Εσύ το είδες το I Care a Lot?Εγώ ναι και μου άρεσε.
Mαύρη κωμωδία του Netflix με στοιχεία από θριλεράκι πιο πολύ, είναι ελληνιστί το «Μα σε Νοιάζομαι»
Πήρε αρκετές υποψηφιότητες και βραβεία αλλά κυρίως Σφαίρα Α’ γυναικείου ρόλου σε κωμωδία στην φετινή τελετή των χρυσών σφαιρών.
Story
Πρωταγωνίστρια από το Οσκαρικό top (δείτε το τώρα) Gone Girl του Ντέιβιντ Φίντσερ, Rosamund Pike. Υποδύεται απολαυστικά μια αδίστακτη, κακιά, αντιπαθητική επαγγελματία που φροντίζει ηλικιωμένους που δεν έχουν άλλους συγγενείς. Στην πραγματικότητα όμως, τους εκμεταλλεύεται μέχρι να καταφέρει να αποσπάσει και το τελευταίο περιουσιακό τους στοιχείο, στήνοντας κάθε φορά μια νέα απάτη.
Θα μπορέσει όμως να τα καταφέρει?Ε?
Θα το δείτε αν δείτε και την ταινία που σας προτείνω για αυτή την εβδομάδα.
Μαζί της πρωταγωνιστούν και οι Peter Dinklage (o αγαπημένος μουΤyrion Lannister από το Game of Thrones) και η Οσκαρική Dianne Wiest (Bullets over Broadway, Hannah and Her Sisters).
Η ταινία είναι γρήγορη με ωραίο μοντάζ, αγωνία, καλή σκηνοθεσία, ενδιαφέρον σενάριο και με μια πρωταγωνίστρια που την απογειώνει. Γενικά το I care a lot δίνει βάση στους χαρακτήρες και ειδικότερα της Pike που είναι ένας πραγματικά «κακός» άνθρωπος όχι από αυτούς που βλέπουμε σε ταινίες και λέμε δεν υπάρχουν, αλλά από αυτές τις προσωπικότητες που πιστεύω ότι όλοι έχουμε γνωρίσει ή ακούσει.
Η ταινία έχει δράση αλλά προς το τέλος γίνεται κάπως κουραστική. Να σας πω τέλος ότι ευχαριστήθηκα το φινάλε γιατί με είχε «κουράσει» ο χαρακτήρας της πρωταγωνίστριας.
Mια ταινία που κυκλοφόρησε το 2019, δεν πολύ ακούστηκε στην Ελλάδα γιατί δεν ήταν ιδιαίτερα εμπορική και «πιασιάρικη» , την είδα το προηγούμενο Σάββατο και που με ενθουσίασε, είναι το Sound of Metal.
H ταινία που πάει για Όσκαρ (υποψήφια για 6, ανάμεσα τους και για Α’ ανδρικού ρόλου, Β’ Ανδρικού ρόλου και ταινίας), πήρε πολλές υποψηφιότητες σε διάφορα βραβεία και απέσπασε και υποψηφιότητα σκηνοθεσίας στα International Athens Film Festival.
Σκηνοθέτης ο Darius Marder και πρωταγωνιστής ο ανερχόμενοςRiz Ahmed (τον ξέρετε από την σειράρα Τhe Night of ). Θεωρώ, αν και έχω δει τον υπέροχο Hopkins στο The Father, ότι ο Ahmed θα πάρει το αγαλματίδιο (αν και μεταξύ μας το αξίζει ο Hopkins).
Story
Ο Ahmed στο ρόλο του Ρούμπεν, ενός Αμερικανού ντράμερ εν μέσω περιοδείας με το heavy metal ντουέτο που διατηρεί με την κοπέλα του (Olivia Cooke), χάνει ξαφνικά μεγάλο μέρος της ακοής του.
Ο πρωταγωνιστής προσπαθεί αρχικά μόνος να συνειδητοποιήσει τι ακριβώς του συμβαίνει και αν όντως χάνει την ακοή του και στη συνέχεια με την βοήθεια της κοπέλας του και ενός κέντρου αποκατάστασης ατόμων με θέματα ακοής, να προσαρμοστεί στην νέα του πραγματικότητα.
Ο Αhmed είναι καθηλωτικός από την αρχή της ταινίας ως το λυτρωτικό φινάλε. Τα συναισθήματα στο πρόσωπο του είναι εξαιρετικά. Με έκανε να νιώσω πως μπορεί να νιώθει κάποιος που χάνει κάτι που οι περισσότεροι το θεωρούμε δεδομένο, την ακοή. Δεν χάνει μόνο μια από τις αισθήσεις του αλλά το μέσο στο οποίο βίωνε διάφορα συναισθήματα από την καθημερινότητα. Είναι εκπληκτικός στον τρόπο που ξεσπάει, που προσπαθεί να ακούσει, που προσπαθεί να βρει τον εαυτό του από την αρχή.
Το βλέμμα του ερμηνευτικά είναι το πιο καθηλωτικό από ολά.
Το βλέμμα του όταν παίζει μουσική, όταν κοιτάει το κορίτσι του, όταν χάνει την ακοή του, όταν μαθαίνει να ζει «αλλιώς». Σοκ.
Δεν θέλω να σας αναφέρω πολλές σκηνές της ταινίας γιατί έχει πολλές δυνατές συναισθηματικές στιγμές που αξίζει να την δείτε.
Μου άρεσε επίσης πως ο σκηνοθέτης χαμηλώνοντας τον ήχο σε διάφορα σημεία της ταινίας αλλά και με άλλους τεχνικούς τρόπους προσπαθεί να μας μεταφέρει αυτό που βιώνει ο ρόλος του πρωταγωνιστή. Πολύ ωραία σκηνοθεσία, απλή χωρίς κάτι ιδιαίτερο, αλλά συνάμα με βαθιές ερμηνείες που με κράτησαν ως το τέλος.
Επίσης, ο Paul Raci στον ρόλο του υπεύθυνου του κέντρου αποκατάστασης στο οποίο πάει ο Ρούμπεν για να «μάθει να ζει» διαφορετικά, είναι φοβερός. Ένιωσα ότι δεν ήταν ηθοποιός (δεν τον ήξερα) αλλά κωφός και «πραγματικός πρωταγωνιστής».
Έχει ένα ντοκυμαντερίστικο «Ευρωπαϊκό» στυλ η ταινία το οποίο συνηθίζεται τελευταία σε Αμερικάνικες παραγωγές.
Γενικά το Sound of Metal αποτελεί μια ταινία με πολύ προσεγμένη παραγωγή με αυθεντικές ερμηνείες και μεγάλο ενδιαφέρον στον τρόπο που κυλάει ως το τέλος. Δείτε την!
Trailer
Πληροφορίες: Παραγωγή 2019 Αmazon, Drama, Music, IMDb 7,8/10 με 51,170 ψήφους
Αν θέλετε να δείτε μια ταινία με σεναριακό υπόβαθρο από την «τραγική αμερικάνικη φιλοσοφία του Trump» και με μια κοφτή, εξαιρετική ερμηνεία της Glenn Close τότε δείτε από το Netflix το Hill Billy Elegy.
H ταινία «θάφτηκε» από τους κριτικούς αλλά εμένα μου άρεσε πολύ, όπως και οι ερμηνείες όλων των πρωταγωνιστών και βασικά τωνGlenn Close, Αmy Adamsκαι του μικρού Οwen Asztalos (φοβερός στην ερμηνεία του).
H ταινία είναι υποψήφια για Oscarδευτέρου γυναικείου ρόλου για την υπέροχη Glenn Close (είναι υποψήφια και για χρυσό βατόμουρο) και για μακιγιάζ (είναι φοβερό, ειδικά στην Close).
Σκηνοθεσία από τον Ron Howard, βασίζεται στην αυτοβιογραφία του J.D.Vance η οποία εκδόθηκε το 2016 και το σενάριο της ταινίας υπογράφει η υποψήφια για Όσκαρ σεναριογράφος του The Shape of Water, Vanessa Taylor.
Οkay, έχει αρκετά κινηματογραφικά κλισέ και μελοδραματισμούς αλλά σαφώς και δεν είναι τόσο «κακή» όσο γράψανε.
Η Adams, όπως και σε κάθε ταινία που την έχω παρακολουθήσει, είναι πολύ καλή, πειστικότατη ως εθισμένη στα ναρκωτικά μητέρα του πρωταγωνιστή και κατατρεγμένη από τους δαίμονες της. Ο μικρός πρωταγωνιστής που ερμηνεύει τον ήρωα σε νεαρή ηλικία στο Ohio των 90s είναι εκπληκτικός και φυσικά η αξεπέραστη Close, που επιτέλους ας πάρει πια ένα Oscar ερμηνεύει μια δυναμική, «κλασική» Αμερικανίδα γιαγιά, έναν διαφορετικό προστάτη του ήρωα της ταινίας.
Η αφήγηση της ιστορίας είναι πολύ καλή, έχει πολλές συγκινητικές δραματικές στιγμές (ειδικά το πρώτο και το τελευταίο πλάνο της ταινίας), «δυνατά» μηνύματα και ένα πολύ ωραίο soundtrack.
Το story: O Βανς είναι ένας φοιτητής νομικής στο Πανεπιστήμιο του Yale που παλεύει να αποφοιτήσει και κάνει παράλληλα διάφορες δουλειές. Ένα βράδυ τον καλεί η μεγαλύτερη αδελφή του και τον ενημερώνει πως η μητέρα τους πήρε υπερβολική δόση ηρωίνης και βρίσκεται στο νοσοκομείο.
Έτσι αποφασίζει να κάνει ένα μεγάλο ταξίδι και να επιστρέψει στο πατρικό του στο Ohio. Δυστυχώς θα αντιμετωπίσει προσωπικούς του δαίμονες που τον έχουν σημαδέψει στη ζωή του και κυρίως με την μητέρα του, μια εθισμένη «πονεμένη» γυναίκα. Η ταινία, όπως και σε κάθε ανάλογη ταινία του είδους της, κάνει flashback στην ζωή του πρωταγωνιστή και της οικογένειας.
Για να συνοψίσω, πολύ ωραία ταινία για σαββατόβραδο. Δείτε και το trailer παρακάτω:
Aλέξης
Πληροφορίες: Παραγωγή Νetflix 2020, Drama, ΙΜDb 6.8/10 με 26,545 ψήφους
Το πρώτο μέρος του The Croods κυκλοφόρησε το 2013 και ενώ η δεύτερη ταινία θα έβγαινε το 2016, τελικά ακυρώθηκε.
Δεν πειράζει όμως γιατί η Dreamworks (είχα τρέλα μικρότερος με τον Shrek και αργότερα με το How to Train your Dragon), κατάφερε να κυκλοφορήσει το 2020 το δεύτερο «προκλητικά» αστείο Croods- A New Age.
Στην πρώτη ταινία οι Κρουντς, η πρώτη μοντέρνα οικογένεια του κόσμου, φεύγουν από την σπηλιά τους και ψάχνουν να βρουν ένα νέο σπίτι, ανακαλύπτοντας τον κόσμο. Επικρατεί πολύ τρέλα και γέλιο (δείτε την).
Στο δεύτερο μέρος οι οικογένεια έχει να αντιμετωπίσει ακόμα κάτι «καινούργιο» στον προϊστορικό κόσμο τους. Ανακαλύπτουν ένα παράδεισο, που ενώ καλύπτει όλες τους τις ανάγκες (κυρίως την τρέλα τους για φαγητό), εκεί ζει και μια άλλη οικογένεια, οι Προχώβιοι («προχώ», το πιάσατε έτσι?). Δεν τα πάνε θα έλεγα και πολύ καλά μεταξύ τους, ενώ παράλληλα εμφανίζεται μια νέα απειλή που τους κάνει στο τέλος να αφήσουν τις διαφορές τους και να συνεργαστούν.
Θα καταφέρουν να μονιάσουν τελικά?
Η ταινία γενικά «τα σπάει».
Εκτός ότι τις φωνές του δανείζουν και πάλι οι top Nicolas Cage, Emma Stone,Ryan Reynolds, το δεύτερο μέρος έχει επίσης πολύ έξυπνο σενάριο, χρώματα, φαντασία, δράση, έξυπνες ατάκες δεν σε κάνει να βαριέσαι, είναι για όλη την οικογένεια και έχει απίστευτη τρέλα. Γενικά την απόλαυσα.
Μαζέψτε οικογένεια, φίλους ή σύντροφο και απολαύστε την παρέα.
O Palmer είναι ένα πρώην αστέρι του αμερικανικού ποδοσφαίρου. Εξαιτίας μιας πράξης του, μπήκε στη φυλακή. Eπιστρέφει όμως μετά από καιρό στην πόλη του (κλασική Αμερικάνικη επαρχία), βιώνει ρατσισμό και προσπαθεί να ξανα αρχίσει την ζωή του ενώ τον φιλοξενεί η γιαγιά του.
Η ταινία όμως ουσιαστικά δεν μιλά για τον Palmer, αλλά για τον Σαμ, τον οκτάχρονο θηλυπρεπή γείτονα των Palmer, που φιλοξενεί μαζί με την γιαγιά του, καθώς η ναρκομανής μητέρα του έχει εξαφανιστεί, εγκαταλείποντάς τον στη μοίρα του.
Τo «Palmer» στο σύνόλο του μου άρεσε πολύ και αξίζει πραγματικά να το δείτε.
Η ερμηνεία της μάνας του αγοριού (Juno Temple) θα έπρεπε να μπει στις υποψηφιότητες για όσκαρ. Έχει 2-3 σκηνές που είναι σοκαριστική η ερμηνεία της. Επίσης, ο πιτσιρικάς παίζει απίστευτα φυσικά και ο Timberlake μετά από το Oscariko Social Network που νομίζω τον είχα δει τελευταία, παίζει δραματικό ρόλο και με έπεισε. Ειδικά σε κάτι «ερμηνευτικές στιγμές αμηχανίας» του ρόλου του απέναντι στον μικρό, είναι φοβερός.
Τέλος, η μουσική πολύ όμορφη (αν και δεν ερμηνεύει κάποιο κομμάτι ο Timberlake), το σενάριο συγκινητικό, αληθινό αλλά το πιο σημαντικό η ερμηνεία του μικρού Ryder Allen, ο οποίος πήρε και υποψηφιότητα του στα Critics Choice Awards 2021.
Η ταινία δεν κρίνει αλλά σχολιάζει με εξαιρετικό τρόπο θέματα ρατσισμού, βίας, bullying, απωθημένα, ψεύτικα θρησκόληπτες κοινωνίες, «ανόητα» πατρικά πρότυπα, δεύτερες ευκαιρίες, «δέσιμο» μεταξύ ανθρώπων που ανήκουν σε άλλους κόσμους και πολλά ακόμα.
Έχει κάποιες στιγμές τόσο δυνατές μεταξυ του Justin, του παιδιού αλλά και της γιαγιάς που θα σας «λιώσουν».
Τέλος να πω κάτι που μου έμεινε από την ταινία. Είναι δυνατόν να υποτιμάς ένα έφηβο θηλυπρεπή αγόρι που παίζει με κούκλες και όχι με κάτι «αγορίστικο»? Υπάρχουν άνθρωποι το 2021 που θα χτυπούσαν ένα παιδί? Υπάρχει άνθρωπος που θα μειώσει ένα παιδί και θα κριτικάρει το πως φέρεται?
Δείτε το, λογικά θα πάρει βραβεία αν και δεν μπηκε σε βασικές απονομές.
Σημαντικά αρνητικά δεν βρήκα.
Trailer
Τα λέμε next time,
Αλέξης
Παραγωγή: 2021, Drama, IMDb 7.3/10 με 19,254 ψήφους
Εκεί που νόμιζα ότι θα δω κάτι ανάμεσα σε Interstellar και Gravity, τελικά η νέα σκηνοθετική απόπειρα τουGeorge Clooney δεν ήταν αυτό που περίμενα.
Μου αρέσει ο George και ειδικά σαν σκηνοθέτης αλλά εδώ δεν με έπεισε. Η ταινία δεν είναι κακή αλλά ούτε ιδιαίτερα καλή.
Δε κατάλαβα αν ήθελαν ένα διαστημικό sci-fi δράμα που είναι και της μόδας τελευταία, ή απλά ο σκηνοθέτης ήθελε μια δραματική ταινία. Μπορεί βέβαια να ήθελαν να κάνουν μια ταινία επιβίωσης με στοιχεία δράματος. Τι να σας πω, δεν κατάβα εν τελει τι ήθελε ο George για το The Midnight Sky.
Το story περιγράφει την ιστορία μιας ομάδας αστροναυτών της NASA οι οποίοι επιστρέφουν στη Γη μετά από αποστολή εξερεύνησης του πλανήτη Δία όπου και ανακαλύπτουν ότι έχει κλίμα στο οποίο οι άνθρωποι θα μπορούσαν να ζήσουν. Επιστρέφοντας (χαρούμενοι παρά τις ατυχίες τους), τους αποκαλύπτεται ότι η Γη πεθαίνει (υπέροχα νέα).
Ο Clooney ο οποίος ερμηνεύει ένα ρόλο υψηλόβαθμου στελέχους της NASA, είναι μόνος του στη γη, άρρωστος και προσπαθεί να εμποδίσει την επιστροφή της ομάδας. Μαζί του και ένα μικρό κοριτσάκι που το ανακαλύπτει τυχαία μέσα στον διαστημικό σταθμό.
Tυχαία? Δεν νομίζω.
Λοιπόν, οι ερμηνείες όλων των ηθοποιών είναι καλές και ειδικά η τελευταία ανατρεπτική δραματική σκηνή και μπορώ να πω ότι έχει και ακόμα 2-3 σκηνές αγωνίας.
Αλλά από την μία τα μπερδεμένα flashback και από την άλλη ότι δεν «έπιασα» την σκηνοθετική γραμμή της ταινίας και την «λύτρωση» του ρόλου του George με κάνανε να την κατατάξω στις όχι αγαπημένες μου για το 2021 (αν και στην αρχή την είχα και για Oscar).
H 78η τελετή Απονομής για τις Χρυσές Σφαίρες 2021, έγινε την περασμένη Δευτέρα (ξημερώματα σε Ελληνική ώρα) και για πρώτη φορά (εύχομαι και τελευταία) τα βραβεία ήταν Virtual λόγω κοροναϊού.
Παρουσιάστριες για μια ακόμη φορά ήταν οι Tina Fei και Amy Poehler οι οποίες είχαν τρελή χημεία μεταξύ τους (ειδικά στο opening monologue τους). Με τα γνωστά «Αmerican style» επιτυχημένα αστεία αλλά και κλασικά σχόλια για την διαφορετικότητα και την έλλειψη συμπεριληψιμότητας από την Ένωση Ανταποκριτών Ξένου Τύπου (Hollywood Foreign Press Association). Δεν έχει ούτε έναν μαύρο ανάμεσα στα περίπου 90 μέλη της (awkward).
Η παρουσιάστριες βρέθηκαν η μια στη New York και η άλλη στο Los Angeles. Αλλά αν δεν το λέγανε δεν θα το καταλαβαίναμε πιστεύω γιατί «το είχαν» πολύ στην παρουσίαση. Η τελετή είχε κάποια πρωτοκλασάτα ονόματα για να απονείμουν βραβεία αλλά γενικά η εκδήλωση ήταν μέτρια προς το βαρετή.
Δείτε παρακάτω κάποια από τα highlights αν δεν τα «πήρατε μάτι» στα 100δες βιντεάκια που κυκλοφόρησαν λίγες ώρες μετά.
Μεγάλος νικητής στα Golden Globes 2021, η ταινία που πηρε σφαίρα για Best Picture Dramaείναι το Νomadland. Μια ταινία που έχω δει μόνο το τρέιλερ αλλά περιμένω πως και πως να την δω.
Άφησε πίσω το φαβορί, το Mank με τον θεό Gary Oldman και το Father με τον Αnthony Hopkins.
Πιστεύω αν και δεν έχω δει όλες τις ταινίες ότι το Mank θα πάρει το Όσκαρ καλύτερης ταινίας.
Eπίσης, η ταινία κέρδισε και σφαίρα σκηνοθεσίας για την Chloe Zhao δεύτερη γυναίκα (και Ασιατικής καταγωγής) στην ιστορία της Ένωσης που βραβεύεται (έλεος δεύτερη γυναίκα σε 78 χρόνια βραβείων).
Η συγκεκριμένη ενώ ήταν χαλαρή στο σπίτι της, έπαθε ένα σοκ όταν άκουσε το όνομα της.
Βest Picture σε κωμωδία πήρε το sequel του Βorat (γιατί ρε παιδιά? Τόσο κάλο?) και οSasha Baron Cohen πήρε σφαίρα Α’ ανδρικού ρόλου για κωμωδία. (το trailer δεν μου άρεσε καθόλου).
Καημένε Ryan Murphy το είχες σιγουράκι με το Prom. Εγώ πάντως αν με ρωτάτε έγραψα τα καλύτερα για την σειρά του Murphy το Ratched, η οποία ήταν και αυτή υποψήφια.
Best actress σε drama πήρε η μαύρη ηθοποιός (δώσανε έστω αρκετά βραβεία σε μαύρους ηθοποιούς) Αndra Day για το The Unites States vs Billie Holiday (δεν το είδα ακόμα) αφήνοντας «πίσω» πρώτα ονόματα όπως την πάντα καλή Viola Davis, τo φαβορί France Mc Dormand του Nomadland και την απίστευτη (έχω έρωτα)Vanessa Kirby για τα Θραύσματα μια Γυναίκας του Netflix.
Το βραβείο παρέλαβε η γυναίκα του και το έδωσε για μια ακόμα φορά η αγνώριστη Rene Zellweger (so much Botox).
Mια ακόμη ταινία που θα δω σήμερα και όπου η πρωταγωνίστρια πήρε βραβείο είναι το Ι Care a lot και η ηθοποιός που απέσπασε μες στη τρελή χαρά το Best Actress σε Comedy είναι η Rosamund Pike. Άφησε ανάμεσα σε άλλες χωρίς βραβείο την Kate Hudson που εμφανίστηκε σπίτι της παρέα με τους γονείς και αρκετούς συγγενείς (καμιά 15ρια) και την θεάΜichelle Pheiffer.
Mια ακόμα ταινία που θέλω να δω ( θα προτιμούσα επιτέλους με παρέα σε καμιά σκοτεινή αίθουσα) είναι το The Mauritanian όπου η Jodie Fosterπήρε Best Supporting Actress στο σπίτι της με πιτζάμες και παρέα την γυναίκα και τον σκύλο της.
Αυτή που λυπήθηκα για μια ακόμη φορά είναι η Glenn Gloseγια την ταινιάρα Ηillbilly Elegy που ακόμα προσπαθεί να πάρει μια Golden Globe ή ένα Oscar.
Κάτι έγινε και με την σύνδεση στο ευχαριστήριο λόγο του και δεν ακούσαμε τίποτα. Τραγικό έτσι, να παίρνεις βραβείο, να θες να πεις τα κλασικά ή μη στον λόγο σου και να μην ακουστείς. Μην σου συμβεί.
Καλύτερο σενάριο απέσπασε ο Αaron Sorkin για το The Trial of Chicago 7 και Βest Animated (φυσικά αυτό τους έλειπε) το Soul της Pixar. Το οποίο κέρδισε και σφαίρα για Original Score.
Στις τηλεοπτικές κατηγορίες η κυριαρχία τουThe Crownυπήρξε σαρωτική, αφού κέρδισε βραβεία σε όλες τις κατηγορίες που ήταν υποψήφιο. Κέρδισαν οι Emma Corrin A’ γυναικείο ρόλο στο ρόλο της Diana, ο Josh O’Connor A’ ανδρικό στο ρόλο του Κάρολου και φυσικά η Gillian Anderson B’ γυναικείο ρόλο στον ρόλο της Μάργκαρετ Θάτσερ.
Δεν τολμάω να κάνω review σε μια από τις πιο αγαπημένες μου σειρές του Netflix. Θα χρειαστώ καμιά 3-4 άρθρα και δεν θα το αντέξετε.
Τα υπόλοιπα τηλεοπτικά βραβεία υπήρξαν αναμενόμενα με διπλή νίκη του The Queen’s Gambit. στην κατηγορία ΤV Mini Series και σε Α’ γυναικείο ρόλο στην Αnya Taylor Joy. (παίζει την επόμενη μέρα το 80% των φωτογραφιών της εκδήλωσης να ήταν δικές της). Γενικά εγώ το The Queen’s Gambit το είδα ευχάριστα αλλά όπως και έγραψα εδώ, δεν τον θεωρώ και αριστούργημα.
Στην κατηγορία Comedy Musical series δεν το πολύ έχω για να σας σχολιάσω αλλά την βασική βράβευση απέσπασε το Schitt’s Creek και η ηθοποιός που έπαιζε την μαμά του Κevin από το κλασικό Μόνος στο Σπίτι,Catherine O’ Hara.
Άντε του χρόνου να δούμε κόσμο επιτέλους να πηγαίνει σε βραβεία και απονομές και εμείς να μπούμε επιτέλους στα σινεμά και στα θέατρα.
Την εκδήλωση δεν την είδα ολόκληρη (που χρόνος) αλλά ήταν κάπως «χλιαρή» πέρα από αρκετές ωραίες ταινίες, σειρές και τις ατακαδόρισες παρουσιάστριες. Οι ηθοποιοί που εμφανίστηκαν και έδωσαν βραβεία πολλοί αλλά Angelina Jolie και Jennifer Anniston δεν είναι (παλιές καλές εποχές χωρίς covid).
Πως γίνεται κάθε φορά, ειδικά τα τελευταία χρόνια η Pixar να «δημιουργεί» τέτοιες ταινίες?
Κάτι ανάμεσα σε Inside Out και Coco, είναι η νέα υπέροχη ταινία Soul. Καλά αν δεν έχετε δει τις παραπάνω ταινίες, σας παρακαλώ πολύ πρέπει να τις δείτε.
Όσον αναφορά το story έχουμε τον Joe (Jamie Foxx), ο οποίος είναι τζάζμαν και καθηγητής μουσικής. ‘Εχει όνειρο ζωής να παίξει σ’ ένα τζαζόμπαρο στην ΝΥ μαζί με μια κορυφαία σαξοφωνίστρια, την Dorothea (Angel Bassett). Όμως, (θα το δείτε και στο trailer, δεν κάνω spoiler) την ημέρα που παίρνει τη δουλειά, είναι τελικά και η τελευταία ημέρα της ζωής του. Μεταφέρεται σε έναν κόσμο όπου οι ψυχές δημιουργούν χαρακτήρες και προσωπικότητες προτού αποσταλούν στη Γη (ψαγμένο έτσι).
Ο Joe προσπαθεί να βρει έναν τρόπο να επιστρέψει στο σώμα του και συνεργάζεται μαζί με την 22(Tina Fey), μια ψυχή που αρνείται να “βρεί” το τελευταίο κομμάτι της, ώστε να ενταχθεί στην ανθρωπότητα και σε έναν άνθρωπο.
Όταν λέω να «βρει» το κομμάτι της θα καταλάβετε όταν την δείτε την ταινία (μην απορείτε ρε παιδιά).
Λογικά σας μπέρδεψα? Πολλά φιλοσοφικά έτσι? Αλλά ναι τα «φιλοσοφικά» νοήματα της ταινίας είναι το ένα καλύτερο από το άλλο.
Συνοπτικά (για να δούμε θα το καταφέρω) θα σας πω τι μου άρεσε.
Αρχικά καταφέρνει για μια ακόμη η Pixar να μας «δώσει» μια ταινία με αναφορές στον θάνατο, την μεταθανάτια ζωή και το μεταφυσικό χωρίς να τρομάζει αλλά σε κάνει να σκεφτείς τι αξίζει στην ζωή που ζούμε. Τι αξίζει πριν όλα τελειώσουν?
Φυσικά δεν έχει κάτι μακάμβριο και το σενάριο είναι τέτοιο ώστε να την κάνουν ιδανική και για παιδιά άνω των 7-8 ετών,
Οι χαρακτήρες της ταινίας είναι όλοι καταπληκτικοί, έξυπνοι, με χιούμορ και χωρίς γραφικότητες. Οι αναφορές σε κλασικά καθημερινά θέματα πολλές και όλες μια προς μιά χωρίς υπερβολές. Αναφορές σε ανθρώπους στις ζωές μας που επηρεάζουν τα «θέλω» μας αλλά και άτομα («γραφειοκράτες») που μας «κυνηγάνε» για να μας σταματήσουνε από την εκπλήρωση των ονείρων μας.
Ακόμη, παρουσιάζει κάποια θέματα στο μεταφυσικό σκηνικό της ταινίας με τέτοιο τρόπο σκηνογραφικά σαν να είναι βγαλμένα από ζωγραφιές του Picasso.
Το «soul» παρουσιάζει μοναδικά την πανέμορφη φθινοπωρινή NY αλλά και την jazz μουσική που δένει και αυτή με την σειρά της πολύ όμορφα με το θέμα της ταινίας. Δεν μπορώ να είμαι και ιδιαίτερα αντικειμενικός, γιατί αγαπώ την New York και την κλασική jazz.
Τι άλλο θέλετε για να με πιστέψετε και να την παρακολουθήσετε? Τί?
Είναι αριστούργημα γιατί ενώ βλέπεις κάτι που σε προβληματίζει παράλληλα σε κάνει να γελάς και να το ευχαριστιέσαι. Τέλος έχει Greek αναφορές (πολύ αστείο ένα συγκεκριμένο στιγμιότυπο).
Ξέχασα να σας πω ότι η Tina Fey «δίνει ρέστα» στον διπλό ρόλο της.
Δείτε το trailer παρακάτω!
Αλέξης
Παραγωγή: 2020, Animation, Adventure, Comedy IMDb 8.1/10 με 124,512 ψήφους
To Wonder Woman 1984 είναι της DC. Σε αντίθεση με την πρώτη ταινία που ήταν πολύ καλή, αυτή δεν με ενθουσίασε ιδιαίτερα αν και κύλησε πολύ γρήγορα και χωρίς να βαρεθώ.
Story
Kατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, η Νταιάνα (Wonder Woman) έρχεται σε σύγκρουση με δύο εχθρούς, τον επιχειρηματία Max Lord και τη Cheetah, ενώ ξαναβρίσκει το έρωτα της που έχει πεθάνει.
Eντάξει δεν περίμενα να δω κάτι συναρπαστικό (κριτικές το θάψανε) αλλά πίστεψα ότι το sequel θα ήταν ακόμα καλύτερο από την πρώτο blockbuster.
Η ταινία έχει full 80s αέρα, ενδιαφέρουσα «νοήματα» αλλά έχει δυστυχώς πολύ απλό και συνάμα βαρετό σενάριο. Επίσης, ο Chris Pine δεν κατάλαβα γιατί εμφανίστηκε, η πανέμορφη (έπαθα πλάκα) Gal Gadot ένιωσα ότι βαριόταν λίγο και οι δύο «κακοί» Pedro Pascal και η stand up comedian super κωμικός Kristen Wiig, είναι καλοί και φαίνεται ότι δούλεψαν τους ρόλους τους αλλά θεωρώ ότι δεν μπόρεσαν να σώσουν μόνοι τους την ταινία δράσης.
Έχει πολλές ενδιαφέρουσες σκηνές δράσης ειδικά στο τέλος, όμορφα πλάνα με την βοήθεια των οπτικών εφέ και CGI, αλλά ο ρυθμός του story είναι κάπως «προβληματικός».
Φυσικά δεν αξίζε τις τραγικές κριτικές της ταινίας, την απογοήτευση των fans και την χαμηλή της βαθμολογία της (γνώμη μου) αλλά δυστυχώς δεν έχει κορύφωση και σε τέτοιες παραγωγές αν το σενάριο δεν είναι καλό τελικά οι ηθοποιοί δεν μπορούν να σώσουν την ιστορία.
Είδα χτες μια ταινία της περασμένης δεκαετίας. Όχι πολύ μακριά. Μια ταινία του 2010.
Θα μου πείτε, που την θυμήθηκες? Ήταν πρόταση φίλης η οποία έχει «έρωτα» με την Drew Barrymore. Μην με ρωτήσετε γιατί. Δεν ξέρω.
Για να μην πολυλογώ η βιογραφική ταινία που είδα και σας προτείνω είναι το Grey Gardens.
Πρωταγωνίστριες οιJessica Lange(Αmerican Horror story, Blue Sky, Tootsie, Feud) και ηDrew Barrymore(Charlie’s Angels, 50 First Dates, Santa Clarita Diet, Irreconcilable Differences).
Tην Jessica Lange την εκτιμούσα πάντα σαν ηθοποιό. Η αλήθεια είναι ότι παραμένει και απίστευτα sexy στα 71 της. Από τις παλιές Οσκαρικές ταινίες στις οποίες έχει κερδίσει Όσκαρ, Σφαίρες και πολλές άλλες υποψηφιότητες μέχρι το υπέροχο American Horror Story (πρωταγωνίστησε στις πρώτες 5 seasons).
Θα ήθελα να σας σχολιάσω το ΑHS αλλά θέλουμε 2 posts για την συγκεκριμένη σειρά του Ryan Murphy. Σας την προτείνω ανεπιφύλαχτα να την δείτε, πέρα από την τελευταία «τραγική» season.
Η Barrymore από την άλλη, έχει κάνει τόσες ταινίες που σίγουρα οι περισσότεροι τις έχετε παρακολουθήσει αλλά δυστυχώς σπάνια θυμόμαστε κάποια συγκλονιστική της ερμηνεία.
Η αλήθεια είναι ποτέ δεν μου άρεσε ιδιαίτερα σαν ηθοποιός. Αν και από μικρή έχει παίξει σε πολλές ταινίες και έχει μια πολύ ενδιαφέρουσα αλλά και δύσκολη ζωή, ποτέ δεν με ενθουσίασε ιδιαίτερα κάποια από τις ερμηνείες της. Βέβαια το πιο σημαντικό που θέλω να αναφέρω για την Barrymore είναι ότι για το Grey Gardens κέρδισε σφαίρα Α΄ γυναικείου ρόλου και πολλές ακόμα υποψηφιότητες. Λογικό, είναι απίστευτα καλή!
Story time
Η ταινία βασίζεται στο ντοκυμαντέρ του 1975 και αφορά την ζωή της πλούσιας Ίντι Μπιλ (Lange) και της κόρης της Ίντι (Barrymore).
Στην ταινία όπως και στον ντοκυμαντέρ αναφέρονται σαν η «μεγάλη και η μικρή Ίντι». H ταινία δεν αφορά όλη τους την ζωή, αλλά επικεντρώνεται στο πως από την πλούσια εκκεντρική ζωή αποσύρονται και ζουν φτωχικά στο εξωχικό τους στον κτήμα Grey Gardens του Long Island.
Παρέα έχουν την γκρίνια τους, γάτες και τόνους σκουπιδιών.
Δείτε το trailer του ντοκυμαντέρ παρακάτω
Χωρίς να θέλω να αποκαλύψω πολλά για την ιστορία και το σενάριο, να σας πω κάτι βασικό.
Ήταν συγγενείς της Jacqueline Kennedy Onassis την οποία ερμηνεύει με φυσικότητα, αξιοπρεπέστατα και χωρίς υπερβολές η Jeanne Tripplehorn (είναι και ίδια εμφανισιακά). Απέσπασε και υποψηφιότητα για Emmy.
Η κατρακύλα των 2 γυναικών οικονομικά και ψυχικά, ξεκίνησε όταν ο σύζυγος της μεγάλης Ίντι, Φίλαν Μπιλ (τον ερμηνεύει ο Κen Howard) την χωρίζει και φεύγει με την κόρη του στην Νέα Υόρκη.
Η μικρή Ίντι κυνηγάει στην NY καριέρα στην υποκριτική και έναν έρωτα. Όμως η μαμά της αρχίζει και την επηρεάζει και καταλήγουν και οι 2 μόνες στην βίλλα τους. Ζουν σε άθλιες συνθήκες παρέα μόνο με τις αγαπημένες γάτες τους. Η ταινία περιλαμβάνει και τα γυρίσματα του ντοκυμαντέρGrey Gardens τωνΆλμπερτ και Ντέιβιντ Μέιζλς
Σκηνοθέτης της ταινίας ο Μάικλ Σάκσι. Κέρδισε και Emmy για την ταινία. Να σας πω ότι η σκηνοθεσία του δεν απέχει και πολύ από το ντοκυμαντερίστικο στυλ του πραγματικού ντοκυμαντέρ (το είδα και αυτό).
Μου άρεσαν πολύ οι ερμηνείες και των 2 πρωταγωνιστριών, οι ομοιότητες με το ντοκυμαντέρ (δείτε το είναι πολύ καλό και μόλις 100 λεπτά), η μεταμόρφωση των πρωταγωνιστριών (τις κάνανε ίδιες με τις πραγματικές), το διασκευασμένο σενάριο που αν και δεν έχει ιδιαίτερη δράση δεν με κούρασε καθόλου και τέλος όλοι μα όλοι οι δεύτεροι ρόλοι.
Η ταινία έχει χιούμορ, δραματικές στιγμές και μια αληθινή ιστορία. Αποτελεί παράδειγμα προς αποφυγήν σε σχέση με την επιφανειακή πλούσια ζωή αλλά και το πως οι γονείς κάποιες φορές σκέφτονται εγωιστικά και δεν αφήνουν τα παιδιά τους να «ζήσουν».
Αριστερή φωτογραφία από την ταινία του 2010 και δεξιά από το ντουκυμαντέρ του 1975
Δεν έχω αρνητικά για την ταινία. Υπερβολικός λίγο αν με ρωτάτε, αλλά μου αρέσουν οι βιογραφίες.
Έλα δείτε το trailer και την ταινία!
Τα λέμε,
Αλέξης
Πληροφορίες: Παραγωγή ΗΒΟ, 2010, biography, drama, IMDb 7.4/10 με 9,338 ψήφους
![WATCH I Care a Lot [2020] | FULL MOVIE STREAMING (720p) | I Care a Lot [2020] — Streaming Online](https://alexisreviewing.com/wp-content/uploads/2021/04/0dd70-0zs-rxrfu-7i7lboi.jpg)
/cdn.vox-cdn.com/uploads/chorus_image/image/65103379/soul_logo_rendered_color_.0.jpg){kind=logo}
Alexisreviewing 