Λοιπόν είχα καιρό να κάνω quick review για ταινία. Δεν μου είναι πάντα εύκολο, θέλω να πω αρκετά πολλές φορές.
Το Carry-on του Netflix το βλέπουν όλοι αυτή την στιγμή, είναι γρήγορο, δεν βαριέσαι, ο πρωταγωνιστήςΤaron Egertonπαίζει πολύ καλά (τον είδατε στην βιογραφία, Rocketman), θυμίζει αυτά τα καλά θρίλερ των 00s και των 90s, με «σφιχτό» σενάριο, ωραία δράση και έχει το κλασικό αμερικάνικο στυλ ανάλογο ταινιών (αλλά δεν είναι αμερικανιά). Θυμίζει και λίγο Mission Impossible. Συμπρωταγωνιστής του Egerton, ο Jason Bateman στο ρόλο του «κακού».
Story
Η πλοκή ακολουθεί έναν νεαρό υπάλληλο της Υπηρεσία Ασφαλείας Μεταφορών του αεροδρομίου του LA, ο οποίος εκβιάζεται από έναν μυστηριώδη άντρα για να περάσει ένα επικίνδυνο παράνομο φορτίο σε μια πτήση.
To Conclave είναι ταινία που φώναζε βραβεύσεις και Oscar από την αρχή. Με σπουδαίες ερμηνείες και ειδικά του πρωταγωνιστή, του αγαπημένου Ralph Fiennes . Ήρεμη αλλά δυναμική ερμηνεία η οποία του χάρισε τις υποψηφιότητες για Α’ ανδρικό ρόλο στα Oscar 2025, Golden Globe, Bafta και πολλές ακόμα υποψηφιότητες.
Είναι καλός από το πρώτο δευτερόλεπτο της ερμηνείας του μέχρι και το φινάλε. Κλασική ερμηνεία του υπερταλαντούχου Fiennes, από αυτές που μας έχει συνηθίσει. Sorry δεν είμαι αντικειμενικός γιατί τον θεωρώ τον σπουδαιότερο ηθοποιό της γενιάς του.
Το Conclave είναι κατά βάση ένα πολιτικό θρίλερ, σε σκηνοθεσία Edward Berger και σενάριο του Peter Straughan. Η ταινία βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Robbert Harris, το οποίο εμπνεύστηκε παρακολουθώντας ένα παπικό κονκλάβιο.
Να αρχίσω τα σχόλια μου κάπως ανάποδα? Στο φινάλε γίνεται ένα plot twist το οποίο σοκάρει την δομή της παπικής εξουσίας και των πιστεύω της. Εμένα δεν μπορώ να πω ότι με σόκαρε γιατί κάπου φαίνεται ότι θα το πάει εκεί το σενάριο, το οποίο πήρε και Oscar προσαρμοσμένου σεναρίου.
Story
Δεν έχει φοβερές πρωτοτυπίες το story και όπως μαρτυρά και ο τίτλος του αφορά το Conclave, την διαδικασία που ακολουθούν μετά τον θάνατο του Πάπα μέχρι να επιλεγεί ο καινούργιος. Τις διαδικασίες αναλαμβάνει να φέρει εις πέρας ο Καρδινάλιος Λόρενς (Fiennes), σκαλίζοντας άθελά του (ή μπορεί και όχι) μυστικά που πρέπει να αποφασίσει αν θα αφήσει για πάντα στο σκοτάδι ή θα φέρει στο φως. Κλασικό πολιτικό θρίλερ με δολοπλοκίες, μυστικά, σεξουαλικά σκάνδαλα,»μάχη» για την επιλογή του νέου πάπα, «σχολιασμό» θρησκευτικών, ηθικών και κοινωνικών αξιών του σήμερα και μέσα σε όλα αυτά οι ερμηνειάρες των John Lithgow ο οποίος θα είναι ο νέος Albus Dumbledore στην νέα σειρά «Harry Potter» και φυσικά του μόνιμα βαρετά πια καλού σε ότι παίζει Stanley Tucci.
Υποψηφιότητα σχεδόν παντού απέσπασε και η Ιsabella Rossellini, καταλαβαίνω όμως ότι αν και παίζει πολύ καλά στο ρόλο της, πιο πολύ πήρε υποψηφιότητα τιμητικά, ειδικά στα Oscar, γιατί η ερμηνεία στο σύνολο της (με ένα πολύ δυνατό πικ κάπου προς το φινάλε) κρατάει μπορεί και 5-6 λεπτά το πολύ.
Πιστεύετε ότι αυτά που θα δείτε στην ταινία δεν έχουν γίνει και θα γίνονται σε κάθε επιλογή Πάπα? Μετά τον θάνατο του Πάπα Φραγκίσκου, θα γίνουν και σε λίγες μέρες στο Βατικανό μέχρι να βγει όπως θα δείτε και στην ταινία, ο άσπρος καπνός.
Είναι μια πλήρης ταινία σε όλα της και ειδικά σε σενάριο και ερμηνείες, άξια για το Oscar της και η αγαπημένη μου στα φετινά Oscar 2025 και φυσικά θα προτιμούσα αυτή την ταινία με την υπέροχη μουσική, ερμηνείες και φωτογραφία να πάρει το Oscar καλύτερης ταινίας παρά αυτή που το πήρε.
Στην ταινία έχει και μυθοπλασία, λογικό εξυπηρετεί τις ανάγκες της ταινίας και του σεναρίου αλλά δείτε και παρακάτω κάποια στοιχεία της πραγματικής διαδικασίας τα οποία υπάρχουν και στην ταινία.
Συμμετέχουν μόνο Καρδινάλιοι κάτω των 80 ετών. Είναι περίπου 120 συνήθως. Γίνεται μέσα στην Καπέλα Σιστίνα στο Βατικανό, κλειδωμένοι μέσα με απόλυτη μυστικότητα και κανείς δεν έχει δικαίωμα να επικοινωνήσει με τον έξω κόσμο μέχρι να εκλεγεί νέος Πάπας. Ψηφίζουν σε μυστικές κάλπες, μία ή δύο φορές την ημέρα και απαιτείται πλειοψηφία δύο τρίτων για να εκλεγεί κάποιος. Το σήμα προς τον έξω κόσμο είναι ο μαύρος καπνός που σημαίνει δεν έχει εκλεγεί Πάπας και λευκός καπνός όταν έχουν νέο Πάπα.
Trailer
Τα λέμε,
Αλέξης Σερέφας
Πληροφορίες: Παραγωγή 2024, Drama, Mystery, Thriller, IMDb 7.5/10
Δεν θυμάμαι πότε είδα τελευταία, καλή σατιρική sci-fi κωμωδία. Το Mickey 17 με τον Robert Pattinson στον πρωταγωνιστικό ρόλο είναι μια τέτοια ταινία και δεν είναι απλά μια καλή ταινία αλλά έχει σενάριο με νόημα, δεν αερολογεί, δεν προσπαθεί να γίνει μια «σημερινή και καλά sci-fi» ταινία αλλά θυμίζει τις πρώτες sci-fi ταινίες των 90s πριν μας «κυριεύσουν» οι μέτριες τα τελευταία χρόνια της Marvel.
Με κράτησε η ταινία ακόμα και αν την παρακολούθησα μεταμεσονύκτιες ώρες, έχει σχολιασμό για τον άγριο καπιταλισμό του σήμερα αλλά και του μέλλοντος και αφήνει ξεκάθαρα υπονοούμενα για άπληστους φασίστες που κυβερνούν στον πλανήτη του σήμερα. Θα καταλάβετε πολύ καλά είμαι σίγουρος, ποιον «μιμείται» ο Mark Ruffalo
Τι καλός ηθοποιός είναι πάντα ο Ruffalo αλλά μου άρεσε και η Toni Collete. Υπέροχη στον ξινό, χειριστικό ρόλο της.
Σκηνοθέτης ο Oσκαρικός ο Βοng Joon Ho του Parasite. Η σκηνοθεσία μπορώ να μου ότι μου θυμίζει κάπως τα Parasite αλλά είναι και κάπως διαφορετική.
Story
Ο Μickey μετά από ένα λάθος για μια παρανομία του, υπογράφει σε ένα φουτουριστικό μελλοντικό κόσμο να συμμετάσχει σε ένα εθελοντικό πρόγραμμα που τον φέρνει στη θέση του αναλώσιμου πειραματόζωου για λογαριασμό ενός αποτυχημένου πολιτικού και της μεγαλοπιασμένης χειριστικής συζύγου του, σε μια διαστημική αποστολή εποίκισης ενός μακρινού πλανήτη.
Σας μπέρδεψα? Η ταινία είναι πάντως πολύ ξεκάθαρη και με εντυπωσίασε το σενάριο το οποίο πιστεύω του χρόνου θα πάει σε απανομές.
Βασισμένο στο βιβλίο του Έντουαρντ Άστον «Mickey 7» οσκηνοθέτης, προσθέτει καμιά δεκαριά ακόμη Mickey στην ταινία.
H αποκάλυψη για μένα δεν είναι μόνο το ιδιαίτερο προσαρμοσμένο σενάριο αλλά η διπλή ή μάλλον 18πλη ερμηνεία (θα καταλάβετε τι εννοώ όταν το δείτε) του Pattinson. Πολύ καλός.
Δείτε το.
Τrailer
Τα λέμε,
Αλέξης Σερέφας
Πληροφορίες: Παραγωγή 2025, Dark Comedy, Sci-fi, Comedy, IMDb 6.9/10
Τι ωραία mini σειρά η νέα γερμανική παραγωγή του Netflix, το Cassandra. Είχα να δω γερμανική σειρά από το «μαγικό» Dark και κατάφερε και αυτή η γερμανικής παραγωγή να με κρατήσει χωρίς να κάνει κοιλιά από το πρώτο μέχρι και το τελευταίο επεισόδιο. 6 επεισόδια συνολικά.
Γρήγορο, σε κρατάει «στην τσίτα» με την καλή έννοια, με πολύ σημερινό θέμα, την τεχνητή νοημοσύνη, τα οφέλη της αλλά και τους φόβους γύρω από αυτήν. Χωρίς να έχει «δασκαλίστικο» στυλ θίγει πάρα πολλά θέματα πέρα τον φόβο του ανθρώπου απέναντι στα ρομπότ και πως μπορούν να μας «κυριεύσουν», όπως για την ψυχική υγεία, την ομοφοβία ειδικά σε μικρότερες κοινωνίες, την σχέση των γονιών με τα παιδιά, τα θέματα ψυχικών νοσημάτων αλλα και διάφορα θέματα που είναι κρυμμένα καλά μέσα σε κάθε οικογένεια.
Μου αρέσε πολύ, συνδυάζει το ψυχολογικό θρίλερ με το οικογενειακό δράμα και το scifi μαζί με την αισθητική των ‘70s σε μια απολαυστική σειρά, που βλέπεται μονορούφι. Σε ένα σ/κ την είδα.
Έχει και αρκετά κλισέ και κάποια σεναριακά θέματα που δεν έχουν εξήγηση στο πως εξελίσσονται, παρόλο αυτά μου θύμισε λίγο 00s θρίλερ και δεν με κούρασανε τα κάποια αρνητικά.
Story
Η πλοκή ξεκινά από το παρόν όπου μια οικογένεια με δύο παιδιά, μετακομίζει σε καινούριο σπίτι για να ξεπεράσει μια τραυματική εμπειρία η οποία έχει συμβεί στην μητέρα. Εκεί ανακαλύπτουν πως πρόκειται για ένα «έξυπνο» σπίτι, σχεδιασμένο όμως με τεχνολογία των ‘70s. Βρίσκουν λοιπόν στο υπόγειο μια κονσόλα που ελέγχει όλο το σπίτι και ένα ρετρό ρομπότ, με κεφάλι το πρόσωπο μιας γυναίκας σε μια οθόνη. Το ρομπότ έχει την αισθητική των 70s και παρουσιάζεται σαν μια τέλεια βοηθός για την οικογένεια. Το όνομα της Cassandra.
Αλλά σιγά μην είναι έτσι απλό το θέμα. Κάτι παίζει με το ρομπότ, το λόγο που δημιουργήθηκε, το πως και ποιος το έφτιαξε και τέλος τι θέλει από την οικογένεια.
Επίσης, θα ακούσετε αρκετές φορές τραγούδι της Νάνας Μούσχουρη, Guten Morgen Sonnenschein, το οποίο λόγω της επιτυχίας της σειράς, έχει εκτοξευτεί σε δημοτικότητα στις ψηφιακές πλατφόρμες, όπως το Spotify και το Apple Music.
Στα top μου πέρα από το σενάριο και την αισθητική της σειράς, βρήκα πάρα πολύ καλές τις ερμηνείες όλων και ειδικά της Lavinia Wilson που ερμηνεύει την Cassandra αλλά και μια μητέρα στα 70s (εξαιρετική ερμηνεία) αλλά και της Mina Tander.
Τrailer
Δείτε το, είναι αξιοπρεπέστατο.
Τα λέμε,
Αλέξης Σερέφας
Πληροφορίες: TV mini series 2025 Netflix, Drama, Scifi, Thriller IMDb 6.7/10
Το One Battle After Another είναι η νέα αμερικανική σατιρική μαύρη κωμωδία δράσης σε σενάριο, σκηνοθεσία και παραγωγή του Paul Thomas Anderson. Πρωταγωνιστεί ο Leonardo DiCaprio. Μαζί του Sean Penn και Benicio del Toro.
Έχω να δω καιρό ταινία με τον Di Caprio. Σας άρεσε το trailer?
H «εφηβεία» η νέα σειρά viral του Netflix που και να μην την έχεις παρακολουθήσει, σίγουρα κάπου είδες ένα πλάνο, μια φωτογραφία, ένα άρθρο. Τυχερό το Netflix, κάθε χρόνο τα τελευταία χρόνια έχει μια viral σειρά. Πέρσι το Baby Reindeer, φέτος το Adolescence.
Λοιπόν η σειρά είναι εξαιρετική, είναι βρετανική (και της φαίνεται), οι ερμηνείες είναι από τις καλύτερες που έχω δει τελευταία και ο μικρός πρωταγωνιστής Owen Cooperπραγματικά είναι εκπληκτικός. Σημαντική σημείωση είναι ότι είναι ο πρώτος του ρόλος και το 3ο επεισόδιο το οποίο είναι και το καλύτερο για μένα, ήταν η πρώτη του official μέρα στην σειρά ( και όχι το 1ο επεισόδιο το οποίο γυρίστηκε αργότερα) και ήταν γενικά και η πρώτη του φορά σαν ηθοποιός.
Αυτό όμως που σου μένει στην σειρά 4 επεισοδίων πέρα από την πλοκή είναι το συνεχόμενο μονόπλανο και η σκηνοθεσία. Έχω ξαναδεί ταινία σε μονόπλανο (όπως το 1917) αλλά πρώτη φορά σε σειρά. Φυσικά και είδα αργότερα το πως γυρίστηκε και εννοείται υπάρχουν πολλά τρικ που «κλέβουν» την τεχνική του μονόπλανου. Χρησιμοποίησαν drones και CGI για να μπορέσουν οι κάμερες να κινηθούν μέσα σε διάφορους χώρους και ειδικά στο επεισόδιο 2 με το σχολείο.
Δεν είμαι γονιός αλλά ένιωσα πολύ άβολα με κάποιες σκηνές πως μπορεί να νιώθει ένας γονιός και ειδικά ο πατέρας στην σειρά με το τι έκανε και τι δεν έκανε για το παιδί του. Τα τελευταία δευτερόλεπτα της σειράς είναι φοβερά έντονα και κρύβουν και Εaster egg (δεν σας το λέω, να το δείτε).
H σειρά χτυπάει αλύπητα θέματα κυρίως για το πως καταστρέφουν την ψυχή ενός εφήβου τα socials, το bullying, ο φόβος και η άγνοια των γονιών, η τοξική αρρενωπότητα και το πόσο μπορεί να «πονάει» ένα παιδί για το πως νιώθει εμφανισιακά και ειδικά όταν τον σχολιάζουν οι γύρω του. Το «Adolescence» σχολιάζει την γονεϊκότητα, την σεξουαλικότητα, την μοναξιά, την έλλειψη των γονιών από το πλευρό των παιδιών και τελικά και την σημερινή κοινωνία.
Νομίζω στα καλύτερα μου ήταν το 3ο επεισόδιο με την ψυχολόγο, εκπληκτικές ερμηνείες και από τους 2 και δείχνει με ένα τρόπο αν τελικά τα δολοφονικά ένστικτα κάποιου μπορεί να είναι και γονιδιακά. Θα κάνω ένα spoiler αλλά κάποια στιγμή ο μικρός δείχνει ότι δεν έχει καταλάβει ότι έχει κάνει κάτι κακό. Αυτό είναι και το πιο τρομακτικό στην σειρά και στον «κόσμο μας».
Από την αρχή ως στο τέλος όλοι οι ηθοποιοί νομίζεις δεν είναι ηθοποιοί και ένιωθα ότι βλέπεις ντοκιμαντέρ. Στα αρνητικά ήθελα 1-2 επεισόδια ακόμα και ήθελα κάτι παραπάνω στο φινάλε.
Επίσης ναι είναι μια σειρά που αξίζει να δεις αλλά έχουμε δει και άλλες ταινίες με μονόπλανα αρά δεν καταλαβαίνω το χαμό για αυτό. Ειλικρινά έχει κάποιες σκηνές που σε κάνει να νιώθεις πραγματικό πόνο σαν θεατής όταν το βλέπεις, όπως οι αντιδράσεις της αδελφής του πρωταγωνιστή, η εναλλαγή θυμού και θλίψης του μικρού στο 3ο επεισόδιο, η αντιδράσεις του αστυνομικού απέναντι στα παιδί στο 2 επεισόδιο (τον φίλου του), ο πόνος στο βλέμμα της μάνας στο 4ο επεισόδιο και φυσικά όπως προ είπα η τελικά φράση της σειράς από τον πατέρα που είναι όλη η σειρά για μένα.
Μην ξεχάσω το story, ένας 13χρόνος συλλαμβάνεται για την δολοφονία μιας κοπέλας λίγο μεγαλύτερης την οποία γνωρίζει στο σχολικό περιβάλλον. Ο αστυνομικός της υπόθεσης, η οικογένεια και τέλος μια ψυχολόγος προσπαθούν να καταλάβουν τι έγινε και έφτασε σε αυτή την πράξη.
Τrailer
Τα λέμε,
Αλέξης Σερέφας
Πληροφορίες: Παραγωγή Netflix TV- series 2025, Crime, Drama, Thriller ΙMDb 8.4/10
Νομίζω κάθε χρόνο γράφω κάποια λόγια για την τελετή των Oscar.
Φέτος δεν έχω να πω πολλά (εύχομαι να μην πλατιάσω). Χλιαρές ταινίες, αδιάφορα στιγμιότυπα, μέτρια έναρξη και το πιο σημαντικό δεν πήρε το Oscar η Demi Moore. Γιατί?
‘Εζησε τελικά κάτι παρόμοιο όπως και η ταινία στην οποία ήταν υποψήφια? Τι έφταιξε λέτε? Η μέχρι τώρα καριέρα της και τα «κόμπλεξ» της ακαδημίας, ο ηλικιακός ρατσισμός και ότι τελικά ο χώρος και η ακαδημία ψάχνουν «κάτι» καινούργιο ή απλά η ερμηνεία της Mikey Madison στο Anora ήταν καλύτερη και πήρε το Oscar?
Eμένα, όπως διαβάσατε και εδώ μου άρεσε πολύ το body horror θρίλερ «Substance» το οποίο και κέρδισε τελικά μόνο το Oscar hairstyling and make up.
Tι και αν χαμογέλασε η Demi, τι και αν σηκώθηκε να χειροκροτήσει την νικήτρια, μέσα της καταλαβαίνετε πως θα ένιωθε. Βέβαια όσο χρόνια παρακολουθώ την τελετή των Oscar αλλά και τις ταινίες, υπάρχουν χρονιές όπου η ακαδημία θέλει για κάποιους λόγους (μερικές φορές δεν τους κατανοώ) να προωθήσει μια ταινία. Δεν λέω αν αξίζει ή όχι το Anora, εξάλλου δεν είμαι κριτικός αλλά απλός θεατής. Πιστεύω όμως ότι θα μπορούσαν να μοιραστούν οι βασικές κατηγορίες και σε περισσότερες ταινίες όπως το Substance, τον Conclave. Eιδικά το Conclave ήταν εξαιρετικό σε όλα.
Η ταινία Anora που λέτε, τα σάρωσε τα βραβεία. Δεν το περίμενα. Περίμενα βέβαια να πάρει κάποια αλλά όχι και τα σημαντικότερα. Δεν έχω άποψη για την ταινία ακόμα επειδή δεν την είδα ακόμα αλλά δεν μπορώ να πω ότι το trailer μου άρεσε ιδιαίτερα. Απέσπασε πέντε βραβεία, μεταξύ των οποίων το μεγάλο βραβείο της βραδιάς, το βραβείο καλύτερης ταινίας, καθώς και το βραβείο καλύτερης ηθοποιού.
Ο Sean Baker έγραψε λοιπόν ιστορία με 4 προσωπικά Όσκαρ: Πρωτότυπου Σεναρίου, Μοντάζ, Σκηνοθεσίας και Καλύτερης Ταινίας, ισοφαρίζοντας το ρεκόρ του Walt Disney, που είχε λάβει επίσης 4 στην απονομή του 1954.
Τι μου άρεσε στη 97η απονομή?
Κάποια αστειάκια (όχι όλα), η εμφάνιση του Tarantino, το Οscar που έλαβε o Κieran Culkin και ο γλυκός ευχαριστήριος λόγος του προς τη γυναίκα του, ότι δώσανε ορατότητα και βραβεία σε αρκετές Independent ταινίες , το music tribute στα soundtrack του James Bond αν και δε κατάλαβα γιατί έγινε, o Ralph Fiennes που απλά ήταν εκεί, το music opening act με την Αriana Grande και την εξαιρετική Cynthia Εrivo, το Oscar φωτογραφίας στο Brutalist (λογικό), η Doja Cat και η ερμηνεία της στο Diamonds are For Ever (δεν περίμενα να μου αρέσει), το Oscar Αdapted Screenplay για το Conclave και τέλος ο Morgan Freeman και η γλύκα Goldie Hawn που εμφανίστηκαν για διαφορετικούς λόγους στην απονομή.
Τι δεν μου άρεσε.
Αρκετά πράγματα όπως η τσίχλα που πέταξε στην σύντροφο του (έστω και καταλάθως) ο Adrien Brody και το φινάλε του υπερβολικά μακρόσυρτου λόγου του, το χλιαρό opening act του Conan O’Brien (αν και μου άρεσαν αυτά που είπε για την Karla Sofia Gascon), η Ζοe Zaldana που βέβαια άξιζε το Oscar για την αδιάφορη «Emilia Perez» αλλά ενώ είπε σωστά και αυτονόητα πράγματα στον ευχαριστήριο λόγο της, για μια ακόμα φορά ήταν κάπως παραπάνω «συναισθηματικά φορτισμένη» (είχε και παραπάνω πίεση λόγω της καταστάσης της ταινίας που εκπροσωπούσε), η παρουσία της Κarla Sofia Gascon που εκεί που πήγε να γίνει η πρώτη trans γυναίκα υποψήφια για Α’ γυναικείο ρόλο και να γράψει ιστορία το κατέστρεψε με τα περίεργα tweets της αλλά και το ότι εμφανίστηκε με σωματοφύλακα και publicist στην τελετή, ότι ξεχάσανε σημαντικές προσωπικότητες του κινηματογράφου από το Μemoriam, η παντελής απουσία στις βραβεύσεις των Nickel Boys και A Complete Unknown και τέλος τα περισσότερα χλιαρά acts της βραδιάς και ειδικά αυτό του Ben Stiller.
Tέλος να αναφέρω και πάλι ότι ήθελα την Demi Moore να βγει πάνω στην σκηνή, να πάρει το Oscar και να πει ένα είμαι σίγουρος, ωραίο thank you speech όπως έκανε σε όλες τις υπόλοιπες βραβεύσεις, αλλά και το ότι ήθελα να δω Angelina που δεν ήταν υποψήφια για το «Maria» ενώ το άξιζε. Προτίμησαν την αδιάφορη Ariana Grande (sorry).
ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΤΑΙΝΙΑ Anora
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ Σον Μπέικερ (Anora)
Α’ ΑΝΔΡΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ Έιντριεν Μπρόντι (The Brutalist)
Α’ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΣ ΡΟΛΟΣ Μάικι Μάντισον (Anora)
Β’ ΑΝΔΡΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ Κίραν Κάλκιν (A Real Pain)
Β’ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΣ ΡΟΛΟΣ Ζόι Σαλντάνια (Emilia Perez)
ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΣΕΝΑΡΙΟ Anora
ΔΙΑΣΚΕΥΑΣΜΕΝΟ ΣΕΝΑΡΙΟ Conclave
ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΔΙΕΘΝΗΣ ΤΑΙΝΙΑ I’m Still Here
ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ The Brutalist
ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΜΟΝΤΑΖ Anora
ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΣΚΗΝΟΓΡΑΦΙΑ Wicked
ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ Wicked
ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΜΑΚΙΓΙΑΖ / ΚΟΜΜΩΣΕΙΣ The Substance
ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΜΟΥΣΙΚΗ The Brutalist
ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ El Mal (Emilia Perez)
ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΗΧΟΣ Dune: Part Two
ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΟΠΤΙΚΑ ΕΦΕ Dune: Part Two
ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΤΑΙΝΙΑ ΚΙΝΟΥΜΕΝΩΝ ΣΧΕΔΙΩΝ Flow
ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ No Other Land
ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ The Only Girl in the Orchestra
ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΤΑΙΝΙΑ ΚΙΝΟΥΜΕΝΩΝ ΣΧΕΔΙΩΝ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ In the Shadow of the Cypress
Ορίστε επιτέλους μια ωραία ταινία που βρίσκεται υποψήφια στα φετινά Oscar, γρήγορη, χωρίς σεναριακές φλυαρίες, με ερμηνείες και ρόλους που έχουν κάτι να πουν, με δραματικές και κομεντί στιγμές χωρίς υπερβολές, με ωραία locations και τέλος το «A Real Pain» είναι μια ταινία που όταν τελείωσε μου έμεινε τελικά ένα γλυκόπικρο χαμόγελο και το πόσο τελικά διαφορετικοί είμαστε όλοι οι άνθρωποι ενώ παράλληλα μερικές φορές μπορεί να μην ξέρουμε «τι περνάει» o διπλανός μας ακόμα και ο πιο δικός μας άνθρωπος.
Η ταινία κυλάει ευχάριστα από την αρχή ως το τέλος και παράλληλα σε προβληματίζει. Έχει ένα ωραίο μη αναμενόμενο φινάλε ενώ σου δίνει κάποια στοιχεία από την αρχή ότι τελικά έτσι πιθανόν θα καταλήξουν οι πρωταγωνιστές.
Πρωταγωνιστεί, γράφει το σενάριο και σκηνοθετεί, φαντάζομαι ο γνωστός σας απο την ταινία, Social Network, Jesse Eisenberg. Μαζί του πρωταγωνιστεί και βασικός πρωταγωνιστής οKieran Culkin(Succession) . Έχει ήδη κερδίσει σφαίρα ανδρικού ρόλου, critics’ choice award και πολλά ακόμα βραβεία. Του αξίζουν και νομίζω το έχει το αγαλματίδιο στο τσεπάκι του.
Story
Δύο εντελώς αταίριαστα ξαδέρφια, ο Ντέιβιντ και ο Μπέντζι, ξαναβρίσκονται μετά από χρόνια ώστε να μεταβούν στην Πολωνία μετά τον θάνατο της γιαγιάς τους για να τιμήσουν τη μνήμη της. Η ξενάγησή τους στο παρελθόν παίρνει εντελώς άλλη τροπή όταν έρχεται στο προσκήνιο η ταραχώδης ιστορία της οικογένειάς τους αλλά και η μεταξύ τους σχέση αλλά και τα πιστεύω τους.
Ο καθένας τους αντιπροσωπεύει κι έναν ξεχωριστό τύπο εβραϊκότητας, αλλά και μια αντίθετης νοοτροπίας και προσέγγιση στην έννοιες της καταγωγής, της απώλειας και της προσωπικής ευθύνης.
Trailer
Πήρε τις προάλλες 2 BAFTA καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου και δεύτερου ανδρικού ρόλου και εύχομαι να σαρώσει τα Oscar μαζί με τον Conclave. (ναι είμαι από αυτούς που δεν καταλαβαίνω την μανία των Wicked και του Emilia Perez).
Καλή προβολή.
Τα λέμε,
Αλέξης Σερέφας
Πληροφορίες: Παραγωγή 2024, Drama, Comedy, IMDb 7.1/10
Moυ αρέσουν οι βιογραφίες. Πόσο μάλλον οι βιογραφίες που είναι δεμένες, περιεκτικές ακόμα και αν περιγράφουν ένα μέρος της ζωής του ανθρώπου που αφηγούνται και φυσικά αν o ηθοποιός που ερμηνεύει τον κεντρικό χαρακτήρα της ταινίας φαίνεται να έχει δουλέψει το ρόλο.
Ναι η «Maria» είναι μια τέτοια ταινία με μια Angelina Jolieπανέμορφη που μπορεί να «κλωτσάει» κάπως γιατί η Callas μπορεί να μην ήταν τόσο όμορφη αντικειμενικά αλλά μου άρεσε, με έπεισε, το είχε δουλέψει το ρόλο (και έκανε 7 μήνες μαθήματα όπερας).
Περιγράφει την τελευταία βδομάδα της μεγάλης ντίβας της Όπερας, λίγο πριν φύγει από την ζωή, την σχέση της με τους οικονόμους της που την φροντίσανε ως το τέλος αλλά την βλέπουμε επίσης να ζει μέσω flash back διάφορες στιγμές της ζωής και της καριέρας της.
Δεν έχω διαβάσει πολύ για την ιστορία της Callas (αλλά η ταινία με έκανε να δω πολλά ντοκιμαντέρ μετά), αλλά γνώριζα για τις καταθλιπτικές τις φάσεις, την ιστορία της με τον Ωνάση, το πώς ένιωθε μετά που την παράτησε αλλά και το άδοξο φινάλε της τεράστιας καριέρας της. Δεν γνώριζα όμως για το τέλος της, για τις φήμες γύρω από την σχέση της με την μάνα της, τα θέματα που είχε στην αρχή της ζωής της με την εμφάνιση της και άλλα πολλά που έστω και για μερικά λεπτά παρουσιάζονται με flashbacks στην ταινία.
Φινετσάτη ταινία, με υπέροχη φωτογραφία, σκηνογραφία, όμορφα locations (γυρίσματα έγιναν και Ελλάδα) και με την αλαβάστρινη ομορφιά της Angelina να κλωτσάει αλλά παρόλο αυτά μου άρεσε γιατί όπως προανέφερα το είχε δουλέψει και ας μην μου άρεσαν όλα τα lip sync της. Τραγουδάει επίσης και στην ταινία σε ένα μεγάλο ποσοστό μαζί με την φωνή της Callas στο background.
Η σκηνοθεσία τουPablo Larrain(Jackie, Spencer) είναι στο ίδιο στυλ με τις προηγούμενες δυο βιογραφίες του και κρατάει την δραματική μόνιμη ατμόσφαιρα που μας έχει συνηθίσει. Η τελική σκηνή δεν με ενθουσίασε.
Βέβαια έμαθα και κάπως με χάλασε ότι η ταινία δεν βασίζεται σε κάποια επίσημη βιογραφία και μια συγκεκριμένη σκηνή στην παιδική ηλικία η Callas που την ερμηνεύει η ελληνίδα Aγγελινα Παπαδοπούλου, δεν στηρίζεται σε 100% πραγματικά γεγονότα. Την μητέρα της την ερμηνεύει η Λυδία Κονιόρδου.
Υποψήφια στις Χρυσές Σφαίρες 2025 και Critics’ Choice Awards η Angelina αλλά δεν κέρδισε το βραβείο. Πιστεύω θα πάει και σε άλλα βραβεία αλλά στα Oscar πάει η ταινία μόνο με την υποψηφιότητα για cinematography και δυστυχώς όχι ερμηνείας για την Jolie.
Trailer
Τα λέμε,
Αλέξης Σερέφας
Πληροφορίες: Παραγωγή 2024, Drama, Biography, IMDb 6.5/10
Δεν περίμενα πολλά από το σίκουελ του Joker, επειδή μια βδομάδα μετά την κυκλοφορία του ξεκινήσανε τα σχόλια και οι κακές κριτικές πέφτανε βροχή. Αλλά θέλω να σας πω ότι παρά τα τόσα posts στα social και τα κακά σχόλια, δεν ήμουν προκατειλημμένος. Ήθελα να την δω.
Η ταινία ξεκίνησε, η ερμηνεία όπως και στο πρώτο τουJoaquin Phoenix στα πρώτα 15 λεπτά ήταν πάρα πολύ καλή και ένιωσα ότι κάπως με το πιο εσωτερικό τρόπο ερμηνείας των πρωταγωνιστών και την διαφορετική ιδέα με την μουσική τύπου Lalaland ( βέβαια δεν το αγγίξανε ούτε στο ελάχιστο), πήγε να με παρασύρει θετικά, Μετά τα 20 λεπτά φάνηκε όμως η πραγματική αλήθεια.
Είναι μια ταινία χωρίς λόγο, μέτρια, με μια ανύπαρκτη ερμηνεία της Gagaτην οποία δεν «εκμευταλεύτηκαν» ούτε ερμηνευτικά αλλά ούτε τελικά φωνητικά. Γενικά την χαντάκωσαν.
Τι να πω παραπάνω? Δεν είχε κάτι να πει η ταινία πιστεύω από άποψη ιστορίας (σεναρίου) γιατί και καλούς πρωταγωνιστές έχει και τον ίδιο σκηνοθέτη Todd Phillips. Να σας θυμίσω ότι η πρώτη ταινία πήρε από την ακαδημία των Oscar 11 υποψηφιότητες και κέρδισε και 2 αγαλματίδια.
Ακόμα και το φινάλε δεν καταλήγει κάπου απλά συμβαίνει κάτι μη σημαντικό για φινάλε ιστορίας και τελειώνει.
Μου άρεσε μόνο ο Phoenix (όταν έπαιζε μόνο), κάποια τραγούδια, και η έναρξη που ήταν σαν ταινία μικρού μήκους animation αλά «Looney Tunes».
Να μην ξεχάσω ότι η πρώτη ταινία πέρασε το ένα δισεκατομμύριο δολάρια σε παγκόσμιες εισπράξεις. Πραγματικός άθλος για μια «ακατάλληλη για ανηλίκους» χολιγουντιανή παραγωγή, που αψηφά τα υπερηρωικά σινε-στερεότυπα. Η δεύτερη απλά δεν τους βγήκε.
Story
Η ταινία εξερευνάει την πολύπλοκη σχέση μεταξύ του Arthur και της Harley Quinn, μιας πρώην ψυχιάτρου που γίνεται ερωμένη και συνεργός του κατά την διάρκεις της δίκης του Joker.
Την είδατε? Μπράβο σας.
Μην ξεχάσω σαρώνει μόνο στις υποψηφιότητες στα Χρυσά Βατόμουρα.
Τrailer
Τα λέμε,
Αλέξης Σερέφας
Πληροφορίες: Drama, Musical, Παραγωγή 2024, IMDb score 5.2/10
Alexisreviewing 