνήσει το έγκλημα. Ποιος όμως τον κάλεσε? Κανείς δεν ξέρει.

O ντετέκτιβ βρίσκεται μπροστά σε ένα λαβύρινθο από παραπλανητικά στοιχεία και ψέματα. Η όχι και ιδιαίτερα αγαπημένη οικογένεια του εκλιπόντος και μαζί με το υπηρετικό προσωπικό θέλουν να τον εμποδίσουν να αποκαλύψει την αλήθεια πίσω από τον πρόωρο θάνατο του Thrombey.

Αυτοκτόνησε ή τον δολοφόνησαν?

Σιγά μην σας κάνω spoil. Δεν θέλω τέτοια να μου κάνουν..

Τα μυστήρια και τα περίεργα πολλά.  Το πιο περίεργο όμως από όλα, είναι οι ίδιοι οι συγγενείς του συγγραφέα (δείτε φυσιογνωμίες στην παρακάτω φωτογραφία).

Να ξεκινήσω με τη επιβλητική, απόλυτη και κάπως ξινή κόρη του Harlan, την Linda (Jamie Lee Curtis) και τον σύζυγό της Richard (Don Johnson). Επίσης, ο γιος του εκλιπόντα Walt (Michael Shannon),  με την σύζυγό του Donna (Riki Lindhome) και τον φασίστα γιο τους Jacob (Jaeden Martell).

Το group τρέλας συμπληρώνει η κάπως νευρωτική αλλά full στις ατάκες (όλα τα λεφτά ο ρόλος) σε όλη την ταινία, Harlan Joni (Toni Collette) με την κόρη της Meg (Katherine Langford) και φυσικά το μαύρο πρόβατο της οικογένειας και αγαπημένος του παππού, ο εγγονός του Ransom (Chris Evans).

Όλοι αυτοί που λέτε, περιμένουν τα νέα της διαθήκης και ποιος θα κληρονομήσει την τεράστια περιουσία του Ηarlan. Που να ήξεραν όμως τελικά τι τους επιφυλάσσει το φινάλε.

Βασικό κομμάτι της ιστορίας είναι η υπηρέτρια Marta Cambrera (Ana de Armas), της οποίας την εθνικότητα συστηματικά και εκνευριστικά μπερδεύουν σε όλη την διάρκεια της ταινίας. Είναι όμως και αυτή που βοηθούσε όλη μέρα τον αγαπημένο τους πατέρα και παππού πριν πεθάνει.

Η Cambrera είναι μετανάστρια και παράλληλα έχει κάτι πολύ ιδιαίτερο στον χαρακτήρα της (μου άρεσε πάρα πολύ η ιδέα) που αποτελεί και το βασικό άξονα της ιστορίας.

Η οικογένεια αλλά και το story της ταινίας έχουν τα πάντα: αριστερά πιστεύω, φασιστικές συμπεριφορές, απιστίες, δολοπλοκίες, κακίες, ζήλειες, ρατσιστικά στερεότυπα, ψέματα, και τέλος μια βουβή και κάπως σκιαχτική γιαγιά!

Ομολογουμένως, η ταινία έχει πολύ θεατρικό στυλ, το οποίο είναι και κάτι που μου άρεσε πολύ και ότι όλοι οι χαρακτήρες ανοίγονται και ξεδιπλώνονται σταδιακά μέχρι το εξαιρετικό και μη αναμενόμενο (χωρίς αμερικανιές) φινάλε.

Τι μου άρεσε?

Tα πάντα μου άρεσαν!  Το Knives Out είναι άρτιο σε όλα του τα επίπεδα, δεν μας σερβίρει την λύση του μυστηρίου στο πιάτο (όπως πολλές ανάλογες ταινίες αναζήτησης δολοφόνου), είναι στυλάτη και φυσικά διασκεδαστική όσο πρέπει. Επίσης, το cast είναι πολύ δυνατό, το art installation με τα μαχαίρια στο σαλόνι της έπαυλης επίσης top, o Greg και το μπλαζε Αγγλικό ύφος του πολύ καλό (επιτέλους σε ρόλο πέρα από τον Bond), η σκηνή των ανακρίσεων και τέλος η sexy και ανερχόμενη (παίζει και στο new James Bond), Ana de Armas.

Aν πω πιο πολλά, θα βρω και κάτι αρνητικό και δεν το θέλω.

Τελειώνοντας και επειδή πάντα μου άρεσε η ατάκα του Πουαρώ, να σας πω ότι…

Όλοι είναι ύποπτοι!

Καλή προβολή!

Τα λέμε next week.

Αλέξης

Πληροφορίες: Παραγωγή 2019, Drama, Crime, Comedy IMDb 7,9/10 με 326,486 ψήφους