Καλή εβδομάδα,

Από την πρώτη μέρα που ξεκίνησα  αυτό το blog και ανέβασα το πρώτο post (δείτε το εδώ), σκεφτόμουν να σας γράψω για ταινίες και σειρές που είδα αλλά και για κάποιες  παλιότερες αγαπημένες μου.

Μια από αυτές, αλλά όχι τόσο παλιές είναι το Jojo Rabbit.

Για μένα αυτή ήταν η ταινία που έπρεπε να πάρει ακόμα και το Όσκαρ καλύτερης ταινίας φέτος (λίγο υπερβολικός το ξέρω).

Πήρε βέβαια Όσκαρ διασκευασμένου σεναρίου και ήταν όπως καταλάβατε η αγαπημένη μου από τις περσινές υποψηφιότητες των καλύτερων ταινιών.

Είναι αστεία, έξυπνη, πρωτότυπη, με υπέροχο σενάριο και έναν γλυκύτατο 10χρονο που ζει στη Γερμανία την περίοδο της κυριαρχίας του Χίτλερ και είναι φανατικός Ναζί και οπαδός του Αδόλφου Χίτλερ.

Η ταινία είχε έξι υποψηφιότητες, μεταξύ αυτών σεναρίου και ταινίας.

Σκηνοθετημένη από τον Νεοζηλανδό Taika Waititi (Thor Ragnarok), ο οποίος είναι και ηθοποιός και στο Jojo Rabbit ερμηνεύει τον ολότρελο (κυριολεκτικά και μεταφορικά) Χίτλερ με το απαραίτητο χιούμορ και παραμένοντας σε όλη την ταινία σαν τον  φανταστικό φίλο και ήρωα του μικρού Τζότζο.

Στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας ο Χίτλερ εμφανίζεται και φανατίζει με κωμικό και κυνικό τρόπο τον μικρό πρωταγωνιστή. Η ερμηνεία του είναι μεταξύ σάτιρας, κωμωδίας και παιδικής «τρέλας».

Ακολουθεί το story

O Τζότζο, είναι ένα μοναχικό αγόρι που ζει στη Γερμανία μαζί με την μητέρα του. Είναι φανατικός του Χίτλερ και ξαφνικά η ζωή και ολόκληρος «ο κόσμος του» αντιστρέφονται όταν ανακαλύπτει ότι η μητέρα του κρύβει ένα νεαρό Εβραίο κορίτσι την Έλσα στη σοφίτα τους.

Με μοναδική βοήθεια από τον φανταστικό του φίλο, ο Τζότζο θα πρέπει να αντιμετωπίσει τον φανατισμό του, να δείξει πια είναι τελικά τα πιστεύω του και να φανερώσει το μεγαλείο και την δύναμη της παιδικής ψυχής.

Η ταινία είναι ύμνος στην ανθρώπινη παιδική ψυχή και αθωότητα.

Συνδυάζει την παιδικότητα, την ανθρωπιά, τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα (που την θυμήθηκα αυτήν την λέξη), το εφηβικό θάρρος, την αγάπη της μάνας και τέλος την σοκαριστική εποχή της κυριαρχίας του Χίτλερ.

Η ταινία ονομάστηκε Jojo Rabbit γιατί στην αρχή της ταινίας (ακολουθεί μικρό spoiler) o πιτσιρικάς καλείται να σκοτώσει ένα κουνέλι μπροστά στους αιμοδιψείς αυταρχικούς συνομηλίκους του σε μια κατασκήνωση αλλά τελικά δεν τα καταφέρνει και του κολλάνε  κοροϊδευτικά το παρατσούκλι «Τζότζο ο Κούνελος»

Ο Χίτλερ εμφανίζεται σε καίριες στιγμές στην ταινία όταν τον χρειάζεται ο Τζότζο. Τον μαλώνει, τον φανατίζει, τον συμβουλεύει, τον επαινεί και φυσικά τον κράζει (ο σκηνοθέτης όπως ανέφερα και παραπάνω είναι «όλα τα λεφτά» με την ερμηνεία του).

Πανέξυπνο σκηνοθετικό εύρημα!

Δεν θέλω να πολυλογήσω γιατί πιστεύω ότι είναι από τις ταινίες που σ’ αγγίζουν στην ψυχή όταν την δεις και έχεις προσωπική άποψη.

Μου άρεσε αρχικά η τρέλα της ταινίας, εννοώντας την ιδιαίτερη σκηνοθεσία του Waititi και φυσικά ο ταλαντούχος και φοβερή φάτσα, ο μικρός Roman Griffin Davis, υποψήφιος για Σφαίρα 2020 στην κατηγορία ερμηνείας σε Comedy/Musical.

Η ερμηνεία και οι αντιδράσεις του σε όλη την ταινία είναι υπέροχες. Επίσης ο πιτσιρικάς τιμήθηκε από τα βραβεία SAG ως ο καλύτερος πρωτοεμφανιζόμενος της χρονιάς.

Ακόμη, από τα πολύ θετικά της ταινίας είναι ο ιδιαίτερος τρόπος αποδόμησης του φανατισμού, της μισαλλοδοξίας και των στερεοτύπων καθώς ο Τζότζο γνωρίζει και έρχεται όλο και πιο κοντά στις απόψεις της μικρής «αντιπάλου του».

Να αναφέρω ότι μου άρεσε πάρα πολύ ο παραλληλισμός και η ομοιότητα της Έλσας με την πραγματική ιστορία της Άννας Φρανκ και του ημερολογίου της. Η κοπέλα που ερμηνεύει το οικόσιτο κορίτσι, Thomasin McKenzie (The King, Hobbit κ.ά) επίσης εξαιρετική.

Τι άλλο μου άρεσε? Εννοείται οι δύο βασικοί ενήλικοι πρωταγωνιστές.

Η Scarlett Johansson (Her, Lucy, Avengers, Lost in Translation, Match Point, Under the Skin, The Black Dahlia κ.ά) που εκτός από πανέμορφη είναι και πολύ ταλαντούχα και είχε υποψηφιότητα Β’ Γυναικείου ρόλου για τον ρόλο της ως μαμά του Τζότζο. Την ίδια χρονιά πήρε διπλή υποψηφιότητα στα Όσκαρς. Ήταν υποψήφια και για Α’ γυναικείο ρόλο στο Marriage story (πολύ καλή ταινία, που λογικά θα δείτε σύντομα άρθρο μου γιατί μου άρεσε και πολύ).

Ερμηνεύει στην παρούσα ταινία όπως ανέφερα παραπάνω την Ρόζι, την μαμά του Τζότζο. Είναι μια αστεία, δυναμική μάνα, στήριγμα του γιού της τον οποίο μεγαλώνει μόνη και χαρίζει μια εξαιρετική ερμηνεία και δύο έντονες συγκινητικές σκηνές.
Η πρώτη σκήνη όταν διασκεδάζει τον Τζότζο στο σπίτι τους με τον χορό της και η δεύτερη σκηνή προς το φινάλε της ταινίας που δεν θέλω να προδώσω γιατί δείχνει το μεγαλείο της ως μάνα και ως γυναίκα.

Φυσικά (αναμενόμενο) απολαυστική ερμηνεία και του Sam Rockwell που τον είδατε και σε προηγούμενο post μου (Richard Jewell) . Εδώ ερμηνεύει έναν αξιωματικό της εποχής σε ένα σύνθετο, αστείο και πολύ ανατρεπτικό ρόλο, ιδιαίτερα στο φινάλε του (θα καταλάβετε τι εννοώ).

Τέλος, πολλοί καλοί οι δευτεραγωνιστικοί ρόλοι και κυρίως του φίλου του Τζότζου, Γιόρκι που τον ερμηνεύει ο μικρός Archie Yates  χαρίζοντας στην ταινία απίστευτες ατάκες, η Rebel Wilson και η «εναλλακτική»  ερμηνεία του Alfie Allen (o Theon από το Game of Thrones).

Δεν έχω να πω ότι δε μου άρεσε κάτι.

Να πω μόνο ότι το trailer θα μπορούσε να ήταν λίγο «πιο δυνατό». Δεν με «τράβηξε» πολύ. Μόνο αυτό!

Βασικά ο Νεοζηλανδός σκηνοθέτης δημιούργησε μια δραματική ταινία με κωμικά στοιχεία και μηνύματα που κάθε παιδί και ενήλικας θα πρέπει να την παρακολουθήσει.

Θεωρώ, ότι μόνο αν δεις την ταινία μπορείς να την νιώσεις. Από μια κριτική ή ένα άρθρο δεν θα καταλάβεις και πολλά (δεν με συμφέρει αυτό αλλά είναι η αλήθεια).

Check και το trailer

Τα λέμε,

Αλέξης

Πληροφορίες: Παραγωγή 2019, Comedy, Drama, War IMDb 7,9/10 με 234,145 ψήφους

Ηello guys,

Εύχομαι να είστε όλοι καλά και κάπως μαυρισμένοι!

Η σημερινή μου πρόταση είναι μια νέα σειρά της πλατφόρμας του Netflix η οποία βγήκε στον αέρα τον περασμένο Μάιο και αποτελεί μια mini σειρά επτά επεισοδίων.

Αυτή η σειρά είναι το Hollywood!

Πιασάρικος τίτλος αρχικά για σειρά. Να ξέρετε εκ τον προτέρων, επειδή η σειρά έχει πολύ σχολιασμό, μπορεί να πλατειάσω..

Τα τελευταία χρόνια έχω γίνει fan ενός Αμερικάνου σκηνοθέτη/σεναριογράφου, δημιουργού δραματικών σειρών, ιστοριών θρίλερ, τρόμου και τέλος βιογραφιών. Αυτός είναι ο Ryan Murphy.

Χρόνια τώρα, «έχω τρέλα» με μια σειρά του, το American Horror story. Μια σειρά 8 seasons με ιστορίες τρόμου (ειδικά οι πρώτες 3 seasons δεν υπάρχουν) η οποία αν είστε λάτρεις του είδους θα τις ευχαριστηθείτε.

Επίσης, ο Ryan Murphy, κάτοχος Emmy και πολλών υποψηφιοτήτων σε Χρυσές Σφαίρες,  έχει σκηνοθετήσει και μια από τις πιο αγαπημένες ταινίες μου, το Eat Pray Love. Έχει ακόμα γράψει το σενάριο στο The Politician και έχει διασκευάσει  δύο πραγματικές ιστορίες (βιογραφίες).

Η πρώτη είναι το Feud: Bette and Joan η οποία εξιστορεί την πραγματική ιστορία μίσους δύο Hollywood stars των 40s, της Bette Davis και Joan Crawford. Περιττό να σας πω ότι τους εμβληματικούς ρόλους της σειράς ερμηνεύουν οι Jeccica Lange και Susan Sarandon. Top και οι δύο!

Η δεύτερη ιστορία του, είναι και αυτή mini σειρά και είναι το The Assasination of Gianni Versace -American Crime Story. Μία σειρά που παρουσιάζει την πραγματική ιστορία του δολοφόνου του Versace στα 90ς. Η σειρά είναι κάτι ανάμεσα σε βιογραφία, θρίλερ και μυστηρίου. Πολύ καλή!

Οι δύο παραπάνω ιστορίες απέσπασαν πολλά βραβεία και υποψηφιότητες και πιο συγκεκριμένα ο πρωταγωνιστής του Versace ο οποίος είχε σαρώσει τα βραβεία και για τον οποίο θα σας αναφέρω και παρακάτω.

Tέλος, ο Murphy είναι υπεύθυνος σεναρίου και της σκηνοθεσίας του αγαπημένου για πολλούς (αλλά όχι δικού μου), Glee.

Aρκετά είπα, για τις TV/κινηματογραφικές δημιουργίες του Murphy.  Ας πούμε και τίποτα για την τελευταία του σειρά, το Hollywood.

Aρχικά η ιστορία έχει ένα πολύ βασικό αβαντάζ. Συνδυάζει πραγματικά γεγονότα και ιστορίες των 50s στο Hollywood μετά τον πόλεμο, μαζί με στοιχεία μυθοπλασίας.

Ο δημιουργός της σειράς χρησιμοποίησε φήμες, αποσπάσματα από βιογραφίες, ιστορίες που έχουν ειπωθεί και γραφτεί μαζί με στοιχεία μυθοπλασίας και έφτιαξε μια σειρά που «σε κρατάει» και σε κάνει να θες να παρακολουθήσεις κατευθείαν το επόμενο επεισόδιο.

Εντάξει, γενικά γράφει με ένα χαρακτηριστικό «πιασάρικο» τρόπο (αυτοί που έχουν δει δουλειές του, θα με καταλάβουν).

Τέσσερα υπαρκτά πρόσωπα τα οποία «σχολιάζει» η σειρά και περιγράφει αποσπάσματα της ζωής τους είναι οι παρακάτω.

Ροκ Χάντσον, ο διάσημος Αμερικάνος ηθοποιός και ίνδαλμα της εποχής (τον ξέρουν νομίζω σίγουρα οι πιο παλιοί), ο οποίος ενώ στην σειρά φανερώνει κανονικά την σεξουαλικότητα του και συνάπτει σχέση με άντρα, στην πραγματικότητα το έκρυβε σχεδόν μέχρι να φύγει από την ζωή το 1985.

Ο Jake Picking είναι ερμηνευτικά η αποκάλυψη της σειράς.

Ένα άλλο υπαρκτό πρόσωπο, η Βίβιαν Λι,  η κινηματογραφική «Σκάρλετ Ο’Χαρα»  η οποία γεννήθηκε στην Ινδία από Βρετανούς και έγινε πασίγνωστη με το «Όσα παίρνει ο άνεμος»  αλλά και το Οσκαρικό «Λεωφορείο ο πόθος». Τα ξέρετε έτσι?

Ήταν μια γυναίκα με εύθραυστη ψυχολογία, μόνιμο θυμό και εκρήξεις οργής. Αν διαβάσετε ιστορίες στο διαδίκτιο δεν φαντάζεστε τι είχε κάνει σε συναδέλφους, συντρόφους κτλ. Στη σειρά, περιγράφεται με παρόμοιο τρόπο από τον Murphy χωρίς να μπαίνει «βαθιά βέβαια στην ζωή της»  και χωρίς να έχει διάθεση να αμαυρώσει την φήμη της. Την ερμηνεύει η Katie McGuinness.

Επίσης, η Άνα Μέι Γουόνγκ  (την υποδύεται Michelle Krusiec), η μοναδική ηθοποιός κινεζικής καταγωγής που ξεχώρισε στα πρώτα χρόνια του Hollywood αλλά δεν κατάφερε να ξεπεράσει το ρατσισμό της εποχής και έπαιζε μόνιμα την υπηρέτρια και άλλους δεύτερους βοηθητικούς ρόλους. Στη σειρά αυτό δε γίνεται έτσι ακριβώς, αλλά έχει μια άλλη αντιμετώπιση (θα δείτε τι εννοώ όταν δείτε το πρώτο επεισόδιο).

Τέλος, η Χάτι ΜακΝτάνιελ την οποία ερμηνεύει εκπληκτικά η υποψήφια για Oscar B’ Γυναικείου ρόλου για το Musical Chicago, Queen Latifah.

Η Χάτι ΜακΝτάνιελ ήταν η πρώτη Αμερικανή ηθοποιός που κέρδισε Όσκαρ Β’ Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της στο «Όσα Παίρνει ο Άνεμος». Παρόλο αυτά, δεν το χάρηκε ιδιαίτερα, γιατί ο ευχαριστήριος λόγος δεν είχε γραφτεί από την ίδια και επίσης την έβαλαν στην αίθουσα μαζί με τους βοηθητικούς ηθοποιούς (τραγικός ρατσισμός της εποχής) και όχι μαζί με τους υποψήφιους των Οσκαρς της χρονιάς εκείνης.

Κάτι παρόμοιο αναφέρεται και στη σειρά εκτενέστερα δείχνοντας την τραγική κατάσταση ρατσισμού στην Αμερική που ενώ όλοι πιστεύουμε ότι έχει αλλάξει από το 1939 που κέρδισε το Όσκαρ στην πραγματικότητα δεν έχουν αλλάξει και πολλά…

Οι ηθοποιοί που ερμηνεύουν τα παραπάνω υπαρκτά πρόσωπα, έχουν και πολλές εμφανισιακές ομοιότητες με τα πραγματικά. Δείτε στις παραπάνω φωτογραφίες ειδικά την Βίβιαν Λι. Απίστευτη ομοιότητα έτσι?

Φυσικά μέσα στη σειρά, εξίσου σημαντικό ρόλο παίζουν και άλλα υπαρκτά πρόσωπα (γνωστά ή μη) τα οποία θα σας τα αναφέρω λίγο πιο μετά.

Το story

O Murphy θέλοντας να αλλάξει την ιστορία της βιομηχανίας του Hollywood προσπάθησε να δημιουργήσει μία σειρά με έναν κόσμο εναλλακτικό, διαφορετικό, μακριά από διακρίσεις, ψευτιά, υποκρισία και εκμετάλλευση του ανθρώπινου ψυχισμού. Δημιούργησε με μοναδικό τρόπο μια φανταστική ιστορία βασισμένη στο 80% σε πραγματικά γεγονότα (όπως διάβασα σε συνεντεύξεις του σεναριογράφου).

Βασικός άξονας του story είναι η παραγωγή και δημιουργία μιας ταινίας, από τα μεγαλύτερα κινηματογραφικά studio της εποχής το «Ace», με κεντρική πρωταγωνίστρια την ζωή της Μεγκ ή της Πεγκ (θα το ανακαλύψετε μόλις δείτε την σειρά).

Επηρεασμένος φυσικά από την πραγματική ιστορία της Πεγκ Εντγουίστλ (δεν την ήξερα αλλά να είναι καλά το Google) η οποία στις 16 Σεπτεμβρίου του 1932 ανέβηκε στην πινακίδα του Hollywood και πήδηξε από το γράμμα «H», δίνοντας τέλος στη ζωή της μετά από επαγγελματική απογοήτευση.

Η τραγική της ιστορία της έδωσε το ερέθισμα στον σεναριογράφο ο οποίος μαζί με τον Ian Brennan δημιουργήσαν την κεντρική ιδέα της σειράς. Περιληπτικά να σας πω ότι παράλληλα με την δημιουργία της ταινίας που γκρέμισε πολλά στερεότυπα της εποχής η υπόθεση αφορά μια ομάδα νέων, ανδρών και γυναικών που προσπαθούν να έρθουν στον Hollywood, να μπουν στην βιομηχανία του κινηματογράφου και να πετύχουν στην Dreamland..(κρατήστε την λέξη).

Μία μαύρη ηθοποιός (η κουκλάρα Laura Harrier ερμηνεύει το ρόλο), ένας μαύρος ομοφυλόφιλος σεναριογράφος (εξαιρετικός στον ρόλο ο Jeremy Pope -δεν τον έχω ξαναδεί σε ταινία), ένας μισός Ασιάτης σκηνοθέτης, (τον ερμηνεύει ο πρωταγωνιστής του Versace που σας ανέφερα παραπάνω, Darren Criss) και τέλος ένας βετεράνος που θέλει να γίνει ηθοποιός και κάνει τα πάντα για να ζήσει τoν ίδιο και την οικογένεια του (ο βασικός πρωταγωνιστής της σειράς και νομίζω το νέο πουλέν του Murphy), David Corenswet.

Όταν λέω κάνει τα πάντα, το εννοώ..

H σειρά, πέρα από το πολύ sex και δολοπλοκίες στο χώρο του θεάματος, έχει σαν βασικό σκηνικό ένα κάπως «αμαρτωλό» βενζινάδικο, ο ιδιοκτήτης του οποίου τροφοδοτεί κρυφά σε σημαντικά πρόσωπα της κινηματογραφικής βιομηχανίας (άνδρες και γυναίκες) ερωτικούς συντρόφους.

Το ρόλο του ιδιοκτήτη υποδύεται καταπληκτικά ο Dylan McDermott. ( κάτοχος Golden Globe για την ταινία Practice το 1997).

Πίσω από αυτόν όμως κρύβεται ένα αληθινό πρόσωπο και μια ιστορία βασισμένη στη βιογραφία του Scotty Bowers με τίτλο «Full Service: My Adventures in Hollywood and the Secret Sex Lives of the Stars» που κυκλοφόρησε το 2012 και περιέγραφε τις ερωτικές περιπέτειες και τις σεξουαλικές σχέσεις του Bowers με αστέρες του Hollywood και πολλά ακόμα ερωτικά κουτσομπολιά της εποχής (να σας πω ότι ο Murphy όχι απλά πρέπει να διάβασε το βιβλίο αλλά έκανε διατριβή προσθέτοντας πολλά ακόμα καυτά παραλειπόμενα).

Δεν θα κάνω spoil, απλά θα σας αφήσω κάποιες αναπάντητες ερωτήσεις.

Άραγε θα καταφέρει ο gay μαύρος σεναριογράφος να κάνει ταινία? Θα μπορούσε ποτέ στα 50s να πρωταγωνιστήσει μαύρη ηθοποιός και να γίνει σταρ χωρίς να υποστεί ρατσισμό? Θα μπορούσε μια γυναίκα να γίνει παραγωγός και να κινεί τα νήματα στην μεγαλύτερη εταιρεία παραγωγής ταινιών της εποχής? Θα μπορέσει ένας ατάλαντος και φοβισμένος ηθοποιός να γίνει ένας από τους πιο διάσημους αστέρες του Hollywood?

Άραγε τι θυσίες θα κάνουν οι παραπάνω για να πετύχουν? What if ο κόσμος ήταν κάπως διαφορετικός?

Πολλά ακόμα θα τα ανακαλύψετε, αν δείτε την πραγματικά απολαυστική σειρά του Murphy.

Μου άρεσε αρχικά το θέμα της σειράς και πως ο σκηνοθέτης καταφέρνει να γράψει μια mini σειρά προσπαθώντας να δώσει φωνή σε ανθρώπους και μειονότητες που τότε δεν μπορούσαν να έχουν άποψη.

Χωρίς υπερβολές σεναριακές, τα 7 επεισόδια της σειράς κυλούν νερό, με προβλημάτισαν, με έκαναν να αναρωτηθώ πως θα αντιδρούσε ο κόσμος αν όλα αυτά που γίνονται στη σειρά συνέβαιναν πραγματικά, απήλαυσα τα υπέροχα πλάνα και φυσικά τη φωτογραφία της σειράς.

Το Hollywood κράτα τον ενδιαφέρον μέχρι το φινάλε του, έχει σωστές ίντριγκες, πολλούς χαρακτήρες, σωστή διάρκεια σε κάθε επεισόδιο, σωστή μετάβαση από επεισόδιο σε επεισόδιο, πολύ σεξ, καλό (αν και αναμενόμενο) φινάλε και τέλος πολύ δυνατές σκηνές ανατροπής κατά την διάρκεια του τελευταίου επεισοδίου.

Δεν μου άρεσε ιδιαίτερα το αναμενόμενο όπως προείπα φινάλε (χωρίς να είναι κακό), η κάπως μέτρια δυναμικότητας ερμηνεία του Darren Criss και ότι θα ήθελα 2-3 ακόμα επεισόδια.  Εξάλλου το Netflix φαίνεται ότι «έχωσε» πολλά λεφτά στη σειρά!

Όλοι οι ρόλοι, μεγαλύτεροι ή μικρότεροι είναι πρωταγωνιστικοί! Μη ξεχάσω να σας αναφέρω ότι η jazz μουσική επένδυση της σειράς τρομερή, η ατμόσφαιρα και οι αναφορές από εκείνη την Χολυγουντιανή εποχή ρεαλιστικότατες και τέλος 2-3 ρόλοι της σειράς κλέβουν την παράσταση.

Πιο συγκεκριμένα η βραβευμένη με δύο Tony Patti LuPone η οποία ερμηνεύει την Avis Amberg, την πολύ πλούσια φιλελεύθερη, δυναμική και αρκετά ερωτιάρα γυναίκα του προέδρου των Ace studios. Aναλαμβάνει τα studios του άντρα της μετά από κώμα στο οποίο πέφτει ο δεύτερος. Παίρνει τα ηνία στα χέρια της και τελικά κάνει μια ταινία που στην πραγματικότητα του τότε θα μπορούσε να την καταστρέψει οικονομικά αλλά και να της στερήσει τη ζωή (θα δείτε από ποια οργάνωση εννοώ).

Επίσης. ο γνωστός από το Big Bang Theory (έχω δει μόνο μισό επεισόδιο της συγκεκριμένης σειράς), Jim Parsons σε ένα τελείως διαφορετικό ρόλο από ότι νομίζω έχει παίξει γενικά στην καριέρα του. Ερμηνεύει ένα γλοιώδη, κομπλεξικό, ρατσιστή, αθυρόστομο, αηδιαστικό ομοφυλόφιλο manager και παραγωγό της εποχής (υπαρκτό πρόσωπο επίσης), τον Χένρι Γουίλσον.

Διάβασα απίστευτες τραγικές ιστορίες της κυνικής συμπεριφοράς του και πως ξευτέλιζε και εκπόρνευε αγόρια και κορίτσια που απλά ήθελαν να κάνουν πραγματικότητα τα όνειρα τους.

Οι σκηνές που έχει με τον Ροκ Χάντσον είναι από τις πιο δραματικές και συνάμα ωμές και με διάθεση όσο τις βλέπεις, να θες να τον σπάσεις στο ξύλο.

Τέλος, υπέροχες (λίγο πιο θεατρικές) ερμηνείες των Joe Mantello και Holland Taylor.

Ο πρώτος ερμηνεύει τον Ντικ Σάμιουλες, διευθύνων παραγωγό των κινηματογραφικών studios. Ήταν ένας πολύ δυναμικός άντρας, με μυστικά, απωθημένα αλλά ακεραιότητα και αξιοπρέπεια.

Ενώ η δεύτερη είναι μια cast director που δε φοβάται να πει την αλήθεια της, να βοηθήσει νέα ταλέντα χωρίς ανταλλάγματα και τέλος χωρίς να δημιουργήσει καριέρες χωρίς ανταλλάγματα (πολύ συγκινητικές οι σκηνές των δύο παραπάνω στο φινάλε της σειράς).

Να κλείσω το παραπάνω (αρκετά μεγάλο αλλά εύχομαι guys να μην σας κούρασα) άρθρο με την πολλή καλή ερμηνεία της Μina Sorvino η οποία ερμηνεύει μια ηθοποιό της εποχής που παίζει σε πολλές ταινίες αλλά πάντα χωρίς να είναι το μεγάλο όνομα αν και καλή ηθοποιός. Στηρίζεται κυρίως στις γνωριμίες και φυσικά στην ερωτική της ζωή.

Η συγκεκριμένη ηθοποιός είναι και μία από τις πρώτες σταρ που ξεμπρόστιασαν με λεπτομέρειες τον Wenstein. Μην ξεχάσω, έχει πάρει και Οσκαρ Β’ Γυναικείου ρόλου στα 90s.

Σας αφήνω το trailer, καλή απόλαυση αν δείτε την σειρά και να περασέτε καλά στην Dreamland..

 

Περιμένω σχόλια!

Αλέξης

 

Πληροφορίες: Παραγωγή 2020, TV Mini-Series, Drama, IMDb 7,6/10 με 22,421 ψήφους

 

Γεια χαρά σε όλους,

Εύχομαι να είστε καλά! Εγώ αφήστε τα, θέλω διακοπές.

Πλησιάζουμε στα μέσα του Ιούλη και σίγουρα θα είστε παρέα με τα παιδιά σας τα οποία έχουν τελειώσει το σχολείο. Θα μου πείτε είστε παρέα με τα παιδιά σας από τον Μάρτιο και την περίοδο της καραντίνας.

Είδα που λέτε ένα πολύ ευχάριστο και αστείο animation και είπα να σας το προτείνω!

Καλά δε χρειάζεται να είστε γονείς για να δείτε το Spies in Disguise απλά αρκεί να έχετε όρεξη για animation κωμωδία και να γελάσετε πολύ.

Οι «Μετα-Μορφωμένοι πράκτορες» είναι το νέο animation της εταιρείας Blue Sky (Εποχή των Παγετώνων) που είναι κάτι ανάμεσα σε Kill Βill, James Bond και Μission Impossible αλλά με πολύ γέλιο.

Αν και η σειρά «έφαγε θάψιμο» από τους περισσότερους κριτικούς της Αμερικής, έμενα μου φάνηκε γρήγορη, πολύ αστεία, δεν κουράζει, έχει ατάκες και πρωταγωνιστή τον Will Smith ο οποίος είναι φοβερός όπως πάντα. Τι άλλο θέλετε για animation ταινία?

Το ξέρατε ότι ο Will Smith ήταν υποψήφιος για Όσκαρ παλιότερα?

Αν όχι, δείτε τις δύο πολύ καλές ταινίες-βιογραφίες που ήταν υποψήφιος, το Ali και το Pursuit of Happiness. Ειδικά στη δεύτερη, στην οποία έπαιζε και με το γιο του ήταν εξαιρετικός. Παρόλ’ αυτά τον ξέρετε σίγουρα και από τόσο άλλες ταινίες: Bad Βoys, Alladin, After Earth, Hitch (τέλεια κωμωδία αν και Αμερικανιά), I am Legend, Gemini Man και πολλά ακόμα.

Να σας πω και κάτι ακόμα για τον Smith?

Στον Aladdin της Disney και του Guy Ritchie, πολλά ακούστηκαν για το remake και αν θα έπρεπε να παίξει το Τζίνι μετά την αρχική «ερμηνειάρα» του Robin Williams. Ωστόσο, ο Will Smith πιστεύω ήταν ιδανικότατος για το remake και δεν μιμήθηκε ούτε στο δευτερόλεπτο τον Williams.

 

Το story

Ένας αδίστακτος κακοποιός (εννοείται κλασική φυσιογνωμία κακού σε animation) καταφέρνει να παγιδεύσει τον κορυφαίο μυστικό πράκτορα Λανς Στέρλινγκ (Will Smith) μετά από μία αποστολή του δεύτερου στην Ιαπωνία. Προκειμένου να καθαρίσει το όνομα του ο Λανς στρέφεται στη βοήθεια του νεαρού genius συνεσταλμένου Γουόλτερ Μπέκετ (Tom Holland) ο οποίος δουλεύει στην αντίστοιχη MI5 για την δημιουργία διαφόρων gadgets που βοηθάνε τους μυστικούς πράκτορες.

Ο Λανς ενώ υποτιμά τον Γουόλτερ στην αρχή και τον απολύει, στη συνέχεια όταν βρίσκει τα σκούρα ζητάει την βοήθεια του ώστε να καθαρίσει το όνομα και την υπόληψη του. Ο Γουόλτερ παράλληλα δουλεύει  μια μυστική φόρμουλα που σε κάνει αόρατο. Η φόρμουλα είναι όμως σε αρχικό στάδιο και καταλάθος μεταμορφώνει τον Λανς σε ένα μπλε περιστέρι.

Από εδώ και πέρα ξεκινά η δράση της ταινίας.

Ο Λανς ως περιστέρι πια και παρέα με τον Γουόλτερ αναζητούν τον κακό της ιστορίας ώστε να αποκαλύψουν την αλήθεια και να καθαρίζουν την υπόληψη του. Παρέα τους έχουν ακόμα μερικά ατρόμητα και λίγο τρελούτσικα περιστέρια ενώ παράλληλα τους κυνηγάει το τμήμα των εσωτερικών υποθέσεων της υπηρεσίας του Λανς. Ένας πανικός..

Παρεμπιπτόντως τα περιστέρια-σύμμαχοι του Λανς είναι το καλύτερο και το πιο αστείο κομμάτι της ταινίας (δείτε τα στην παραπάνω φωτογραφία).

Τα highlights μου

Αρχικά, το πιο σημαντικό, η ταινία είναι γρήγορη, αστεία και δεν σε κουράζει. Επίσης μου άρεσε το κατασκοπικό και Mission Impossible στυλ της, τα χρώματα, οι χαρακτήρες, τα αργά πλάνα καταδίωξης σαν πραγματική ταινία δράσης, τα locations (οι πρωταγωνιστές ταξιδεύουν σε Μεξικό και Βενετία), η μουσική που είναι σαν να ακούς soundtrack από το Kill Bill και φυσικά οι ατάκες της ταινίας και ειδικότερα του Will Smith που για ακόμα μια φορά και ως περιστέρι, είναι φοβερός.

Να σας πω τέλος ότι οι σκηνές της Βενετίας και της πλατείας του Αγίου Μάρκου είναι υπέροχες και λογικά η συγκεκριμένη πλατεία πιστεύω χρησιμοποιήθηκε εξαιτίας των 100δων περιστεριών που κυκλοφορούν.

Ενδιαφέρουσα ερμηνεία και του Tom Holland αλλά μη φαντάζεστε κάτι φοβερό. Μου είχε αρέσει πιο πολύ στον Onward (δείτε αν θέλετε τον σχολιασμό μου για το Onward).

Βέβαια το βασικό του χαρακτήρα που ερμηνεύει ο Holland είναι και το νόημα της ταινίας. Ποτέ δεν πρέπει να θεωρούμε τον εαυτό μας περίεργο και παράξενο αλλά μοναδικό και υπέροχο.

Διάβασα συνεντεύξεις των σκηνοθετών Nick Bruno και Troy Quane οι οποίοι έχουν μεγάλη εμπειρία σε ταινίες animation και ανέφεραν ότι χρησιμοποίησαν την ιδέα της μεταμόρφωσης του Will Smith σε περιστέρι γιατί τα περιστέρια είναι από τα ταχύτερα πτηνά στον κόσμο. Επίσης βρίσκονται παντού, είναι η τέλεια κάλυψη γιατί δεν τα προσέχουμε σχεδόν ποτέ και τέλος έχουν φοβερή καλή περιφερειακή όραση αφού τα μάτια τους είναι στο πλάι του κεφαλιού (ψιλό-τρομακτικό).

Ιδανικά πτηνά για κατάσκοποι.. 

Δείτε το trailer μια στιγμή..

Από την άλλη, δεν μου άρεσε, ότι ο κακός δεν είναι πολύ κακός (δεν ξέρω αν με πιάνετε), τον οποίο ερμηνεύει ο Ben Mendelsohn. Επίσης, το θέμα της μεταμόρφωσης σε ζώο το έχουμε ξαναδεί σε παρόμοιες ταινίες, το σενάριο δεν είναι και το πιο πρωτότυπο και τέλος έχω μια απορία. Γιατί βάλανε να παίξει ο υπερδιάσημος DJ Khaled? Σιγά την ερμηνεία.

Μη ξεχάσω να σας πω ότι οι σκηνές του Will Smith με ένα θηλυκό περιστέρι που του τρίβεται (στην κυριολεξία) είναι από τις πιο αστείες της ταινίας!

Καλή διασκέδαση και καλή Κυριακή!

Αλέξης

Πληροφορίες: Παραγωγή 2019, Animation, Adventure, Comedy, IMDb 6,8/10 με 24,620 ψήφους

Καλό μήνα!

Μπήκε και ο Ιούλιος εδώ και μερικές μέρες. Που σας βρήκε? Εμένα ακόμα στο Λονδίνο..

Πριν μερικές εβδομάδες, είδα την τελευταία σκηνοθετική απόπειρα του Clint Eastwood,  τη νέα δραματική του ταινία με τίτλο Richard Jewell.

Η ταινία είναι βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα και σε σκηνοθεσία και παραγωγή όπως προείπα το «μεγάλου» Clint Eastwood. Η απόδοση του σεναρίου είναι του Billy Ray (υποψήφιος για Όσκαρ στο παρελθόν για το εξίσου πολύ καλό Captain Phillips).

Η ταινία και το σενάριο βασίστηκε στο άρθρο «American Nightmare: The Ballad of Richard Jewell» της Marrie Brenner που δημοσιεύτηκε στο Vanity Fair το 1997.

Ο ασταμάτητος κινηματογραφικά και αειθαλής 90χρονος Clint Eastwood κλείνει (φαντάζομαι) μια τριλογία βιογραφικών ταινιών βασισμένων σε τρεις πραγματικές παρεξηγημένες ιστορίες ανδρών.

Ξεκίνησε με το εξαιρετικό American Sniper που χάρισε υποψηφιότητα για Όσκαρ   Α’ ανδρικού ρόλου στον Bradley Cooper, συνεχίστηκε με το πολύ δυνατό Sully με τον παντα υπέροχο (πως γίνεται πάντα να παίζει τόσο καλά στις ταινίες του) Tom Hanks και τέλος με το Richard Jewell  και τον Paul Walter Hauser, τον όποιο αν και δεν τον γνώριζα, μπορώ να πω ότι είναι καταπληκτικός στο ρόλο που ερμηνεύει.

Με έπεισε και ήταν και ολόιδιος οπτικά με τον πραγματικό Richard Jewell.

Παρεμπιπτόντως, αν δεν έχετε δει το American Sniper και το Sully, δείτε τα!

Για τον Clint Eastwood (αγαπημένος και του πατέρα μου), πιστεύω δεν χρειάζεται να πω πολλά για τον τρόπο να σκηνοθετεί, παίζει και κυρίως τον τρόπο που επιλέγει τους πρωταγωνιστές και τις ιστορίες των ταινιών του.

Η αλήθεια είναι ότι δεν ήμουν ποτέ  λάτρης των Western ταινιών του, αλλά άρχισε να  μου αρέσει και να βλέπω τις ταινίες του, μετά τα 90s και πιο συγκεκριμένα την τελευταία 15ετία με τις υπέροχες ιστορίες που σκηνοθετεί (όπως το καταπληκτικό Οσκαρικό Million Dollar Baby).

Γίνομαι κουραστικός αλλά αν δεν το έχετε δει και αυτό..ξέρετε τι να κάνετε!

Υποψήφιος έχει υπάρξει για πολλά Όσκαρς σαν ηθοποιός, σαν σκηνοθέτης και τέλος σαν παραγωγός. Κάτοχος πάρα πολλών βραβείων και φυσικά 4 αγαλματιδίων της Ακαδημίας.

Πριν σας πω κάποια στοιχεία για την αληθινή ιστορία του Richard Jewell δείτε το ατμοσφαιρικό του trailer:

Η μπαλάντα του Richard Jewell (ελληνική απόδοση της ταινίας) είναι η πραγματική ιστορία του φύλακα που έγινε ξαφνικά ο σωτήρας εκατοντάδων πολιτών κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων της Ατλάντα το 1996, όταν στο Ολυμπιακό Πάρκο  και κατά τη διάρκεια συναυλίας εντόπισε μια τσάντα με εκρηκτικό μηχανισμό λίγο προτού εκραγεί. Κατάφερε να σώσει εκατοντάδες ζωές και έγινε κατευθείαν ήρωας της Αμερικής.

Ωστόσο, μέσα από κάποιες μέρες ο φιλήσυχος και λίγο αφελής Jewell (χαρακτηριστικό παράδειγμα πατριώτη Αμερικάνου) γίνεται ο υπ’ αριθμόν ένα ύποπτος του FBI και κατηγορείται τόσο από τον Τύπο, όσο και από τα μέσα παγκοσμίως και κυρίως της Αμερικής, που μερικές μέρες πριν τον είχανε χρίσει ήρωα.

Έτσι, ζητάει την βοήθεια ενός παλιού του γνώριμου, του δικηγόρου Watson Bryant ο οποίος προσπαθεί να τον βοηθήσει με όλο του το είναι και να αποδείξει την αθωότητα του.

Το υπόλοιπα τα αφήνω σε εσάς να τα ανακαλύψετε αφού δείτε την πραγματικά πολύ δραματική ιστορία του Richard Jewell.

Γενικά πιστεύω, είναι από τις ταινίες που τις βλέπεις, σοκάρεσαι, προσπαθείς να γυρίσεις το χρόνο και να θυμηθείς αν άκουσες την ιστορία την εποχή που έγινε (δε θυμόμουν και τόσο πολλά από το 1996) και τέλος ανοίγεις Google και YouTube και ψάχνεις την πραγματική ιστορία, βιντεάκια και πλάνα από το συμβάν.

Όπως καταλάβατε, έκανα όλα τα παραπάνω και μ’ αυτήν την σειρά!

Μου άρεσε πολύ ότι η ταινία δεν ξέφυγε και δεν πλατίασε καθόλου. Το μοντάζ, η φωτογραφία, σκηνοθεσία, μουσική επένδυση, το δραματικό αλλά και ντοκυμαντερίστικο στυλ της, είναι όλα ολόσωστα και χωρίς υπερβολές.

Ο πρωταγωνιστής είναι ένας «κανονικός» άνθρωπος με κάποιες ψυχικές ιδιαιτερότητες (θα καταλάβετε τι εννοώ, όταν το δείτε), μικροαστός και φυσικά όπως ανέφερα παραπάνω κλασικός πατριώτης και λάτρης του νόμου, των αρχών και της ιδέας της αστυνόμευσης.

Διάβασα κάπου, ότι αυτή η ομάδα ανθρώπων χαρακτηριζόταν παλιότερα στην φιλελεύθερη κατά άλλα γη της επαγγελίας – Αμερική ως «white trash». Μια κοινωνία λευκών ανθρώπων που δεν τους ενδιαφέρει να φανούν, να ανεβούν επαγγελματικά και κοινωνικά, αλλά κοιτάζουν τη δουλειά τους και πιστεύουν ότι η Αμερική και οι αρχές της είναι το παν (πόσο τραγική άποψη και ειδικά στην εποχή που ζούμε).

Έτσι ήταν και ο Jewell που ζούσε με την μητέρα του, την οποία ερμηνεύει εκπληκτικά από κάθε άποψη και σε κάθε λεπτό της ταινίας, η Kathy Bates (Mizery, American Horror Story, Titanic κ.ά.).

Να σας πω ακόμα ότι η ταινία είχε μία υποψηφιότητα στα φετικά Οσκαρς και αυτή ήταν της Bates για Β΄ γυναικείο ρόλο.

Ο βαθιά πολιτικοποιημένος Clint Eastwood, ο οποίος είχε υποστηρίξει στην προεκλογική του καμπάνια τον Donald Trump, παρουσιάζει μια ταινία δραματική αλλά με ένα τρόπο που ειρωνεύεται και χλευάζει θεωρώ, την ιδέα και την εικόνα που έχουμε για την Αμερική και το Αμερικάνικο όνειρο. Δείχνει την απληστία των ανθρώπων και ειδικά των media, το πως κατασπάραξαν έναν άνθρωπο και χωρίς οίκτο κατέστρεψαν την ζωή ενός δικού τους ανθρώπου ,  ενός «Πατριώτη Αμερικάνου»

Άραγε δικαιώθηκε στο τέλος? Δείτε το και θα βγάλετε τα συμπεράσματα σας.

Στα «δεν μου άρεσε», δεν μπορώ να βρω κάτι.

Λάθος έχω ένα!

Το τέλος του Richard Jewell ήταν αυτό που δεν μου άρεσε, όχι όπως αποδόθηκε στην ταινία από τον Eastwood, αλλά στην ίδια του τη ζωή.

Τέλος, να σας αναφέρω το πόσο εξαιρετικά παίζει και ο Οσκαρικός από τις «Τρεις Πινακίδες έξω από το ‘Εμπινγκ, Μισούρι»,  Sam Rockwell (Confessions of a dangerous mind, Moon, Jojo Rabbit κ.ά). Ερμηνεύει τον δικηγόρο που προσπαθεί να αθωώσει τον Jewell. Γεμάτος ειρωνεία, κυνικότητα και μαύρο χιούμορ ήταν ο άνθρωπος που γνώριζε καλά τα media και το σάπιο αδίστακτο σύστημα της εποχής και κάνει τα πάντα να βοηθήσει τον αγαθό Jewell.

Στα best της ταινίας το ύφος του και οι διάλογοι των δύο πρωταγωνιστών που είναι «όλα τα λεφτά». Πολλοί καλοί ακόμη στους ρόλους τους οι Jon Hamm (Mad Men) και Olivia Wilde.

Πολύ δυνατή ταινία!

Καλή προβολή και περιμένω σχόλια σας.

Αλέξης

Πληροφορίες: Παραγωγή 2019, Biography, Drama, Crime IMDb 7.5/10 με 41,024 ψήφους

Καλημέρα και χαρούμενο ηλιόλουστο Σάββατο όπου και αν είστε!

Είδα τις προάλλες ένα βιογραφικό δικηγορικό θρίλερ πολύ ενδιαφέρον το οποίο προβλήθηκε το Μάρτιο, μου άρεσε πολύ και φυσικά σας το προτείνω.

Η ταινία δεν μου κέντρισε το ενδιαφέρον μόνο λόγω του πολύ σοβαρού θέματος περιβαντολλογικής ρύπανσης, αλλά κυρίως επειδή το σενάριο βασίζεται στο άρθρο The Lawyer Who Became DuPont’s Worst Nightmare  των New York Times του Nathaniel Rich ,στην πραγματική ιστορία του δικηγόρου Robert Bilott και του αγρότη Wilbur Tennant, ο οποίος ζήτησε τη βοήθειά του πρώτου για τις εκατοντάδες νεκρές αγελάδες εξαιτίας, όπως ο ίδιος ισχυρίστηκε από την αρχή, της εταιρείας DuPont, που είχε αγοράσει κοντινή έκταση με τη φάρμα του στο Parkersburg της Δυτικής Βιρτζίνια στην Αμερική.

Φωτογραφία από το άρθρο των New York Times

Η πραγματική λοιπόν ιστορία είναι όπως μπορεί να καταλάβατε και στον τίτλο, μια αντρική εκδοχή της Erin Brockovich (Οσκαρική ταινιάρα με την Julia Roberts, την οποία αν και δεν θέλω να γίνομαι κουραστικός, δείτε την) και πραγματεύεται τον πολυετή (και όμως συνεχίζεται ακόμα και σήμερα) αγώνα του δικηγόρου, ο οποίος υπερασπίζεται θύματα της εταιρείας DuPont, κατά την χρήση του καρκινογόνου τεφλόν (PFOA) στην κατασκευή των μαγειρικών σκευών.

Ο αγώνας του ξεκίνησε το 1998!

Τον δικηγόρο στα Σκοτεινά Νερά (ο Ελληνικός τίτλος της ταινίας), υποδύεται ο Mark Ruffalo  ο οποίος είναι και συμπαραγωγός της ταινίας (δείτε στην παραπάνω φωτογραφία τον πραγματικό δικηγόρο της υπόθεσης, Robert Bilott μαζί με τον Ruffalo).

 

Ακολουθούν πολύ ενδιαφέρουσα επιστημονικά στοιχεία για το PFOA:

Tο υπερφθορο-οκτανοϊκό οξύ (perfluorooctanoic acid, PFOA) είναι από τα πιο κοινά μονομερή των υπερφθορανθράκων (ορισμένες φορές αναφέρεται ως C8) και χρησιμοποιείται ευρύτατα για την παρασκευή υπερφθοριωμένων πολυμερών που έχουν μεγάλη ανθεκτικότητα και δεν επηρεάζονται από το νερό, τα έλαια και διάφορους διαλύτες. Ένα από τα πλέον γνωστά υπερφθοριωμένα πολυμερή είναι το πολυτετραφθοροαιθυλένιο (polytetrafluoroethylene, PTFE), το οποίο έχει πολυάριθμες εφαρμογές και είναι ευρύτερα γνωστό με την εμπορική ονομασία Teflon (παράγεται από τη χημική βιομηχανία DuPont ).Οι πλέον γνωστές εφαρμογές των πολυφθοριωμένων πολυμερών είναι τα αντικολλητικά τηγάνια και μαγειρικά σκεύη (όπως τα σκεύη με το εμπορικό όνομα TEFAL), τα ενδύματα από συνθετικές ίνες και υφάσματα για έπιπλα που είναι ανθεκτικά στο νερό και δεν συγκρατούν λεκέδες, διαφανή φίλμ, αφρώδη υλικά και υλικά συσκευασίας τροφίμων που δεν επηρεάζονται από τα λιπαρά συστατικά. (δείτε την πηγή εδώ).

Δεν θέλω να σας κουράσω όμως με τα επιστημονικά της ταινίας (αν και Χημικός). Απλά αν την δείτε πιστεύω όπως και εγώ, θα ψάξετε για το background του story και που τελικά βρίσκεται στη ζωή μας το τεφλόν! Πιστέψτε με, δυστυχώς όλοι έχουμε στο σώμα μας την παραπάνω ουσία.

Ακολουθεί το πολύ ατμοσφαιρικό trailer για να πάρετε μια ιδέα:

 

Ο σκηνοθέτης είναι ο Todd Haynes (Carol, Far from Heaven -υποψήφιος για Όσκαρ) και μαζί με τον πάντα καλό ερμηνευτικά Ruffalo (τον οποίο κάθε φορά που τον βλέπω θεωρώ ότι αν ήταν Έλληνας, θα ήταν ηθοποιός που θα είχε τελειώσει σίγουρα το Εθνικό), παρουσιάζει και εξιστορεί ένα πραγματικό, πολύ σοβαρό γεγονός που θα έπρεπε να μας «ξυπνήσει» όλους. Βέβαια ο σκηνοθέτης δεν μπαίνει πολύ βαθιά στην ιστορία αλλά με συγκρατημένο τρόπο αφηγείται τα κύρια και ουσιώδη σημεία της.

Νομίζω ότι, αν και η κατάσταση πια είναι καλύτερη γύρω μας από το θέμα της περιβαντολλογικής ενημέρωσης σε θέματα ρύπανσης, η γενιά μου, όλοι μας, είμαστε βαθιά «νυχτωμένοι» στο να βρούμε λύσεις, να κάνουμε έστω κάτι να βοηθήσει ή εν τέλει να συμμετέχουμε ενεργά σε κάτι που μπορεί να σώσει τον πλανήτη μας και εμάς τους ίδιους.

Μου άρεσε πολύ το ντοκιμαντερίστικο «σκοτεινό» στυλ της ταινίας, η ξεκάθαρη εξιστόρηση των γεγονότων σε μια χρονική περίοδο άνω των 10 ετών χωρίς να με κουράσει, η ερμηνεία της Ann Hathaway  που αν και με μικρότερο ρόλο είναι πολύ δυναμική, ο εξαιρετικός Οσκαρικός όπου και παίζει Tim Robbins (είχα να τον δω καιρό σε ταινία) και φυσικά ο Ruffalo.

Καταλαβαίνεις από την αρχή της ταινίας ότι τόσο ο σκηνοθέτης όσο και ο πρωταγωνιστής φαίνεται ότι ερευνήσανε το θέμα πριν ξεκινήσουν τη ταινία.

Στα θετικά της ταινίας να προσθέσω την παρουσία των αληθινών πρωταγωνιστών του δράματος, που είτε εργάστηκαν στην DuPont είτε ζούσαν στην περιοχή εκείνη τη χρονική περίοδο.

Το story:

Αν και έχετε ήδη καταλάβει το story της ταινίας, να σας το πω περιληπτικά.

Ένας δικηγόρος (Bilott) με ειδίκευση σε θέματα περιβάλλοντος αποφασίζει να βοηθήσει δυο αγρότες που φτάνουν στην δικηγορική εταιρεία που δουλεύει και ισχυρίζονται ότι η εταιρεία DuPont αποβάλλει τοξικά καρκινογόνα απόβλητα στον ποταμό και στα εδάφη τους. Έτσι, ο δικηγόρος ξεκινά μία 15ετή διαμάχη με την εταιρεία (αν και υπερασπιζόταν παλιότερα τέτοιους πολυεθνικούς κολοσσούς) και θέτει σε δοκιμασία τον εαυτό του, την καριέρα του, την υγεία του και τέλος την ζωή και τις οικογενειακές του σχέσεις.

Δεν μου άρεσε ιδιαίτερα ότι δεν έχει τη δυναμική έντονη δράση παρόμοιων ταινιών και επίσης η κάπως χαμηλών τόνων ερμηνεία του κατά άλλα υπέροχου Ruffalo. Βέβαια όπως διάβασα και είδα σε συνεντεύξεις αργότερα, o πρωταγωνιστής δεν είναι ο κλασικός ήρωας, αλλά ένας άνθρωπος χαμηλών τόνων. Προσπάθησε λογικά ο πρωταγωνιστής να αναπαραστήσει με πιστότητα το υπαρκτό πρόσωπο, όπως και ο σκηνοθέτης να μείνει πιστός στα πραγματικά γεγονότα χωρίς υπερβολές.

Αποτέλεσμα να έχουμε μια πολύ καλή ταινία απλά όχι με το εκρηκτικό ταπεραμέντο για παράδειγμα της Erin Brockovich (πολλά θέλω και εγώ).

Να σας αναφέρω τέλος, ότι ο Ruffalo είναι πολύ ενεργός ακτιβιστής με το The Solutions Project και χρηματοδοτεί μικρές κοινότητες, κυρίως γυναικών και μαύρων, για να αποκτήσουν ενέργεια από ανανεώσιμες πηγές και επίσης συμμετέχει στην καμπάνια Fight Forever Chemicals με στόχο την ευαισθητοποίηση απέναντι στους κινδύνους από την αλόγιστη χρήση χημικών ουσιών.

Αν σας αρέσουν βιογραφίες με στοιχεία νομικού θρίλερ και φυσικά θέματα περιβάλλοντος και πόσο βάναυσα το «βιάζουμε» οι άνθρωποι, δείτε το!

Τα λέμε σύντομα!

Αλέξης

Πληροφορίες: Παραγωγή 2019, Drama, History, Biography, IMDb 7,6 με ψήφους 37,398

 

Ταινία μυστηρίου σε στυλ Αγκάθα Κρίστι, με super cast ηθοποιών να ανακρίνονται από τον total British ατσαλάκωτο Daniel Craig σε ρόλο Πουαρώ, είναι η πολύ καλή ταινία που σας σχολιάζω και φυσικά σας προτείνω για αυτή την εβδομάδα.

Άντε σας έφτιαξα πάλι καλοκαιριάτικα με ταινία μυστηρίου!

Το Knives Οut ήταν υποψήφιο για Oscar σεναρίου 2020 και είναι βασισμένο στο διασημότερο αστυνομικό μυθιστόρημα Murder on the Orient Express της Βρετανίδας συγγραφέως Αγκάθα Κρίστι. Ευτυχώς βέβαια η ταινία δεν έχει καμία σχέση με τη μέτρια ομώνυμη ταινία με τον Kenneth Branagh και πλούσιο cast υπερδιάσημων ηθοποιών την οποία δεν πρόκειται ούτε να σχολιάσω αλλά ούτε και να σας προτείνω.

Αρχικά να αναφέρω το πιο βασικό, ότι η ταινία αν και λίγο μεγάλη σε διάρκεια την ευχαριστήθηκα χωρίς να βαρεθώ ούτε μισό λεπτό.

Είναι επίκαιρη πολιτικά (θα καταλάβετε γιατί όταν την δείτε), με έξυπνο σενάριο, κλασικά πισώ-γυρίσματα χρονικά ώστε και να σου εξηγεί την πλοκή αλλά και να σε μπερδεύει παράλληλα και φυσικά το πιο σημαντικό, ήταν καλοδουλεμένη από κάθε άποψη!

Πολύ γουστάρω να τελειώνει μια ταινία και να έχεις πράγματα να σχολιάσεις με την παρέα σου. Αυτό συμβαίνει με το «Στα Μαχαίρια» όπως αποδόθηκε και στα Ελληνικά.

Δείτε το trailer και θα καταλάβετε τι εννοούσα λέγοντας πλούσιο cast.

Πριν σας πω για το story, να σας αναφέρω ότι το σενάριο και την σκηνοθεσία υπογράφει ο Rian Johnson (Looper, Star Wars: Episode VIII – The Last Jedi, Breaking bad κ.ά). Ο σκηνοθέτης καταφέρνει υπέροχα και «μεταφέρει» τον αέρα του γνωστού mystery μυθιστορήματος στο σήμερα χωρίς η ταινία να γίνεται παρωχημένη και «μια από τα ίδια». Ταυτόχρονα της δίνει ένα μοντέρνο αέρα, μυστήριο, αγωνία και αφήνοντας και μια πολιτικη χροιά που δεν περίμενα να έχει.

Υπόθεση

Ο διάσημος πολύ πλούσιος συγγραφέας Harlan Thrombey (Christofer Plummer) βρίσκεται νεκρός στην έπαυλη του μετά τον εορτασμό των 85ων γενεθλίων του. Το κλασικό σοκ επικρατεί και οι οικογένεια του, καλεί τον Ντετέκτιβ Benoit Blanc (Daniel Craig)  για να ερευνήσει το έγκλημα. Ποιος όμως τον κάλεσε? Κανείς δεν ξέρει.

O ντετέκτιβ βρίσκεται μπροστά σε ένα λαβύρινθο από παραπλανητικά στοιχεία και ψέματα. Η όχι και ιδιαίτερα αγαπημένη οικογένεια του εκλιπόντος και μαζί με το υπηρετικό προσωπικό θέλουν να τον εμποδίσουν να αποκαλύψει την αλήθεια πίσω από τον πρόωρο θάνατο του Thrombey.

Αυτοκτόνησε ή τον δολοφόνησαν?

Σιγά μην σας κάνω spoil. Δεν θέλω τέτοια να μου κάνουν..

Τα μυστήρια και τα περίεργα πολλά.  Το πιο περίεργο όμως από όλα, είναι οι ίδιοι οι συγγενείς του συγγραφέα (δείτε φυσιογνωμίες στην παρακάτω φωτογραφία).

Να ξεκινήσω με τη επιβλητική, απόλυτη και κάπως ξινή κόρη του Harlan, την Linda (Jamie Lee Curtis) και τον σύζυγό της Richard (Don Johnson). Επίσης, ο γιος του εκλιπόντα Walt (Michael Shannon),  με την σύζυγό του Donna (Riki Lindhome) και τον φασίστα γιο τους Jacob (Jaeden Martell).

Το group τρέλας συμπληρώνει η κάπως νευρωτική αλλά full στις ατάκες (όλα τα λεφτά ο ρόλος) σε όλη την ταινία, Harlan Joni (Toni Collette) με την κόρη της Meg (Katherine Langford) και φυσικά το μαύρο πρόβατο της οικογένειας και αγαπημένος του παππού, ο εγγονός του Ransom (Chris Evans).

Όλοι αυτοί που λέτε, περιμένουν τα νέα της διαθήκης και ποιος θα κληρονομήσει την τεράστια περιουσία του Ηarlan. Που να ήξεραν όμως τελικά τι τους επιφυλάσσει το φινάλε.

Βασικό κομμάτι της ιστορίας είναι η υπηρέτρια Marta Cambrera (Ana de Armas), της οποίας την εθνικότητα συστηματικά και εκνευριστικά μπερδεύουν σε όλη την διάρκεια της ταινίας. Είναι όμως και αυτή που βοηθούσε όλη μέρα τον αγαπημένο τους πατέρα και παππού πριν πεθάνει.

Η Cambrera είναι μετανάστρια και παράλληλα έχει κάτι πολύ ιδιαίτερο στον χαρακτήρα της (μου άρεσε πάρα πολύ η ιδέα) που αποτελεί και το βασικό άξονα της ιστορίας.

Η οικογένεια αλλά και το story της ταινίας έχουν τα πάντα: αριστερά πιστεύω, φασιστικές συμπεριφορές, απιστίες, δολοπλοκίες, κακίες, ζήλειες, ρατσιστικά στερεότυπα, ψέματα, και τέλος μια βουβή και κάπως σκιαχτική γιαγιά!

Ομολογουμένως, η ταινία έχει πολύ θεατρικό στυλ, το οποίο είναι και κάτι που μου άρεσε πολύ και ότι όλοι οι χαρακτήρες ανοίγονται και ξεδιπλώνονται σταδιακά μέχρι το εξαιρετικό και μη αναμενόμενο (χωρίς αμερικανιές) φινάλε.

Τι μου άρεσε?

Tα πάντα μου άρεσαν!  Το Knives Out είναι άρτιο σε όλα του τα επίπεδα, δεν μας σερβίρει την λύση του μυστηρίου στο πιάτο (όπως πολλές ανάλογες ταινίες αναζήτησης δολοφόνου), είναι στυλάτη και φυσικά διασκεδαστική όσο πρέπει. Επίσης, το cast είναι πολύ δυνατό, το art installation με τα μαχαίρια στο σαλόνι της έπαυλης επίσης top, o Greg και το μπλαζε Αγγλικό ύφος του πολύ καλό (επιτέλους σε ρόλο πέρα από τον Bond), η σκηνή των ανακρίσεων και τέλος η sexy και ανερχόμενη (παίζει και στο new James Bond), Ana de Armas.

Aν πω πιο πολλά, θα βρω και κάτι αρνητικό και δεν το θέλω.

Τελειώνοντας και επειδή πάντα μου άρεσε η ατάκα του Πουαρώ, να σας πω ότι…

Όλοι είναι ύποπτοι!

Καλή προβολή!

Τα λέμε next week.

Αλέξης

Πληροφορίες: Παραγωγή 2019, Drama, Crime, Comedy IMDb 7,9/10 με 326,486 ψήφους

Σάββατο, Ιούνιος, καλοκαίρι.. ψάχνεις ταινία να δεις το βράδυ? Τι καλύτερο από μια καλή ταινία μυστηρίου, ειδικά αν παίζουν και 2 top πρωταγωνιστές?

Ξέρω, απαντήσατε ναι στην παραπάνω ερώτηση!

Η ταινία που είδα και σας προτείνω αυτή την εβδομάδα είναι το The Good Liar.

Έχει κάποιους μήνες (να πω την αλήθεια) που είδα την ταινία. Επειδή όμως βρίσκομαι σε μια κινηματογραφική περίοδο που «έχω λιώσει» σε ταινίες και σειρές μυστηρίου, αποφάσισα να σας την σχολιάσω.

Όπως είδατε στην παραπάνω φωτογραφία, πρωταγωνιστεί η πάντα υπέροχη Οσκαρική Helen Mirren (The Queen) και ο επίσης μοναδικός και μεγάλος θεατράνθρωπος της Αγγλικής θεατρικής σκηνής Ian McKellen (υποψήφιος για Oscar για τα Lord of the Rings Ι και το Gods and Monsters).

Αρχικά, θα κάνω την ανατροπή και θα αναφέρω τα αρνητικά που μου κακοφάνηκαν στο Τhe Good Liar!

Σαν να σας ακούω να λέτε: «Κάτσε ρε Αλέξη πρώτα με τα αρνητικά θα αρχίσεις? »

Αλλά ναι, «είμαι απ’ αυτούς» και θα ξεκινήσω σήμερα με αυτά που δεν μου άρεσαν.

Λοιπόν, όσο καλοί και αν είναι οι δύο πρωταγωνιστές, δεν μπορώ να πω ότι δέσανε ιδιαίτερα σαν ζευγάρι. Δεν με έπεισαν. Επίσης, η ταινία ενώ έχει δράση και πλοκή, υστερεί σε ταχύτητα. Θα μου πείτε τώρα, οι πρωταγωνιστές είναι και κάποιας ηλικίας.   Οκ λογικό!

Παίζουν όμως πολύ καλά, υπάρχει μυστήριο και suspense από την αρχή ως το finale και δεν σε κάνουν να βαριέσαι. Θα μπορούσαν όμως μεταξύ μας, να δουλέψουν λίγο τη χημεία τους.

Έφτασε η στιγμή να σας πω χωρίς spoilers φυσικά, το story:

H Mπέτι (Mirren) είναι μία χήρα ευκατάστατη η οποία μέσω ενός site γνωριμιών γνωρίζει  τον Ρόι (Μc Kellen). Κατά τη διάρκεια της σχέσης τους, αντιλαμβανόμαστε ότι ο Ρόι θέλει απλά να εισβάλει στους τραπεζικούς λογαριασμούς της πλούσιας Μπέτι και δεν τον ενδιαφέρει ιδιαίτερα άλλη μορφή σχέσης.

Όσο όμως η γνωριμία τους προχωρά και το παρελθόν τους και κυρίως του Ρόι αποκαλύπτεται, (τα πολύ καλά flashback κυριαρχούν στο δεύτερο μισό της ταινίας) το σχέδιο του αλλά και η  ερωτική τους σχέση μπερδεύεται ολοένα και πιο πολύ.

Η Μπέτι από την άλλη δεν έχει δεύτερες σκέψεις για τον Ρόι, εκτός από κάποιες στιγμές που επηρεάζεται από τον προστατευτικό  και καχύποπτο εγγονό της (με το δίκιο του).

Τι γίνεται όμως άραγε στο finale?

Αν και υπάρχουν τα κλασικά κλισέ των ταινιών μυστηρίου, στο δεύτερο κομμάτι της ταινίας ο ερωτισμός και η συντροφικότητα του ζευγαριού, παραχωρούν τη θέση τους σε παγίδες, μυστήριο, κυνηγητό και φυσικά το μη αναμενόμενο φινάλε.

Η ταινία βασίζεται στο βιβλίο του Nicholas Searle και τη σκηνοθεσία έχει κάνει ο Bill Condon (Twilight, Dream Girls, Mr Holmes κ.ά). Ο σκηνοθέτης είχε γράψει το σενάριο αλλά συνεργάστηκε ξανά στο παρελθόν με τον McKellen, στο Gods and Monsters το 1998 και πήρε Oscar προσαρμοσμένου σεναρίου. Ο ΜcKellen ήταν εκείνη τη χρονιά υποψήφιος για δεύτερο ανδρικό ρόλο.

Μου άρεσε ιδιαίτερα η  βρετανική διάθεση και «αέρας» της ταινίας, το χιούμορ, οι σεναριακοί γρίφοι, τα πλάνα από το πάντα όμορφο London και φυσικά ότι για πρώτη φορά είδα μαζί σε ταινία τους δύο συγκεκριμένους θρύλους του cinema, που πολύ θα ήθελα να τους απολαύσω και κάποια στιγμή στο θέατρο (αν ανοίξουν κάποια στιγμή τα θέατρα στο Λονδίνο).

Θα δείτε μια ταινία με Mirren και McKellen στους δρόμους του Λονδίνου και του  Βερολίνου, να ξεδιπλώνουν το υποκριτικό ταλέντο και το class τους, σε μια ταινία που θα μπορούσα να πω ότι έχει μια Χιτσκοκική διάθεση στη σκηνοθεσία (μη πείτε κακεντρέχειες, διάθεση είπα).

Πάρτε pop corn, chips ή ότι άλλο γουστάρετε, δείτε το πολύ καλό trailer και φυσικά απολαύστε μετά την ταινία!

Καλό σαββατοκύριακο!

Αλέξης

Πληροφορίες: Παραγωγή 2019, drama, crime, mystery, IMDb 6,6/10 με 15,813 ψήφους

 

Καλό Ιούνιο,

Καλοκαίρι επιτέλους!

Θα σκέφτεστε τώρα, τι μας λέει και αυτός? Πως θα περάσουμε το φετινό after lockdown καλοκαίρι? Κάπως διαφορετικά είναι η αλήθεια.

Εύχομαι όμως, όλοι να βρούμε τρόπους να περάσουμε όσο το δυνατόν πιο ευχάριστα με ή χωρίς την καλοκαιρινή αύρα και τις Ελληνικές παραλίες.

Μια ταινία λοιπόν νοσταλγική σαν καλοκαίρι, με τρυφερότητα, συναίσθημα αλλά και γεμάτη χρώματα, εκφραστική μουσική και διαθεση για προσωπικη εξομολόγηση είναι το Pain and Glory.

Καλά μη φαντάζεστε ότι σας προτείνω σήμερα να δείτε μια ευχάριστη καλοκαιρινή ταινία με παραλίες και θάλασσες.

Η σημερινή μου πρόταση, είμαι μια Ισπανική ταινία που πέρασε από τα φετινά Oscars, χάρισε στον πρωταγωνιστή της (Αntonio Banderas) έναν εκπληκτικό ρόλο και ερμηνεία (καιρό είχα να τον δω να παίζει επιτέλους τόσο καλά), τιμήθηκε σαν ταινία με αρκετές υποψηφιότητες, απέσπασε πολλά βραβεία και τέλος κατάφερε να κρατήσει ανέπαφο το κλασικό στυλ του Ισπανού σκηνοθέτη της.

Όπως έχετε ήδη καταλάβει απο τον τίτλο, ο σκηνοθέτης αυτός είναι ο Pedro Almodovar (των Kika, Volver, Κακή Εκπαίδευση, Το Δέρμα που Κατοικώ, Ολα για τη Μητέρα μου, Ραγισμένες Αγκαλιές, Μίλα της κ.ά).

Τον κινηματογραφικό τρελό κόσμο του Almodovar, ανακάλυψα γύρω στο 2004 μετά από την παρότρυνση μιας φίλης να δώ μια από τις μετέπειτα αγαπημένες μου ταινίες, το «Όλα για την Μητέρα μου».

Τον θεωρώ μαζί με μερικούς άλλους σκηνοθέτες  (Woody Allen, Guillermo del Toro, Lars Von Trier,  Γιώργο Λάνθιμο, Shyamalan, Nolan), TOP στο είδος του.

Μελόδραμα αλλά όχι σαπουνόπερα, ήρωες καρικατούρες, χιλιάδες χρώματα σε ένα πλάνο, υπέροχη μουσική και τραγούδια, ιστορίες πόνου, βία, δράματα, κωμικές καταστάσεις στα όρια του γελοίου, πάθη, έρωτες αλλά πάνω από όλα μοναδικά σκηνοθετημένες ιστορίες είναι ο Almodovar.

Αν δεν έχετε δει ακόμα κάποια από τις ταινίες του, δείτε μια από τις αγαπημένες μου: το Μίλα της, το Volver ή το Όλα για τη μητέρα μου.

Θα ευχαριστηθείτε δράμα!

Πολλά είπα για τον σκηνοθέτη!

Ας σχολιάσω και λίγο την ταινία του με τίτλο «Πόνος και Δόξα» όπως και αποδόθηκε στα Ελληνικά.

Αρχικά έλαβε πολλές υποψηφιότητες σε διάφορα βραβεία όπως Goya, Oscars, Golden Globes, Bafta κ.ά. Οι περισσότερες βραβεύσεις και τελέτες όμως, τίμησαν ιδιαίτερα τον πρωταγωνιστή της ταινίας, Αntonio Banderas ο οποίος κέρδισε και βραβείο πρώτου ανδρικού ρόλου στις Κάννες.  Λογικό, θα καταλάβετε όταν τον δείτε στην ταινία!

Πριν συνεχίσω ρίξτε μια ματιά στο trailer:

Το βασικό στην πλοκή της ταινίας, η οποία όμως  «σε κρατάει» μετά το πρώτο 20λεπτο, (είναι λίγο αργή στην αρχή) είναι η ζωή του σκηνοθέτη που υποδύεται ο Banderas ή μάλλον καλύτερα ο Banderas που ερμηνεύει έναν 70ρη, κουρασμένο και ξεπεσμένο από τις παλιές του δόξες, σκηνοθέτη.

Σας έκαψα? Το ξέρω!

Αλλά και εγώ στην αρχή δεν το είχα καταλάβει. Όσπου είδα την ταινία, διάβασα λίγο το story πίσω από αυτήν και κατάλαβα τι θέλησε να κάνει ο Almodovar.

Η ταινία λοιπόν αν και ο ίδιος ο σκηνοθέτης όπως είδα σε συνεντεύξεις το αρνήθηκε, είναι μια αυτοβιογραφία του. Δεν το λέω μόνο εγώ, αλλά χιλιάδες  κριτικοί παγκοσμίως.

Μερικά στοιχεία απο το story και ομοιότητες από τη ζωή του Almodovar:

Ο Banderas μένει σε ένα παρόμοιο επιπλωμένο χρωματιστό διαμέρισμα όπως και ο Almodovar (τα περισσότερα έπιπλα και αντικείμενα στην ταινία τα είχε παραχωρήσει ο ίδιος). Επίσης, ο 70χρονος ήρωας της ταινίας ονόματι Σαλβαδόρ έχει πλέον στερέψει από καλλιτεχνική έμπνευση, έχει κουραστεί, δεν τον συγκινεί τίποτα και παράλληλα έχει διάφορα προβλήματα υγείας (κάτι θυμίζουν πάλι όλα τα παραπάνω).

Να σας πω ακόμα ότι ο Banderas του μοιάζει φοβερά (ειδικά αν δείτε τον σκηνοθέτη σε παλιότερες φωτογραφίες), ντύνεται παρόμοια, έχει παρόμοια μαλλιά κτλ.

Ως Σαλβαδόρ λοιπόν, σκέφτεται τη ζωή του σαν παιδί δίπλα στη μητέρα του, την οπoία ερμηνεύει λιτά, φυσικά και υπέροχα, η μούσα του Penelepe Cruz.  Ο σκηνοθέτης αναπολεί τις πρώτες του μνήμες, τη μετακόμισή τους στο πρώτο του φτωχικό σπίτι που έμοιαζε με σπηλιά, την άρνηση του να γίνει παπάς, το πρώτο του έρωτα σαν παιδί με έναν εργάτη.

Μας μεταφέρει παράλληλα στο σήμερα όπου ο σκηνοθέτης αναζητά τον πρωταγωνιστή μια παλιάς μεγάλης κινηματογραφικής του επιτυχίας και το οποίο είχε χρόνια να μιλήσει (ακριβώς όπως και ο Banderas με τον Almodovar που είχαν να μιλήσουν από το 1987 με εξαίρεση τη ταινία που κάνανε μαζί, «το Δέρμα που Κατοικώ» το 2011).

Στη ταινία συμφιλιώνεται με τον ναρκομανή και παλιό του φίλο και πρωταγωνιστή της ταινίας του Αλμπέρτο, ο οποίος τον μπλέκει ξανά με τα ναρκωτικά αλλά και μέσα απο ένα μοναδικό θεατρικό μονόλογο που ερμηνεύει, τον κάνει να συναντήσει μια από τις πρώτες του μεγάλες αγάπες.

Δεν θέλω να πω άλλα για το Pain and Glory, το συγκινητικό του φινάλε και το μοναδικό τρόπο να αφηγείται ιστορίες ο  Pedro Αlmodovar. Δείτε το!

Αυτό που με ώθησε να σας προτείνω σήμερα το «Πόνος και Δόξα» είναι ότι δεν θα δείτε κάτι εκπληκτικό σεναριακά, αλλά παρ’ όλο αυτά ο Ισπανός σκηνοθέτης καταφέρνει μοναδικά μία ακόμα φορά με τον τρόπο που ξετυλίγει την ιστορία του, αλλά και με τις πολύ καλές ερμηνείες των ηθοποιών (Asier Etxeandia, Leonardo Sbaraglia, Nora Navas), να αυτοβιογραφείται χωρίς υπερβολές προσφέροντας μια ακόμη όμορφη ταινία.

Παρουσιάζει με τον κλασικό πληθωρικό του τρόπο όλες του τις ενοχές, πίκρες, δράματα, αγωνίες και φαντάσματα που τον στοιχειώνουν.

Τέλος (είπα πολλά, το ξέρω), μου έμεινε η πανέμορφη Penelope Cruz και η υπέροχη μουσική του Alberto Iglesias που βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Καννών του 2019.

Δείτε την Penelope σε ένα πολύ όμορφο τραγούδι από την ταινία:

Καλή προβολή και καλό καλοκαίρι,

Αλέξης

Πληροφορίες: Παραγωγή 2019, Drama, IMDb: 7,6/10 με 40,367 ψήφους

Τελικά το Apple TV+ έχει φέρει πολύ καλές σειρές (ρίξτε μια ματιά στο Servant που σας έχω ήδη σχολιάσει).

Μια από αυτές τις παραγωγές και συγκεκριμένα η σειρά που θέλω να σας προτείνω αυτή την εβδομάδα είναι το The Morning Show.

Το TMS διαθέτει αρκετούς λόγους για να το δεις, αλλά ο βασικότερος για να μην κρυβόμαστε, είναι η Jennifer Aniston.

Nαι, η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα ένα από τα μεγαλύτερα εφηβικά μου κολλήματα (καταλαβαίνετε τι εννοώ), θα κατάφερνε να ξεπεράσει την sexy εικόνα της Rachel από τα Φιλαράκια.

Παρ’ όλα αυτά, το έκανε και το έκανε πάρα πολύ καλά σε σχέση με ότι άλλο έχω δει από την Aniston τα τελευταία χρόνια (εξαίρεση η ταινία Cake του 2014 στην οποία ήταν επίσης πολύ καλή).

H Jennifer Aniston, μέσα από τον ρόλο της στη σειρά θεωρώ ότι αφήνει πίσω την τηλεοπτική εικόνα της Rachel, δημιουργώντας έναν χαρακτήρα που ισορροπεί σχεδόν σε όλα τα επεισόδια, μεταξύ συγκρατημένης τρέλας και mental breakdown. Από το πρώτο επεισόδιο, έως το κλείσιμο της πρώτης season παίζει υπέροχα, με φυσικότητα, πείθει και δείχνει πόσο καλή ηθοποιός είναι και ας λένε όλοι (έλα όλοι το έχετε πει), ότι είναι καλή μόνο σε κωμωδίες και κομεντί.

Εγώ βέβαια θα την «γουστάρω για πάντα» ως Rachel! Άραγε κατάφερε μέσα από τα 10 μονοώρα επεισόδια της σειράς να με κάνει να την ξεχάσω έστω προσωρινά?

Η σειρά «έφαγε» κράξιμο από τους Αμερικάνους κριτικούς. Αλλά όπως λέμε Ελληνιστί, who cares?

Επίσης, στην Ελλάδα το TMS δεν μαθεύτηκε ιδιαίτερα. Ελάχιστες δημοσιεύσεις είδα στα διάφορα social όταν ξεκίνησε. Πιστεύω όμως ότι βοήθησε θετικά το ότι οι πρωταγωνίστριες εμφανίστηκαν σχεδόν σε κάθε Αμερικάνικη τηλεοπτική εκπομπή και φυσικά στο ότι η Aniston έκανε επιτέλους λογαριασμό στο Instagram (είμαι follower να ξέρετε).

Σε γενικές γραμμές το TMS είναι μοντέρνo, γρήγορo, δε κουράζει, κυλάει σαν νερό, έχει αγωνία, καλούς ηθοποιούς χωρίς υπερβολές  και φυσικά θίγει με ιδιαίτερο τρόπο το κίνημα #metoo και το φαινόμενο της σεξουαλικής παρενόχλησης και κακοποίησης των γυναικών ως απόηχο του σκανδάλου Weinstein.

Να σας αναφέρω ακόμα ότι «βγήκε στον αέρα» το Νοέμβριο του 2019 και την παραγωγή κάνουν και οι δύο πρωταγωνίστριες.

Είναι εμπνευσμένη από το βιβλίο του δημοσιογράφου Brian Stelter με τίτλο Top of the Morning:Inside the Cutthroat World of Morning TV και φυσικά η σειρά πήρε το okay για την επόμενη season η οποία θα κυκλοφορήσει τα τέλη του 2020 με ή χωρίς Covid-19.  Ποιος ξέρει?

Θα σας πω μερικά στοιχεία για το story, χωρίς φυσικά spoilers (δεν είμαι τέτοιος).

H Alex Levy (Jennifer Aniston) και ο Mitch Kessler (Steve Carell) είναι οι δύο παρουσιαστές της πιο επιτυχημένης πρωινής Αμερικάνικης εκπομπής The Morning Show, με πολύ υψηλά νούμερα τηλεθέασης.

Είναι και οι δύο αγαπημένοι στο κοινό και φυσικά πολύ επιτυχημένοι. Ξαφνικά όμως (πρώτο επεισόδιο) βγαίνει στη φόρα ένα σκάνδαλο σεξουαλικής παρενόχλησης στο χώρο εργασίας του Mitch και απολύεται ύστερα από 15 χρόνια συνεργασίας με το κανάλι. Η τέλεια εικόνα της εκπομπής γκρεμίζεται αλλά και φυσικά ο κόσμος του Mitch και της Αlex, η οποία αναγκαστικά αναλαμβάνει μόνη και σοκαρισμένη από τις αποκαλύψεις, τα ηνία της πρωινής εκπομπής. Παράλληλα, το κανάλι και όλοι όσοι δουλεύουν στην εκπομπή προσπαθούν να «ξηλώσουν» την τέλεια εικόνα του Mitch από το μυαλό όλης της Αμερικής.

Ταυτόχρονα που λέτε με το χαμό στο The Morning Show, ένα βίντεο μιας άσημης δυναμικής δημοσιογράφου της Bradley Jackson (Reese Witherspoon), γίνεται viral παντού με αποτέλεσμα να τραβήξει τα βλέμματα πάνω της όλων, συμπεριλαμβανόμενου του καναλιού της πρωινής εκπομπής.

Μέσα από διάφορες τηλεοπτικές πισώπλατες δολοπλοκίες, που θεωρώ ότι είναι και το ατού της σειράς, η Alex και ενώ δεν συμπαθεί την Bradley (φαντάζομαι βλέπετε το ύφος  της στην παραπάνω φωτογραφία), κάνει κίνηση ματ (ακολουθεί μικρό spoiler) και ανακοινώνει μπροστά στις κάμερες ότι νέα συμπαρουσιάστρια του πρωινού TV show θα είναι η Bradley.

Επικρατεί μπροστά και πίσω από τις κάμερες πανδαιμόνιο.

Εκεί είναι που ξεκινά η σειρά και ο χαμός!

Σεξουαλική παρενόχληση, συνεργάτες θύματα, αφεντικά που κρύβουν πολλά, ένταση, κλάμα, κρυμμένες ερωτικές σχέσεις, κλεισμένα στόματα, θάνατοι, ψεύτικες φιλίες, νεύρα, σεξισμός, ηλικιακός ρατσισμός, καριερίστες που τα δίνουν όλα για να ανεβούν επαγγελματικά και τέλος οι εξαιρετικές ερμηνείες των ηθοποιών και κυρίως της Αniston και της Witherspoon κάνουν την σειρά απολαυστική.

H Witherspoon, μολονότι δεν την έχω σε ιδιαίτερη εκτίμηση ως ηθοποιό (παρά τις διάφορες τηλεοπτικές της επιτυχίες – Big Little Lies), ερμηνεύει μοναδικά το ρόλο της Bradley, της «λαϊκής» και αληθινής δημοσιογράφου που δεν τη σταματάει τίποτα και κανένας. Τα βάζει με όλους και με όλα για να αποκαλύψει το βρώμικο και σάπιο μιντιακό σύστημα.

Σας είπα ήδη παραπάνω κάποια από τα highlights μου!

Μερικά ακόμη είναι τα εξής: η φυσικότατη ερμηνεία του Steve Carell, η αξιοπρεπέστατη αναφορά σε όλη την σειρά για το θέμα της σεξουαλικής παρενόχλησης χωρίς κιτρινισμούς και «κατινίστικα» σχόλια, η αγωνία σε κάθε επεισόδιο, ο κυνικός ρόλος της Jennifer και φυσικά το ότι η σειρά δεν είναι πουθενά υπερβολική ώστε να την κάνει σαπουνόπερα.

Στα αρνητικά: η μέτρια μουσική και η λίγο αργή δράση των πρώτων επεισοδίων. Επίσης να ευχηθώ η δεύτερη season να μη γίνει γραφική και να κρατήσει στο στυλ της.

Ήταν υποψήφια το 2020 για διάφορα βραβεία, όπως χρυσή σφαίρα για καλύτερη δραματική σειρά αλλά απέσπασε και υποψηφιότητες για σφαίρες γυναικείας ερμηνείας και για τις δύο πρωταγωνίστριες.

Ωστόσο, βραβείο έλαβε μόνο η Aniston στα Βραβεία του Σωματίου των ηθοποιών με την καλύτερη γυναικεία ερμηνεία σε δραματική σειρά. Παρέλαβε το βραβείο και ήταν και πολύ sexy (φίλε άντρα που διαβάζεις τώρα αυτό, search the pictures από την βράβευση).

Τελειώνοντας να αναφέρω ότι έχει ένα από τα πιο καθηλωτικά μη αναμενόμενα φινάλε σειράς που έχω δει.

Δείτε το trailer:

Kαλό λιώσιμο!

Αλέξης

Πληροφορίες: TV Series (2019-), drama, IMDb 8,4/10 με 33,061 ψήφους

 

Hello everybody,

Μια ταινία που ήθελα να σας προτείνω να δείτε παρέα με τα πιτσιρίκια σας, είναι η νέα υπέροχη ταινία της Pixar Animation Studios που βγήκε τον Μάρτιο του 2020. Την είδα πριν μερικές βδομάδες και μου άρεσε πολύ.

Αυτή η ταινία είναι το Onward ή όπως αποδόθηκε στα Ελληνικά, «Φύγαμε»!

Τα τελευταία 25 χρόνια, η Pixar (θυγατρική της Disney για όποιον δεν το γνωρίζει) έχει καταφέρει να απευθύνεται σε όλες τις ηλικίες και όχι μόνο φτιάχνοντας ταινίες χαλάρωσης και διασκέδασης αλλά προσπαθεί να μας περάσει ένα βαθύτερο νόημα και τροφή για σκέψη! Το καταφέρνει νομίζω σχεδόν πάντα!

Το Onward λοιπόν όπως και οι περισσότερες ταινίες της Pixar/Disney έχουν αυτό το μαγικό που σε κάνει να χαμογελάς και να συγκινείσαι παράλληλα όταν τις βλέπεις.

Το Φύγαμε χωρίς φοβερές σεναριακές πρωτοτυπίες (να πούμε και την αλήθεια), αλλά με όμορφους καθημερινούς χαρακτήρες, χιούμορ, φαντασία, όμορφη country μουσική και  τραγούδια σου αφήνει μια γλυκιά μελαγχολία στο τέλος.

Αρχικά, να σας αναφέρω κάτι πριν αρχίσω το σχολιασμό μου για το Onward.

Είμαι λάτρης από μικρός των ταινιών και της σεναριακής φιλοσοφίας της Pixar και των Disney Studios (Toy story, Finding Nemo, Up, Inside out, Απίθανοι, Ratatouille κ.ά.). Όλες αυτές οι ταινίες που προανέφερα, αλλά και ακόμα περισσότερες απευθύνονται κυρίως σε παιδιά αλλά με βαθύτερα και ουσιώδη θέματα που τις κάνει αρεστές και σε μας τους ενήλικες. Για αυτό θεωρώ ότι στους περισσότερους μας αρέσει να τις βλέπουμε ξανά και ξανά.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα το αριστουργηματικό Coco που θα σας το σχολιάσω σε ένα μελλοντικό post!

Μην ξεχνάμε, είμαι και γεννημένος σε μια δεκαετία που μεγάλωσα και είδα στα 90s πολύ animation και συγκεκριμένα Disney (The Lion King, Aladdin, 101 Σκυλιά της Δαλματίας κτλ.). Άρα με νιώθετε!

Λίγα λόγια για το story (no spoilers)

O αφηγητής της ταινίας ξεκινάει με τη φράση: «Πριν πολλά χρόνια ο κόσμος μας ήταν γεμάτος από θαύματα και μαγεία. Αλλά, δυστυχώς, οι καιροί αλλάζουν».

Σε έναν κόσμο που η μαγεία φαίνεται πως έχει χαθεί και αντικατασταθεί από την τεχνολογία έχουμε δύο αδέλφια τον ντροπαλό Ίαν και τον εξωστρεφή μπουνταλά Μπάρλει οι οποίοι μπλέκονται σε μια μαγικά τρελή περιπέτεια παρέα με τον «μισό» πατέρα τους (δείτε το trailer και την παραπάνω φωτογραφία και θα καταλάβετε τι εννοώ), ένα βανάκι, ένα βιβλίο με ξόρκια και ένα μαγικό ραβδί.

Αναζητούν τη μαγεία, το χαμένο άλλο «μισό» του πατέρα τους, το κουράγιο που κρύβουν μέσα τους, την αλήθεια και όλα αυτά μαζί!

Φυσικά, όπως κάθε ταινία της Pixar που σέβεται τον εαυτό της, οι 2 μικροί ήρωες συναντούν πολλά και διαφορετικά εμπόδια και αναποδιές.

Η σκηνοθεσία είναι του Dan Scanlon ,οποίος υπογράφει και το σενάριο. Μικρή βασική λεπτομέρεια (θα καταλάβετε όταν δείτε την ταινία), ο σκηνοθέτης δεν έχει αναμνήσεις από τον πατέρα του ο οποίος πέθανε όταν ήταν πολύ μικρός.

Τις φωνές τους δανείζουν οι Tom Holland  (τον ξέρετε σίγουρα από τα καινούργια Spiderman) ο οποίος κάνει τον εσωστρεφή, σοβαρό και ντροπαλό Ίαν και ο εξαιρετικός Chris Pratt που ερμηνεύει τον καλόκαρδο, εξωστρεφή και λίγο αφελή μεγαλύτερο αδελφό του, Μπάρλει.

Επίσης, πιστεύω πολύ καλές στους δεύτερους ρόλους είναι η μητέρα των αγοριών Julia Louis-Dreyfus και φυσικά (δεν περίμενα κάτι λιγότερο) η Octavia Spencer που κλέβει την παράσταση με το ρόλο της. Κάνει την  Μάντικορ (ένα Περσικό μυθικό τέρας), κάτι ανάμεσα σε λιοντάρι, σκορπιό, άνθρωπο και νυχτερίδα.

Ψιλοτρομακτική φαίνεται θα έλεγα για παιδιά, αλλά στη ταινία έχει «καταντήσει» μια καλόκαρδη και λίγο βαριεστημένη ιδιοκτήτρια fast food εστιατορίου.

Νομίζω ότι όσοι είστε γονείς και δείτε την ταινία με τους γιους σας θα βρείτε το αντίστοιχο Frozen για αγόρια. Ένα «έλεος πια» δε νομίζετε με το Let it go!

Highlights μου πολλά:

Οι ωραίες ερμηνείες των ηθοποιών που χαρίζουν τις φωνές τους, η γρήγορη δράση παρά τις κάποιες ομοιότητες με ανάλογες ταινίες της Pixar, οι «τρελοί» δευτεραγωνιστικοί ρόλοι (προσέξτε τον πατριό Κένταυρο-Αστυνομικό των αγοριών), το χιούμορ, το κλασικό σε ταινίες Disney, εξαιρετικό soundtrack, η «καφρίλα» μεταξύ των 2 αδελφών αλλά και η βαθιά τους αγάπη, ο ανοιχτά γυναικείος ομοφυλόφιλος χαρακτήρας για πρώτη φορά σε ταινία της Disney, η ένωση των δύο κόσμων (μαγικός και του σήμερα) και τέλος το γλυκόπικρο φινάλε.

Μη ξεχάσω τις πολύ αστείες σκηνές όπου η μαγεία στο σημερινό κόσμο είναι σε δεύτερη μοίρα και τα ξωτικά ζουν μία ρουτινιάρικη ζωή, οι άγριοι μονόκεροι σαν ζητιάνοι τρώνε από τα σκουπίδια και φυσικά η σκηνή που οι νεράιδες δε πετάνε πια και έχουν καταντήσει Χαρλεάδες τσατισμένοι μηχανόβιοι (top σκηνή).

Γενικά η ταινία έχει πολλές ανάλογες αστείες σκηνές, αλλά καλύτερα να τις ανακαλύψετε μόνοι σας. Θα συγκινήσει λίγο παραπάνω αυτούς που έχουν χάσει αγαπημένα τους πρόσωπα.

Είμαι βέβαιος όμως ότι θα την ευχαριστηθείτε είτε μόνοι, είτε παρέα με τα παιδιά σας!

Σας αφήνω παρακάτω το αγγλόφωνο trailer, ένα από τα τραγούδια που μου άρεσαν πολύ και ένα στίχο του συγκεκριμένου τραγουδιού που περιγράφει πιστεύω όλη την ταινία:

«Ιf you should ever bear a heavy load, I’ll be the wheels, I’ll be the road»

 

Φύγαμε.. και καλή προβολή!

Aλέξης

Πληροφορίες: Παραγωγή 2020, Animation, Adventure, Comedy IMDb: 7.5/10 με 50,030 ψήφους.