Αρχικά να σας πω ότι η πρώτη season της σειράς είναι απλά εκπληκτική. Τρόμος, μυστήριο και αγωνία από το πρώτο έως το τελευταίο επεισόδιο.

Για να δείτε την δεύτερη season δεν χρειάζεται να δείτε την πρώτη. Παρ’ όλο αυτά οι περισσότεροι πρωταγωνιστές του δεύτερου κύκλου παίζουν και στον πρώτο.

Η συνέχεια της εξαιρετικής σειράς τρόμου του Netflix, παραμένει τρομακτική αλλά δεν σου προκαλεί το ρίγος του πρώτου κύκλου, The Haunting of Hill House.

Η δεύτερη season είναι το Haunting of Bly Manor.

Πρωταγωνίστρια είναι η Victoria Pedretti (αγνώριστη από την προηγούμενη season) και σε δευτεραγωνιστικό ρόλο η κουκλάρα η Carla Cugino.

Να σας πω εν συντομία το story χωρίς spoilers.

Το Bly Manor είναι μια ιστορία θλίψης, αγάπης, τρόμου, φαντασμάτων και μια γέφυρα μεταξύ της μετά θάνατον ζωής και της πραγματικότητας.

Και οι δύο seasons αφορούν οικογένειες που ζουν σε μια έπαυλη. Στο Hill House είναι μια παραδοσιακή οικογένεια, ενώ στο Bly Manor στην δεύτερη season θα δείτε μια ιστορία μιας οικογένειας αλλά που επικεντρώνεται στα 2 ορφανά παιδιά και την νταντά τους.

Η Dani λοιπόν (Victoria Pedretti) είναι μια κοπέλα που ζει στην Αμερική και φεύγει από την χώρα της γιατί έχει συμβεί κάτι πολύ σοβαρό στην προσωπική της ζωή. Φτάνει στην Αγγλία και η ιστορία ξεκινάει όταν παίρνει τηλέφωνο σε μια αγγελία για νταντά σε δυο παιδιά που έχουν μείνει ορφανά. Τα υπέροχα (και τέρμα spooky παιδιά) που ζουν στην έπαυλη Manor, είναι οι Flora (Amelie Bea Smith) και ο Miles (Benjamin Evan Ainsworth). Τι έχει συμβεί με την προηγούμενη νταντά? Γιατί εξαφανίστηκε? Πέθανε? Αλλά πως? Γιατί η μικρή Flora είναι τόσο προσκολλήμένη στο κουκλόσπιτο? Πολλά περίεργα συμβαίνουν στην έπαυλη και κυρίως στην λίμνη έξω από αυτήν.

Πρωταγωνιστές μαζί με τους παραπάνω, είναι η κηπουρός του σπιτιού, ο μάγειρας, η οικονόμος και τέλος ο θείος των παιδιών ο οποίος παραμένει μόνιμα μακριά από την έπαυλη και την φροντίδα των ανιψιών του.

Η ερμηνεία της οικονόμου απλά φοβερή (T’Nia Miller).

Τα περισσότερα επεισόδια έχουν ιστορίες των πρωταγωνιστών μαζί με παράλληλες ιστορίες φαντασμάτων. Επίσης μην ξεχάσετε, όπως και στην 1 season, σε κάθε επεισόδιο υπάρχουν κρυμμένα φαντάσματα σε πολλά πλάνα της σειράς.

Βρείτε τα! Εγώ βρήκα 3-4, τα υπόλοιπα να είναι καλά το youtube.

Η σειρά έχει αρκετές τρομακτικές σκηνές και πολύ αγωνία μέχρι τα 2 τελευταία επεισόδια στα οποία γίνονται οι αποκαλύψεις. Συγκεκριμένα στο προτελευταίο επεισόδιο η σειρά εξηγεί τι πραγματικά γίνεται. Μας μεταφέρει πολλά χρόνια πίσω από την εποχή που διαδραματίζεται τα γενονότα.

Κλασικά, όπως και σε πολλές άλλες σειρές που σέβονται «τον ευαυτό τους» (Game of Thrones) η βασική αποκάλυψη γίνεται στο προτελευταίο και όχι στο τελευταίο επεισόδιο.

Το Bly Manor, βασίζεται την ιδέα του στο γοτθικό μυθιστόρημα του Χένρι Τζέιμς «Το Στρίψιμο της Βίδας» το οποίο έχει υπάρξει έμπνευση πολλών ανάλογων σειρών και ταινιών. Μια από αυτές και «τρομακτικά» αγαπημένες μου, είναι η ταινία The Others με την Nicol Kidman (ταινιάρα).

Δημιουργός και σκηνοθέτης του πρώτου επεισοδίου είναι ο Μike Flanagan (Haunting of Hill House, Doctor Sleep) ο οποίος αν και αφήνει σε άλλους την σκηνοθεσία, κατάφερε με το σενάριο και την ιδέα της σκοτεινής και τρομακτικής έπαυλης να με «κρατήσει» ως το τέλος.

Μου άρεσε το cast όπως και στην πρώτη season, το μυστήριο, η ιδέα ότι κάποιος μας αφηγείται την ιστορία ενώ την παρακολουθούμε, το ψυχολογικό υπόβαθρο πίσω από την ιστορία τρόμου και το υπέροχο location της σειράς που ενώ διαδραματίζεται σε μια έπαυλη στην Αγγλία, στην πραγματικότητα είναι στην Καλιφόρνια. Τέλος, οι ερμηνείες είναι εξαιρετικές και φυσικά το ανατρεπτικό φινάλε της season.

Δεν μου άρεσε ότι η σειρά σε μπερδεύει λίγο με την πλοκή και τα flashback στην αρχή και επίσης ότι ενώ μας είχε συνηθίσει σε τρόμο και ανατριχίλα, στην πραγματικότητα πέρα από 3-4 στιγμές που τρόμαξα για τα καλά, δεν κατάφερε «να με φτιάξει» από την άποψη της ανατριχίλας όπως στον πρώτο κύκλο.

Δείτε το trailer και καλή αναμονή σε όλους εμάς που περιμένουμε την νέα season το 2022. Ιδανικό (αν και πέρασε) για Halloween spooky βραδιές.

Κάτι ανάλογο εξίσου spooky είναι το Servant. Έγραψα πριν λίγο καιρό, δείτε το εδώ!

Τα λέμε,

Αλέξης Σερέφας

Πληροφορίες: Παραγωγή 2020, Drama, Horror, Mystery, IMDb 7,5 με 46,513 ψήφους

My score 7,5/10

Τι ωραία να ξεκινάς μια νέα σειρά και ενώ πιστεύεις θα είναι απλά καλή, τελικά είναι πάρα πολύ καλή και κολλάς άσχημα.

Αυτη η νέα σειρά που ξεκίνησε το 2017 (sorry η πρόταση μου δεν είναι και τόσο φρέσκια) αλλά εγώ την πήρα είδηση  πριν μερικούς μήνες είναι το Sinner και ανήκει στην πλατφόρμα του Netflix.

Ακόμα δεν ολοκλήρωσα την τρίτη season αλλά είπα να σχολιάσω και να σας προτείνω τις 2 πρώτες εξαιρετικές seasons. Η πρώτη season είναι η Κόρα και η δεύτερη ο Tζούλιαν. Αυτά είναι και τα ονόματα των δύο βασικών πρωταγωνιστών των οποίων η ζωές αλλάζουν από την στιγμή που διαπράττουν μια δολοφονία.

Οι 2 seasons που έχω ήδη δει, έχουν μια  διαφορά. Η πρώτη season έχει παραγωγό και πρωταγωνίστρια την κουκλάρα Jessica Biel και το story αφορά την ίδια και μια δολοφονία που διαπράττει στο τέλος του 1ου επεισοδίου. Σε αντίθεση η δεύτερη season, έχει και πάλι παραγωγό την Αμερικανίδα ηθοποιό αλλά η ιστορία είναι η δολοφονία ενός ζευγαριού από ένα μικρό ανήλικο αγόρι τον Τζούλιαν.  Μια εντελώς ξεχωριστή ιστορία από την πρώτη.

Δεν νομίζω να σας μπέρδεψα?

H σειρά μέχρι στιγμής είναι πάρα πολύ καλή και είναι κάτι ανάμεσα σε True Detective (φαντάζομαι το ξέρετε) και CSI ή γιατί και όχι το δικό μας Ιστορίες του Αστυνόμου Μπέκα που για τα δεδομένα τα Ελληνικά εκείνης της εποχής ήταν αρκετά καλή.

Σκηνοθέτης είναι ο Derek Simonds (παραγωγός του Call be your name που είχε πάρει Όσκαρ σεναρίου πριν μερικά χρόνια), ο οποίος σκηνοθετεί με πολύ ατμοσφαιρικό τρόπο ένα θρίλερ μυστηρίου το οποίο με κράτησε σε αγωνία από την αρχή μέχρι και το φινάλε της season και την κάθαρση (επιτέλους) των ηρώων στο τελευταίο επεισόδιο.

Κάθε επεισόδιο (8 επεισόδια σε κάθε season) είναι περίπου 45 λεπτών και είναι χορταστικότατα.

Κάθε επεισόδιο έχει και αρκετά flashback που θέλουν να δείξουν το υπόβαθρο της κάθε δολοφονίας και παράλληλα την ιστορία της ζωής του κάπως κυνηγημένου από τα πάθη και τον παρελθόν του, πρωταγωνιστή της σειράς, ντετέκτιβ Harry Ambrose (Bill Pullman).

Season 1(spoilers alert)

Η Κόρα την οποία ερμηνεύει όπως είπα η παραγωγός όλων των seasons, Jessica Biel (Νext, Illusionist, Total Recall), δείχνει μια ευτυχισμένη μητέρα ενός μικρού αγοριού και μια συγκαταβατική σύζυγος που αγαπάει τον άντρα της. Η Κόρα όμως δείχνει φαινομενικά καλά. Στην πραγματικότητα κάτι κρύβει (δε παίζει να σας πω). Ξαφνικά εκεί που έχει πάει για μπάνιο με τον άντρα και το παιδί τους ακούει μια μουσική, βλέπει ένα νεαρό ζευγάρι να φιλιέται και σηκώνεται και μαχαιρώνει μπροστά στον άντρα και το παιδί της αλλά και σε δεκάδες μάρτυρες τον άντρα του ζευγαριού. Σοκ έτσι?

Μόνο από αυτό, δεν θέλετε να μάθετε γιατί το έκανε?

Στο αστυνομικό δράμα της συγγραφέως Petra Hammesfahr, (η πρώτη season είναι βασισμένη στο μυθιστόρημα) η Κόρα από την αρχή του 1ου επεισοδίου δείχνει ότι κάτι έχει. Δεν πάει το μυαλό σας όμως σε τι, έως και το τελευταίο επεισόδιο στο οποίο γίνεται η αποκάλυψη.

Πολλά είναι μπερδεμένα στην σειρά και στο μυαλό της.

Τι συμβαίνει? Περίεργη παιδική ηλικία ή περίεργη ενήλικη ζωή?

Στον πρώτο κύκλο μου άρεσε πάρα πολύ η πρωταγωνίστρια η οποία συνθέτει έναν απίστευτο χαρακτήρα, μια γυναίκα ψυχολογικά ασταθή, εγκλωβισμένη στο παρελθόν της, που δεν αρνείται την πράξη της αλλά ξέρει ότι κάτι συμβαίνει. .

Εδώ που τα λέμε, δεν θυμάμαι και κάτι αξιόλογο από την Jessica Biel κινηματογραφικά ή τηλεοπτικά πέρα από αυτήν την ερμηνεία της.

Ο Ντετέκτιβ Ambrose γίνεται ο φύλακας άγγελος της και την βοηθάει. Ο Pullman είναι μαγικός στον πολύ περίεργο, βυθισμένο στις αμαρτίες ρόλο του ως ντετέκτιβ (εξίσου καλός και στον δεύτερο κύκλο).

Η σειρά έχει μυστήριο, δολοφονίες, άρρωστο οικογενειακό παρελθόν, εμμονές, ανατριχίλα τόσο όσο, ατμοσφαιρική σκηνοθεσία, ανατροπές, ψυχολογικά παιχνίδια, ωραία μουσική επένδυση και πολύ δυνατό σενάριο. Όπως καταλάβατε μου άρεσε πολύ.

Δείτε και το trailer πριν διαβάσετε τον σχολιασμό μου (καλός θα είναι) για τον δεύτερο κύκλο.

Season 2

Η σειρά μετά την επιτυχία της πρώτης season to 2017 επέστρεψε την επόμενη χρονιά και βρίσκουμε τον αγαπημένο (μου) ντετέκτιβ να έχει γυρίσει στην πόλη που γεννήθηκε. Εκεί πέρα από το οικογενειακό του παρελθόν, έχει και προβλήματα με την ψυχικά διαταραγμένη μητέρα του που τα μαθαίνουμε με τα flashback που συνεχίζονται και σε αυτήν την season. 

Εξαιτίας της Heather Novac (Natalie Paul), της ντετέκτιβ της περιοχής και κόρη του παιδικού φίλου του Jack (Tracy Letts) ο Harry επανέρχεται σε ένα μέρος στο οποίο έχει δυσάρεστες αναμνήσεις. Πέρα από τους προσωπικούς του δαίμονες έρχεται σε επαφή μια νέα δολοφονία. Ο Letts by the way φοβερή ερμηνεία.

Δύο χαρακτηριστικά ίδια με τον πρώτο κύκλο. Πρώτο ο Harry δένεται και πάλι με τον θύτη και δεύτερον η δολοφονία γίνεται ξανά στο πρώτο επεισόδιο.

Η δολοφονία γίνεται από τον 10χρονο Julian. Τον θύτη ερμηνεύει εξαιρετικά για την ηλικία του ο 15χρονος πιτσιρικάς Elisha Henig.

 Details για το story

Ο Julian δολοφονεί ένα ζευγάρι σε ένα motel. Ένα ζευγάρι που αγαπά. Το κάνει με ένα παράξενο όμως τρόπο. Αλλά γιατί? Το κάνει μόνος του ή με την καθοδήγηση κάποιου?

Βέβαια το συγκεκριμένο παιδί δεν είναι ένα οποιοδήποτε παιδί όπως θα καταλάβετε αν το δείτε. Έχει μεγαλώσει στο Mosswood, μια μυστικιστική με θρησκευτικά χαρακτηριστικά κοινότητα της περιοχής. Εκεί ζει με την μαμά του. Την ερμηνεύει υπέροχα η Carrie Coon (Fargo, Widows, Gone Girl κ.ά).

Τι να σας πω τώρα για την περίεργη σχέση τους? Να σας πω μόνο ότι σε όλο τον κύκλο η Coon κλέβει την παράσταση. Καλός και ο μικρός δεν λέω και φυσικά ο Pullman αλλά νομίζω ότι η season δεν θα ήταν τόσο δυνατή αν δεν είχε την Coon. Να φανταστείτε στην αρχή δεν μου άρεσε κιόλας κάτι στον τρόπο που έπαιζε.

Στην δεύτερη ιστορία ο Harry, όσο προσπαθεί να βρει πληροφορίες για τα κίνητρα του μικρού, τόσο περισσότερο ταυτίζεται μαζί του. Έτσι γίνεται ο καθρέφτης της παιδικής προβληματικής του ηλικίας (χιλιάδες ψυχολογικά ο πρωταγωνιστής).

Τrailer 2ης season:

Τι δεν μου άρεσε στις 2 πρώτες ιστορίες. Να σας πω ψέματα? Δεν έχω κάτι.

Παρόλο που έχουν παρόμοια δομή και οι 2 κύκλοι, έχουν ένα τρόπο που σε κάνει να κολλάς και να περιμένεις το επόμενο επεισόδιο για να σου δώσει το κάτι παραπάνω. Μου άρεσε πολύ το Sinner αν με ρωτάτε!

Η αλήθεια είναι ότι η σειρά είναι πολύ καλή γιατί πέρα ότι η παραγωγή και τα σενάρια είναι πολύ δυνατά, κατάφεραν με έναν ηθοποιό στον ρόλο του Ντετέκτιβ και κεντρικού άξονα των ιστοριών να σε κάνουν να θες να μάθεις και άλλα για την προσωπικότητα του και το παρελθόν του. Εντάξει, παίζει πολύ καλά (υποψήφιος σε πολλά βραβεία, ανάμεσα σε αυτά και Saga), αλλά πιστεύω ότι το Sinner είναι τόσο καλό γιατί έχει κάποιες βασικές διαφορές από τα υπόλοιπα ατμοσφαιρικά θρίλερ μυστηρίου και δολοφονιών.

Είναι ένα θρίλερ που δεν επικεντρώνεται απλά στην δολοφονία και ποιος το έκανε, αλλά το πως και κυρίως το γιατί. Επίσης ο ντετέκτιβ της σειράς έχει πολλά πάθη και με πολύ ιδιαίτερο τρόπο ταυτίζεται με τους δράστες παρά με τα θύματα, πράγμα που σε κάνει (εμένα μου έκανε) να περιμένεις τι άλλο θα κάνει για να καταλάβει τους θύτες και τον ψυχισμό τους.

Μια σειρά γύρω από την ψυχοσύνθεση ενός δολοφόνου και όχι μια σειρά αποκάλυψης του δολοφόνου. Σας το λέω «έχω πάθει πλάκα» με την πλοκή και τις ερμηνείες.

Τέλος, (απίστευτο αλλά τελειώνω) ξεκίνησα ήδη την τρίτη ιστορία (James) και είναι εξίσου πολύ καλή και με πρωταγωνιστή τον Matt Bomer. (Magic Mike, American Horror Story).

Επικρατεί το ίδιο κλίμα με τις 2 πρώτες ιστορίες.

Μην ξεχάσω, η σειρά έχει πάρει τοπράσινο φως και για 4 κύκλο (αυτό της έλειπε)!

Αν θέλετε δείτε και το trailer της 3 season:

Δείτε το.. χτες!

Αλέξης

Πληροφορίες: Παραγωγή (2017-), Crime, Drama, Mystery, IMDb 7.9/10 με 81,931 ψήφους

Βαθμολογία μου: 8/10

Τι κάνετε?

Εύχομαι να περάσετε ένα πανέμορφο καλοκαίρι. Θα μου πείτε τι καλοκαίρι σας λέω τώρα, εδώ τελειώνει ο Σεπτέμβρης.

Εγώ ξεκουράστηκα, έκανα πολλά μπάνια, είδα τους αγαπημένους μου και εδώ και λίγο καιρό επιστροφή στη βάση, στο κρύο Λονδίνο (χτες είχε 10 βαθμούς, τραγικό).

Έλειψα ένα μήνα και κάτι, αλλά είπα να επιστρέψω με μια γλυκόπικρη ταινία όπως και το feeling  μου μετά τις καλοκαιρινές διακοπές. Πάντα ένιωθα μια θλίψη όταν τελείωνε το καλοκαίρι και ειδικά ο Αύγουστος.

Αλλά, πόσο θα αργήσει το επόμενο καλοκαίρι του 2021( with or without covid19)? Τίποτα, 247 μέρες!

Λοιπόν αρκετά με το καλοκαίρι και τα φιλοσοφικά μου. Η σημερινή μου πρόταση σε παραγωγή Netflix, είναι το Marriage Story.

Η ταινία που σας προτείνω ήταν μια από τις αγαπημένες μου για το 2020 αλλά και μία από αυτές που πέρασαν από την τελετή των Όσκαρς και απέσπασαν αγαλματίδια αλλά και βραβεία σε άλλες απονομές.

Ήταν υποψήφια για καλύτερη ταινία, Α’ Ανδρικού ρόλου, Β’ Γυναικείου ρόλου, Α’ Γυναικείου ρόλου, σεναρίου και τέλος υποψηφιότητα για καλύτερο τραγούδι. Η ταινία κέρδισε Όσκαρ Β’ Γυναικείου ρόλου για την ερμηνεία της Laura Dern. (λογικό, ερμηνειάρα).

Το σενάριο και η σκηνοθεσία ανήκει στον Νoah Baumbach.

O συγκεκριμένος σκηνοθέτης έχει «αφηγηθεί» ξανά το 2005 παρόμοια ιστορία χωρισμού και προβληματικών ανθρώπινων σχέσεων. Η ταινία αυτή ήταν το The Squid and the Whale. Στην συγκεκριμένη ταινία περιγράφεται η πραγματική ιστορία χωρισμού των γονιών του για την οποία απέσπασε και υποψηφιότητα σεναρίου στα Οσκαρ της εποχής.

Στο Marriage Story από την άλλη καταπιάνεται με το ίδιο θέμα αλλά χωρίς να γίνεται αντίγραφο της ίδιας του της ταινίας (την έχω δει, πολύ καλή). Η «ιστορία γάμου» είναι μια δραματική ερωτική ιστορία χωρίς ίχνος προσπάθειας να γίνει υπερβολικό δράμα χωρισμού.

Είναι εξαιρετική από κάθε άποψη. Υπέροχο cast αλλά και πολύ «δυνατή» από πλευράς σεναρίου και σκηνοθεσίας.

Λίγα λόγια για το story

Η Νικόλ (Scarlett Johansson) περιγράφει στην πρώτη σκηνή της ταινίας, τι της αρέσει στον Τσάρλι (Adam Driver). Ο Τσάρλι περιγράφει τι του αρέσει στη Νικόλ. Oi περιγραφές τους δεν είναι το ξεκίνημα του έρωτα τους αλλά το τέλος ενός γάμου ενώπιον ενός συμβούλου γάμου.

Οι δυο τους έχουν και ένα παιδί. Ο Τσάρλι είναι σκηνοθέτης θεάτρου και εκείνη πρωταγωνιστεί στην παράστασή του. Η Νικόλ όμως θέλει να πάει στο Λος Άντζελες όπου ζει η οικογένειά της. Από την άλλη, εκείνος δεν θέλει. Ξεκινάνε τα διαφορετικά θέλω, η ρουτίνα, η απομάκρυνση, το τέλος.

Φαίνεται πως χωρίζουν με πολύ φιλικό και ήρεμο τρόπο και δεν θα συρθούν στα δικαστήρια. Μέχρι εδώ όλα καλά.

Να που η Νικόλ όμως βρίσκεται στο γραφείο μιας διάσημης, δυναμικής δικηγόρου που την επηρεάζει πάρα πολύ και την κάνει να ξεκινήσει μια έντονη διαμάχη για το διαζύγιο. Έτσι, αναγκαστικά πρέπει να κάνει το ίδιο και ο Τσάρλι και βρίσκει και αυτός έναν δικηγόρο λιγότερο δυναμικό.

Το θέλει όμως? Θέλει το παιδί τους να μπει ανάμεσα στην διαμάχη τους?

Η ιστορία συνεχίζει φυσικά, αλλά δεν θα αποκαλύψω τίποτα για την κατάληξη της διαμάχης, των θέλω τους αλλά και πως ολοκληρώνεται η ιστορία γάμου τους.

Είναι από τις ταινίες, που κατάλαβα από το πρώτο τέταρτο ότι θα μου αρέσει. Τί μου άρεσε?

Αρχικά, οι δύο βασικοί πρωταγωνιστές Scarlett Johansson (Jojo rabbit που έχω ήδη ανεβάσει άρθρο, Lucy, Her, Match point) αλλά και ο Adam Driver (Star Wars, BlacKkKlansman, Girls, The Report) είναι αυτό που λέμε ιδανικοί για την ταινία.

Η Scarlett για μένα είναι πάντα πολύ καλή αλλά και ο Driver από την αρχή μέχρι το τέλος χαρίζει Οσκαρική ερμηνεία. Είναι τόσο ρεαλιστικός στον τρόπο που παίζει. 

Από την μία θέλει να ξανασμίξει με την γυναίκα του χαρίζοντας στην ταινία μια υπέροχη σκηνή συναισθηματικού ξεσπάσματος και από την άλλη θέλει να φανεί ισχυρός απέναντι στον δικηγορικό πόλεμο της ίδιας του της γυναίκας και διεκδικεί την κηδεμονία του παιδιού τους.

Είναι καταπληκτικός.

Γενικά όλο το  cast είναι top!

H Julie Hagerty ως μάνα της Νικόλ που αγαπάει και καταλαβαίνει τον γαμπρό της και είναι στήριγμα του κρυφά από την κόρη της. Ο Alan Alda, ως πρώτος δικηγόρος του  Τσάρλι που προσπαθεί να τον βοηθήσει. Ο Ray Liotta σαν πιο εξπέρ σε υποθέσεις διαζυγίου (τον ξέρετε από πολλές ταινίες των 90s και ειδικά τον Νονό) και τέλος αν και το ανέφερα παραπάνω η βραβευμένη με Οσκαρ για την ερμηνεία της στην ταινία, Laura Dern.

Ξέρετε τι άλλο μου άρεσε?

Δεν βαρέθηκα καθόλου, δεν έκανε κοιλιά, οι ηθοποιοί παίζουν φυσικά χωρίς κλασικές δραματοαμερικάνικες μανιέρες και ότι δεν μου θύμισε το Kramer vs Kramer του μακρινού 1979 με τους υπέροχου Streep και Hoffman (αν και έχει παρόμοιο θέμα). Tο προτείνω και αυτό αν δεν το έχετε δει και έχετε όρεξη να κλάψετε και να θαυμάσετε τις Οσκαρικές ερμηνείες των παραπάνω (η ταινία είναι κάτοχος 5 Όσκαρς).

Επίσης τι άλλο να σας πω για να την δείτε (πιεστικός full)?

Δεν επικεντρώνεται στα κλασικά, χωρισμός, φασαρίες, κακίες, φωνές κτλ. Είναι μια ταινία οικογενειακή και όχι χωρισμού.

Συνοπτικά Adam Driver φοβερός και Scarlett αποκάλυψη για τέτοιο δραματικό ρόλο. Ταινία που πρέπει να βάλετε στα must see!

Αρνητικά sorry αλλά δεν έχω. Απλά δείτε το trailer.

Kαλό μας φθινόπωρο!

– Μην ξεχάσω να σας πω ότι κάτι καινούργιο έρχεται στο blog. Επίσης, θα βαθμολογώ από εδώ και πέρα συνολικά την άποψη μου για την κάθε ταινία ή σειρά που σας προτείνω. Top μου το 10 –

Τα λέμε και περιμένω σχόλια.

Αλέξης

 

Πληροφορίες: Παραγωγή 2019, Drama, Comedy, Romance

ΙMDb 8/10 με 223,131 ψήφους, Bαθμολογία μου 8,5/10

Τι κάνετε ρε παιδιά? Δύσκολη εβδομάδα, περίεργες μέρες διανύουμε.

Εγώ αν με ρωτάτε, δεν αντέχω για πολύ ακόμα σε Αγγλικό έδαφος. Θέλω να νιώσω τον καυτό Ελληνικό αέρα πάνω μου, αυτόν που σε κάνει να κολλάς. Θέλω να ακούσω βραδιάτικα κουνούπι γύρω από το αυτί μου να μην μ’ αφήνει να κοιμηθώ. Θέλω να ιδρώνω και να μην αντέχω την ζέστη!

Δεν είμαι καλά, το βλέπετε έτσι? Πρέπει να πάω Ελλάδα. Για να δούμε..

Μέχρι να φτάσει αυτή η μέρα, ας σχολιάσω την ταινία που σας προτείνω για αυτήν την εβδομάδα.

Κοιτάξτε να δείτε, μια μέρα λέει το φιλαράκι μου ο Πάνος: «Βάλε να δούμε την νέα ταινία του Netflix, αυτή με την Eurovision που είναι και πρώτο trend στην πλατφόρμα του Netflix»

Toυ λέω: «Άσε μας ρε, δεν παίζει, φαίνεται ψιλοτραγική ας δούμε καλύτερα τον τελευταίο κύκλο του Dark » (φαντάζομαι ξέρετε την Γερμανική σειράρα?).

Παρ’ όλα αυτά  με έπεισε. Έκανα λάθος όμως που έκραξα και τελικά η ταινία ήταν χαλαρή και πολύ διασκεδαστική. Ιδανική επιλογή για ένα καλοκαιρινό Σαββατόβραδο. Προϋπόθεση βέβαια, να σας αρέσουν οι πιο τρελιάρικες κωμωδίες, με στοιχεία παρωδίας χωρίς καμία διάθεση για κοροϊδία του τραγουδιστικού θεσμού.

Ξέχασα να αναφέρω την ταινία.  Είναι το Eurovision Song Contest: The Story of Fire Saga.

Πρωταγωνιστής ο Will Ferrell ο οποίος έχει τρέλα με την Εurovision. Διάβασα  ότι είχε πάει διακοπές με την γυναίκα του στη Σουηδία και έπεσε πάνω στη ζωντανή μετάδοση του διαγωνισμού και από τότε έγινε fan. Μην με ρωτάτε χρονιά και ποιος είχε νικήσει. Δεν το συγκράτησα..

Επίσης, πρωταγωνιστεί η πάντα καλή και καθόλου αναμενόμενη επιλογή για την συγκεκριμένη ταινία, Rachel McAdams (Spotlight, True Detective, Midnight in Paris και φυσικά όλοι την ξέρετε από Notebook).

Η ταινία έχει κάτι awkward κωμικές στιγμές στην αρχή και κάτι special effects ψιλό τραγικά και περίεργα αλλά έχει μια «ανέμελη» ροή στην συνέχεια  που σου φτιάχνει το κέφι και σε κρατάει 2 ώρες (ψιλομεγάλη για κωμωδία) χωρίς να βαρεθείς καθόλου.

Το σενάριο μαζί με τον Ferrell συνυπογράφει ο Andrew Steele.  Η δημιουργοί δεν είχαν καμία διάθεση να κοροϊδέψουν όπως ανέφερα παραπάνω και να σαρκάσουν. Απλά γράψανε μια ευχάριστη κωμωδία για ένα τραγουδιστικό ζευγάρι και ειδικά φέτος που πιστεύω θα έλειψε ο διαγωνισμός στους fans.

Λογικά αυτός είναι και ο βασικός λόγος που σε δεκάδες χώρες του κόσμου είναι πρώτη ή μέσα στην τριάδα με τα περισσότερα views στην πλατφόρμα του Netflix.

Πριν πω λίγα λόγια για το story μιας και ανέφερα τους fans να ξέρετε ότι από την ταινία περνάνε κάποια στιγμή πάρα πολλά guests από διάσημους τραγουδιστές και τραγουδίστριες που έχουν περάσει τα τελευταία χρόνια από το τραγουδιστικό πάρτυ.

Κάποιοι από αυτούς ειναι  Conchita Wurst, Alexander Rybak κ.ά. Ακόμη διάβασα ότι τα γυρίσματα της ταινίας γίνανε πριν 2 χρόνια κατά την διάρκεια του τελικού στην Πορτογαλία. Δείτε το παρακάτω video και τη φωτογραφία αν δεν με πιστεύετε:

Το story (έχει και spoilers)

H ταινία παρουσιάζει την προσπάθεια δύο Ισλανδών τραγουδιστών, του Lars Erickssong και της Sigrit Erickdottir, στους οποίους δίνεται η ευκαιρεία να εκπροσωπήσουν τη χώρα τους στον διαγωνισμό τραγουδιού στο Εδιμβούργο της Σκωτίας.

Φυσικά τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Η επιλογή του ζευγαριού δεν γίνεται τυχαία. Κάτι περιέργο συμβαίνει κατά την διάρκεια της επιλογής του τραγουδιού στον Ισλανδικό τελικό.

Ο Ferrell που ερμηνεύει τον Lars είναι ένας άνθρωπος που αγαπάει τρελά, σχεδόν άρρωστα τον διαγωνισμό. Κανένας όμως άλλος στην πόλη του δεν τον εκτιμά σαν τραγουδιστή, εκτός από την τραγουδιστική του σύντροφο Sigrit. Τον υποτιμούν όλοι και κυρίως ο πατέρας του.

Τον ερμηνεύει ο υπέροχος (είχα πολύ καιρό να τον δω σε ταινία) Pierce Brosnan.

Άραγε θα καταφέρουν να πάνε τελικά στον διαγωνισμό? Τι θέση θα πάρουν? Θα αλλάξει ο κόσμος την άποψη του για τον Lars ή θα αλλάξει τελικά άποψη ο Ισλανδός υποψήφιος για τον διαγωνισμό?

Η Ελλάδα συμμετέχει? Φυσικά και δεν θα απαντήσω στα παραπάνω ερωτήματα, εκτός από το τελευταίο.

Ναι, η Ελλάδα συμμετέχει και πάει και απίστευτα καλά στις κατατάξεις των ψήφων. Βασικά πρωταγωνιστεί γενικά σε όλη την ταινία πολύ το Ελληνικό στοιχείο.

Μου άρεσε, ότι  γέλασα πολύ κατά την διάρκεια της ταινίας. Έχει βέβαια και κάποια αστεία «τύπου Σεφερλής».  Δεν σε κάνει στο τέλος όμως να αγανακτήσεις και να πεις ότι έχασες 2 ώρες από την ζωή σου (το έχω πάθει σε πολλές ταινίες).

Έχει μια σκηνή συγκεκριμένα με κάτι ξωτικά (ναι ξωτικά καλά διαβάσατε), που είναι πάρα πολύ αστεία πιστέψτε με.

Η Rachel McAdams, αν και την έχω απολαύσει σαν ηθοποιό σε πιο δραματικούς και ψαγμένους ρόλους ήταν πολύ καλή και υποστήριξε τον «τρελό» ρόλο της. Ιδιαίτερα απολαυστικός είναι και ο Dan Stevens (Beauty and the Best, The Guest) ο οποίος κλέβει την παράσταση στο ρόλο του πάμπλουτου εκκεντρικού εκπρόσωπου της «Μητέρας Ρωσίας«, Αλεξάντερ Λεμτόφ. Έχει τις πιο αστείες σκηνές στην ταινία μαζί με την πρωταγωνίστρια.

Κάποιες από τις ατάκες του σε μια σκηνή είναι οι ακόλουθες:

«Μπορώ να σου χαρίσω (της λέει) ένα αυγό Fabergé, ένα προσωπικό υποβρύχιο, μια τίγρη για κατοικίδιο, ό,τι θέλεις»

«Είσαι σίγουρος ότι δεν είσαι γκέι;»

«Δεν υπάρχουν γκέι στη Ρωσία, 100%»

Γενικά είναι πολύ καλός, έχει πολλές παρόμοιες σκηνές σαν την παραπάνω και φαίνεται ότι «τον γούσταρε» τον ρόλο του.

Πολύ καλή είναι και η Ελληνίδα εκπρόσωπος της Eurovision, φίλη του Ρώσου στην ταινία και βασική πρωταγωνίστρια. Αυτή είναι η Ελληνίδα ηθοποιός Melissanthi Mahut (πολλοί gamers θα την ξέρουν ως Κασσάνδρα από το video game Assassin’s Creed Odyssey).

H Melissanthi ερμηνεύει την Mita Xenakis, η οποία εμφανίζεται ως βασικός χαρακτήρας που συμπληρώνει κατά ένα τρόπο το ρομαντικό τετράγωνο της ιστορίας μαζί με τον Ρώσο και τους 2 πρωταγωνιστές. Γενικά, είναι κάτι ανάμεσα σε Παπαρίζου και Φουρέιρα («πάρτε μάτι» την φωτογραφία παραπάνω).

Τέλος, ενδιαφέρουσα ερμηνεία αν και σε ένα μικρό και ελαφρά «αδύναμο» ρόλο ο Pierce Brosnan. Παρ’ όλα  αυτά, είναι αξιοπρεπέστατος και εμφανισιακά φοβερός για την ηλικία του!

Ρόλους στην ταινία έχουν ακόμη και οι τραγουδίστρια Demi Lovato ως Katiana (2-3 στιγμιότυπα της στην ταινία είναι κάπως awkward αλλά έχουν πολύ πλάκα) και ο παρουσιαστής Graham Norton.

Για να μην πολυλογώ, μου άρεσε ότι είναι μια χαλαρή διασκεδαστική ταινία με τα κλασικά πια μηνύματα για την διαφορετικότητα και την ελευθερία έκφρασης, με μια πολύ καλή Rachel McAdams, με έναν Will Ferrell πολύ αστείο (τα δίνει όλα) και με ένα συγκινητικό, δυναμικό τραγούδι (το βασικό τραγούδι της ταινίας) το οποίο ερμηνεύει η τραγουδίστρια Molly Sanden.

Δεν μου άρεσαν κάποια άκυρα αστεία ειδικά στο πρώτο κομμάτι της ταινίας, τα περισσότερα τραγούδια που ακούγονται και τέλος ότι το σενάριο δεν είναι και κάτι υπερβολικά πρωτότυπο.

Μην είμαι όμως άδικος έχει ανατροπές στο φινάλε. Μην ξεχάσω, και ο «κακός» της ταινίας δεν μου άρεσε (ναι, έχει και κακό).

Παρακάτω σας αφήνω το trailer

Τα λέμε και καλό κουράγιο σε όλους,

Αλέξης

Πληροφορίες: Παραγωγή 2020, Comedy, Music, IMDb 6.6/10  με 49,780 ψήφους

 

 

Καλό μήνα!

Αύγουστος ο πιο όμορφος καλοκαιρινός μήνας! Διπλά όμορφος γιατί πλησιάζουν απειλητικά οι διακοπές και η άδεια μου. Fingers crossed!

Σήμερα μια μικρή αλλαγή στο post.

Καλά μη φαντάζεστε κάτι φοβερό, απλά η σημερινή μου πρόταση είναι μια υπέροχη βιογραφική Ελληνική ταινία που βγήκε στους κινηματογράφους τον περασμένο χειμώνα και έχει τον τίτλο «Ευτυχία».

Η ταινία περιγράφει την ζωή της διάσημης Ελληνίδας στιχουργού/ποιήτριας Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, της πιο σπουδαίας στιχουργού που μπορεί να μη ξέρουμε το πρόσωπο και την ιστορία της οι περισσότεροι (όπως και εγώ) αλλά ξέρουμε σίγουρα πολλά από τα εκατοντάδες τραγούδια της.

Η Ευτυχία γεννημένη στο Αϊδίνι της Μικράς Ασίας με μια ζωή δύσκολη (που ήταν λογικό να γίνει ταινία), μεγάλωσε σε μία αστική οικογένεια, παντρεύτηκε έναν πολύ μεγαλύτερο της άντρα (τον ερμηνεύει ο Παύλος Ορκόπουλος στην ταινία) και έκανε δύο παιδιά. Δυστυχώς μετά την εισβολή των Τούρκων το 1922 ξεριζώθηκε από την πατρίδα της μαζί με την μητέρα της και έφτασε στην Αθήνα.

Ο σκηνοθέτης είναι ο βραβευμένος Αγγελος Φραντζής (Still River, Symptoma) ο οποίος δημιούργησε μια εξαιρετική βιογραφία για μια πονεμένη γυναίκα με μεγάλο ταλέντο και πολύ δύσκολες στιγμές στη ζωή της. Παρουσιάζει μια αυθεντική, «ντόμπρα» προσωπικότητα με πάθη και αδυναμίες όπως οι περισσότεροι μεγάλοι καλλιτέχνες.

Η ταινία δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από παρόμοιες εξαιρετικές ερμηνείες και ταινίες του εξωτερικού. Είναι μια σχεδόν 2ωρη ταινία, με μια δυνατή ανθρώπινη ιστορία, υπέροχα τραγούδια (πασίγνωστα και όλα σε στίχους Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου), υπέροχη επιλογή ηθοποιών που ερμηνεύουν τους βασικούς και μη ρόλους και φυσικά πολύ καλή απόδοση σεναρίου και σκηνοθεσίας. Παραγωγή της Tanweer Productions.

Μερικά από τα τραγούδια της Ευτυχίας, τα οποία σίγουρα έχουμε ακούσει όλοι είναι: Περασμένες μου αγάπες, Η φαντασία, Ηλιοβασιλέματα, Στ΄ Αποστόλη το κουτούκι, Πετραδάκι – πετραδάκι, Είσαι η ζωή μου, Όνειρο απατηλό, Είμαι αϊτός χωρίς φτερά και πολλά ακόμα.

Δεν τα ξέρατε όλα? Φαντάζομαι πως ναι.

Το πρωτότυπο σενάριο είναι της Κατερίνας Μπέη (Θηλυκή Εταιρία, Success Story), η οποία επιχειρεί να διασκευάσει το βιβλίο που έγραψε για την γιαγιά της η εγγονή της Ρέα Μανέλη. Περιγράφει πως την έζησε καθώς και πολλές επώδυνες στιγμές που πέρασε από την στιγμή που διώχτηκε από την Μικρά Ασία η γιαγιά της μέχρι και τον θάνατο της στην Ελλάδα.

Τον μουσικό θρύλο ερμηνεύει η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη (Ο Εργένης, Βαμμένα Κόκκινα Μαλλιά, Κόκκινος Κύκλος κ.ά) ενώ στη νεαρότερη ηλικία της στιχουργού το ρόλο υποδύεται μοναδικά η βραβευμένη ηθοποιός, σκηνοθέτης και ενδυματολόγος Κάτια Γκουλιώνη (Ακίνητο Ποτάμι, Πολυξένη κ.ά).

Την Καραμπέτη είχα την τύχη να την δω αρκετές φορές σε διάφορες θεατρικές ερμηνείες της και στις περισσότερες φορές ήταν φοβερή. Έτσι και εδώ στην βιογραφία της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου μαζί με χιούμορ, κυνισμό και με τον ιδιαίτερο τρόπο της (χωρίς όμως μανιέρες) που δείχνει ότι μελέτησε πάρα πολύ την προσωπικότητα της Ευτυχίας, καταφέρνει να δώσει πολύ δυναμικά στην ταινία την «μεγαλύτερη» εκδοχή της στιχουργού.

Για την Κατερίνα Γκουλιώνη τι να σας πω? Σοκ η ερμηνεία της! Δεν θέλω να πω πολλά. Θα καταλάβετε όταν δείτε την ερμηνεία της «χείμαρρο».

«Χείμαρρος» όμως ήταν και η ίδια η προσωπικότητα της Παπαγιαννοπούλου.

Να σας πω μόνο, ότι και οι δύο πρωταγωνίστριες ζωντανεύουν στην ταινία το πάθος μιας γυναίκας που ήθελε να ζήσει ασυμβίβαστα, σε μια ανδροκρατούμενη εποχή και με τους δικούς της όρους. 

Όπως χαρακτηριστικά λέει και ίδια στην ταινία.. «Την ζωή την περπάτησα όπως την ήθελα»

Η ταινία γυρίστηκε μετά την πολύχρονη επιτυχία της θεατρικής βιογραφίας του Πέτρου Ζούλια «Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου» με τη Νένα Μεντή (δυστυχώς δεν κατάφερα να την δω). Βασίστηκε όπως προανέφερα στο βιβλίο της εγγονής της αλλά επίσης στηρίχτηκε σε συνεντεύξεις, αφιερώματα και μαρτυρίες του Αλέξη Πολυζωγόπουλου, του εγγονού της.

Φωτογραφία παρακάτω: Η Παπαγιαννοπούλου και η Ν. Μεντή που την υποδύθηκε στην θεατρική μεταφορά του βιβλίου.

Λίγα λόγια από την ιστορία (με spoilers)

Η ταινία ξεκινά με την φράση της Ευτυχίας σε μια τιμητική της βράβευση στην οποία παρευρίσκεται μαζί με πολλούς σπουδαίους συνθέτες:

«Δε θέλω να θυμάμαι..»

Η Ευτυχία εκδιώχτηκε από το Αϊδίνι στην Ελλάδα με τη μητέρα και τις δύο της κόρες. Στο πλοίο πήρε απόφαση να ζήσει την ζωή της όπως εκείνη ήθελε. Να μην την σταματήσει κανείς και τίποτα. Και την έζησε!

Ξεκίνησε σαν ηθοποιός σε μπουλούκια, έπαιξε με την Μαρίκα Κοτοπούλη, μπλέχτηκε συναισθηματικά με ανθρώπους του θεάτρου ,ύψωσε με πυγμή το ανάστημα της μπροστά στην ανδροκρατούμενη κοινωνία της εποχής, χώρισε σε μια εποχή όπου η γυναίκα ήταν δακτυλοδεικτούμενη αν ζητούσε διαζύγιο και αγάπησε πολύ τα παιδιά της, τις κόρες της. Ήθελε να πάει μπροστά χωρίς τίποτα να την σταματήσει και έτσι παράλληλα με το θέατρο έγραφε στιχάκια και ποιήματα όπου και αν έβρισκε.

Έγραφε ότι ζούσε, ότι ένιωθε. Τσιγαρόχαρτα και κούτες τσιγάρων ήταν τα τετράδια της. Δεν την ένοιαζε τίποτα, έκανε ότι ένιωθε, μάλωνε με άντρες σαν άντρας. Ειδικά η ερμηνεία της Γκουλιώνη έχει απίστευτη «μαγκιά».

Συνεργάστηκε σιγά σιγά με τεράστιους συνθέτες, έγινε πασίγνωστη αλλά δεν την ένοιαζε. Την ένοιαζε μόνο να πουλάει τα στιχάκια της και να ζει.

Τέλος, βούλιαξε στo πάθος της, τα χαρτιά και βίωσε δραματικές στιγμές και θανάτους.

Το σκηνικό της ταινίας λοιπόν, ξεκινά με μια τιμητική βράβευση στη δεκαετία του ’60 όπου παρευρίσκονται διάφοροι σπουδαίοι συνθέτες (Χιώτης, Χατζιδάκης, Τσιτσάνης κ.ά). Παράλληλα η ταινία μας πηγαίνει πίσω στην καταστροφή της Σμύρνης και ακολουθεί συνεχόμενα ένα πισωγύρισμα στο χρόνο και στις πιο δυνατές της αναμνήσεις (πολύ ωραίο σκηνοθετικό εύρημα) ενώ εμφανίζονται συγχρόνως αγαπημένα της πρόσωπα που χαθήκανε από την ζωή. Εμφανίζονται σαν αναμνήσεις, σαν φαντάσματα. Πρόσωπα σημαντικά για της ζωή της που παίξανε καθοριστικό ρόλο.

Αν πω και άλλα θα χαλάσω την μαγεία της ταινίας. Σταματάω..

Μου άρεσε πολύ

Το πιο δυνατό της ταινίας είναι ο χαρακτήρας της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου και η «μαγκιά» μια γυναίκας να επιβιώσει σε μια κοινωνία και έναν κόσμο της εποχής εκείνης.

Πέρα από τις βασικές πρωταγωνίστριες και την ιστορία, τα guests είναι όλα ένα και ένα.

Η Ματθλίδη Μαγγίρα ως Βλαχοπούλου (ίδια όμως και πανέξυπνη ιδέα επιλογής της συγκεκριμένης). Ο υπέροχος Πυγμαλίων Δαδακαρίδης ως ο τελευταίος άντρας της Ευτυχίας, Γιώργος Παπαγιαννόπουλος. Τον ερωτεύτηκε και αγάπησε πολύ βαθιά. Μια ερμηνεία δυνατή, «αντρική», αληθινή αλλά και ήρεμη. Η Χρύσα Ρώπα ως  Σωτηρία Μπέλλου, η Κατερίνα Διδασκάλου ως Μαρίκα Κοτοπούλη (ερμηνεύει τον ρόλο με την κλασική της θηλυκότητα), ο Κρατερός Κατσούλης ως Μανώλης Χιώτης, ο Φοίβος Δεληβοριάς ως παρουσιαστής στην τιμητική βράβευση, ο Αντώνης Λουδάρος σε έναν μικρό ρόλο ως Μάνος Χατζιδάκης, ο Λεωνίδας Κακούρης ως Τσιτσάνης σε έναν μπορώ να πω κάπως κωμικό, αλλά υπέροχο ρόλο κάνοντας ακόμα και την χαρακτηριστική φωνή του Τσιτσάνη , ο Χάρης Μαυρούδης ως ο Απόστολος Καλδάρας και πολλοί άλλοι.

Η ταινία εκτός ότι είναι πολύ καλή, είναι γρήγορη, περιεκτική, με ωραία (αυτό έλειπε) μουσική, υπέροχα σκηνικά της εποχής και με δύο εκπληκτικές σκηνές σπαραγμού που βιώνει η Ευτυχία σε δύο ξεχωριστές δραματικές στιγμές της ζωής της. Ερμηνεύονται ανατριχιαστικά από τις δύο πρωταγωνίστριες.

Αν δεν σας συγκινήσουν αυτές οι σκηνές πιστεύω το soundtrack με το τραγούδι «Όνειρο Απατηλό» θα σας αγγίξει πολύ.

Μουσική: Απόστολος Καλδάρας, Στίχοι: Απόστολος Καλδάρας, Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου,  Διασκευή: Μίνως Μάτσας, Τραγούδι: Κώστας Τριανταφυλλίδης

Τέλος, (γιατί ξέχασα προηγουμένως να σας πω) το πόσο φοβερή οι ερμηνεία του Θάνου Τοκάκη που ερμηνεύει τον ομοφυλόφιλο Λουκά, φίλο της Ευτυχίας σε μία καταπληκτική και με κωμικά στοιχεία ερμηνεία. Λογικά οι περισσότεροι τον ξέρετε ως γαμπρό του Φιλιππίδη στο τηλεοπτικό 50-50. Να σας πω κιόλας ότι ο ηθοποιός έχει λάβει παλιότερα και Βραβείο Δημήτρη Χορν.

Η Ντίνα Μιχαήλίδου ως μάνα της Ευτυχίας σε ένα δραματικό αλλά και κωμικό όσο πρέπει ρόλο, επίσης μια πάρα πολύ ενδιαφέρουσα ερμηνεία. Νομίζω όπου και να έχω δει την συγκεκριμένη ηθοποιό είναι πάντα εξαιρετική.

Η Ευτυχία πέθανε σε ηλικία 79 ετών, στις 7 Ιανουαρίου του 1972, έχοντας στο πλευρό της εγγονή της, Ρέα, που τη φρόντισε ως τα γεράματά της.

Η ταινία έκοψε περισσότερα από 600.000 εισιτήρια συνολικά και κυριάρχησε στα 11α βραβεία Ίρις της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, αποσπώντας οκτώ συνολικά βραβεία, ανάμεσα τους και αυτό της καλύτερης ταινίας (λογικό).

Δεν μπορώ να πω ότι υπάρχει κάτι που δεν μου άρεσε σε αυτήν την τόσο περιεκτική και συγκινητική βιογραφική ταινία.

Μου άρεσε γιατί παρουσιάζει μια αληθινή γυναίκα, μια γυναίκα «χωρίς στολή», όπως είπε η Γκουλιώνη σε μια συνέντευξη που άκουσα. Μια γυναίκα χωρίς στολή μάνας, συζύγου, κόρης, στιχουργού.

Μπορώ να πω μόνο ότι κάποιες ερμηνείες δεν με άγγιξαν ιδιαίτερα. Μπορεί και να το καταλάβατε παραπάνω αφού δεν σχολίασα του πάντες. Σε γενικές γραμμές, κατά την άποψη μου η ταινία είναι άρτια και μπράβο στην ομάδα και τον σκηνοθέτη.

Extended trailer:

Δείτε την ταινία οπωσδήποτε!

Καλό Αύγουστο!

Αλέξης

 

Πληροφορίες: Παραγωγή 2019,biography, IMDb 8.1/10 με 2,243 ψήφους

Καλή εβδομάδα,

Από την πρώτη μέρα που ξεκίνησα  αυτό το blog και ανέβασα το πρώτο post (δείτε το εδώ), σκεφτόμουν να σας γράψω για ταινίες και σειρές που είδα αλλά και για κάποιες  παλιότερες αγαπημένες μου.

Μια από αυτές, αλλά όχι τόσο παλιές είναι το Jojo Rabbit.

Για μένα αυτή ήταν η ταινία που έπρεπε να πάρει ακόμα και το Όσκαρ καλύτερης ταινίας φέτος (λίγο υπερβολικός το ξέρω).

Πήρε βέβαια Όσκαρ διασκευασμένου σεναρίου και ήταν όπως καταλάβατε η αγαπημένη μου από τις περσινές υποψηφιότητες των καλύτερων ταινιών.

Είναι αστεία, έξυπνη, πρωτότυπη, με υπέροχο σενάριο και έναν γλυκύτατο 10χρονο που ζει στη Γερμανία την περίοδο της κυριαρχίας του Χίτλερ και είναι φανατικός Ναζί και οπαδός του Αδόλφου Χίτλερ.

Η ταινία είχε έξι υποψηφιότητες, μεταξύ αυτών σεναρίου και ταινίας.

Σκηνοθετημένη από τον Νεοζηλανδό Taika Waititi (Thor Ragnarok), ο οποίος είναι και ηθοποιός και στο Jojo Rabbit ερμηνεύει τον ολότρελο (κυριολεκτικά και μεταφορικά) Χίτλερ με το απαραίτητο χιούμορ και παραμένοντας σε όλη την ταινία σαν τον  φανταστικό φίλο και ήρωα του μικρού Τζότζο.

Στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας ο Χίτλερ εμφανίζεται και φανατίζει με κωμικό και κυνικό τρόπο τον μικρό πρωταγωνιστή. Η ερμηνεία του είναι μεταξύ σάτιρας, κωμωδίας και παιδικής «τρέλας».

Ακολουθεί το story

O Τζότζο, είναι ένα μοναχικό αγόρι που ζει στη Γερμανία μαζί με την μητέρα του. Είναι φανατικός του Χίτλερ και ξαφνικά η ζωή και ολόκληρος «ο κόσμος του» αντιστρέφονται όταν ανακαλύπτει ότι η μητέρα του κρύβει ένα νεαρό Εβραίο κορίτσι την Έλσα στη σοφίτα τους.

Με μοναδική βοήθεια από τον φανταστικό του φίλο, ο Τζότζο θα πρέπει να αντιμετωπίσει τον φανατισμό του, να δείξει πια είναι τελικά τα πιστεύω του και να φανερώσει το μεγαλείο και την δύναμη της παιδικής ψυχής.

Η ταινία είναι ύμνος στην ανθρώπινη παιδική ψυχή και αθωότητα.

Συνδυάζει την παιδικότητα, την ανθρωπιά, τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα (που την θυμήθηκα αυτήν την λέξη), το εφηβικό θάρρος, την αγάπη της μάνας και τέλος την σοκαριστική εποχή της κυριαρχίας του Χίτλερ.

Η ταινία ονομάστηκε Jojo Rabbit γιατί στην αρχή της ταινίας (ακολουθεί μικρό spoiler) o πιτσιρικάς καλείται να σκοτώσει ένα κουνέλι μπροστά στους αιμοδιψείς αυταρχικούς συνομηλίκους του σε μια κατασκήνωση αλλά τελικά δεν τα καταφέρνει και του κολλάνε  κοροϊδευτικά το παρατσούκλι «Τζότζο ο Κούνελος»

Ο Χίτλερ εμφανίζεται σε καίριες στιγμές στην ταινία όταν τον χρειάζεται ο Τζότζο. Τον μαλώνει, τον φανατίζει, τον συμβουλεύει, τον επαινεί και φυσικά τον κράζει (ο σκηνοθέτης όπως ανέφερα και παραπάνω είναι «όλα τα λεφτά» με την ερμηνεία του).

Πανέξυπνο σκηνοθετικό εύρημα!

Δεν θέλω να πολυλογήσω γιατί πιστεύω ότι είναι από τις ταινίες που σ’ αγγίζουν στην ψυχή όταν την δεις και έχεις προσωπική άποψη.

Μου άρεσε αρχικά η τρέλα της ταινίας, εννοώντας την ιδιαίτερη σκηνοθεσία του Waititi και φυσικά ο ταλαντούχος και φοβερή φάτσα, ο μικρός Roman Griffin Davis, υποψήφιος για Σφαίρα 2020 στην κατηγορία ερμηνείας σε Comedy/Musical.

Η ερμηνεία και οι αντιδράσεις του σε όλη την ταινία είναι υπέροχες. Επίσης ο πιτσιρικάς τιμήθηκε από τα βραβεία SAG ως ο καλύτερος πρωτοεμφανιζόμενος της χρονιάς.

Ακόμη, από τα πολύ θετικά της ταινίας είναι ο ιδιαίτερος τρόπος αποδόμησης του φανατισμού, της μισαλλοδοξίας και των στερεοτύπων καθώς ο Τζότζο γνωρίζει και έρχεται όλο και πιο κοντά στις απόψεις της μικρής «αντιπάλου του».

Να αναφέρω ότι μου άρεσε πάρα πολύ ο παραλληλισμός και η ομοιότητα της Έλσας με την πραγματική ιστορία της Άννας Φρανκ και του ημερολογίου της. Η κοπέλα που ερμηνεύει το οικόσιτο κορίτσι, Thomasin McKenzie (The King, Hobbit κ.ά) επίσης εξαιρετική.

Τι άλλο μου άρεσε? Εννοείται οι δύο βασικοί ενήλικοι πρωταγωνιστές.

Η Scarlett Johansson (Her, Lucy, Avengers, Lost in Translation, Match Point, Under the Skin, The Black Dahlia κ.ά) που εκτός από πανέμορφη είναι και πολύ ταλαντούχα και είχε υποψηφιότητα Β’ Γυναικείου ρόλου για τον ρόλο της ως μαμά του Τζότζο. Την ίδια χρονιά πήρε διπλή υποψηφιότητα στα Όσκαρς. Ήταν υποψήφια και για Α’ γυναικείο ρόλο στο Marriage story (πολύ καλή ταινία, που λογικά θα δείτε σύντομα άρθρο μου γιατί μου άρεσε και πολύ).

Ερμηνεύει στην παρούσα ταινία όπως ανέφερα παραπάνω την Ρόζι, την μαμά του Τζότζο. Είναι μια αστεία, δυναμική μάνα, στήριγμα του γιού της τον οποίο μεγαλώνει μόνη και χαρίζει μια εξαιρετική ερμηνεία και δύο έντονες συγκινητικές σκηνές.
Η πρώτη σκήνη όταν διασκεδάζει τον Τζότζο στο σπίτι τους με τον χορό της και η δεύτερη σκηνή προς το φινάλε της ταινίας που δεν θέλω να προδώσω γιατί δείχνει το μεγαλείο της ως μάνα και ως γυναίκα.

Φυσικά (αναμενόμενο) απολαυστική ερμηνεία και του Sam Rockwell που τον είδατε και σε προηγούμενο post μου (Richard Jewell) . Εδώ ερμηνεύει έναν αξιωματικό της εποχής σε ένα σύνθετο, αστείο και πολύ ανατρεπτικό ρόλο, ιδιαίτερα στο φινάλε του (θα καταλάβετε τι εννοώ).

Τέλος, πολλοί καλοί οι δευτεραγωνιστικοί ρόλοι και κυρίως του φίλου του Τζότζου, Γιόρκι που τον ερμηνεύει ο μικρός Archie Yates  χαρίζοντας στην ταινία απίστευτες ατάκες, η Rebel Wilson και η «εναλλακτική»  ερμηνεία του Alfie Allen (o Theon από το Game of Thrones).

Δεν έχω να πω ότι δε μου άρεσε κάτι.

Να πω μόνο ότι το trailer θα μπορούσε να ήταν λίγο «πιο δυνατό». Δεν με «τράβηξε» πολύ. Μόνο αυτό!

Βασικά ο Νεοζηλανδός σκηνοθέτης δημιούργησε μια δραματική ταινία με κωμικά στοιχεία και μηνύματα που κάθε παιδί και ενήλικας θα πρέπει να την παρακολουθήσει.

Θεωρώ, ότι μόνο αν δεις την ταινία μπορείς να την νιώσεις. Από μια κριτική ή ένα άρθρο δεν θα καταλάβεις και πολλά (δεν με συμφέρει αυτό αλλά είναι η αλήθεια).

Check και το trailer

Τα λέμε,

Αλέξης

Πληροφορίες: Παραγωγή 2019, Comedy, Drama, War IMDb 7,9/10 με 234,145 ψήφους