Μην περιμένετε να δείτε κάτι καινούργιο σεναριακά που δεν έχετε ξαναδεί, αλλά η ταινία Umma με την Sandra Oh (Killing Eve) είναι ότι πρέπει για να σας κρατήσει σε αγωνία. Μια ταινία τρόμου διάρκειας ούτε 1,5 ώρας, με ωραίο trailer, ωραία αφίσα όπως βλέπεται και παραπάνω και με μια πολύ «δυνατή» έναρξη.
H αλήθεια είναι ότι σε 2-3 μήνες δεν παίζει να την θυμάστε. Κλασικός, αναμενόμενος τρόμος και με άπειρα κλισέ.
Το τέλος φυσικά δεν είναι ιδιαίτερα καλό, οι δεύτεροι ρόλοι πολύ «δεύτεροι», το σενάριο μπάζει και σίγουρα έχετε δει και καλύτερες ταινίες. Αλλά λόγω Halloween week πιστεύω είναι μια καλούτσικη πρόταση.
Story
Η Amanda είναι μια μητέρα υπερπροστατευτική, που δεν αφήνει την κόρη της να έρχεται σε επαφή με τον έξω κόσμο και ούτε να χρησιμοποιεί την τεχνολογία. Η Amanda έχει ένα θέμα με ότι έχει ρεύμα. Έτσι όταν παραλαμβάνει τα λείψανα της μητέρας της, με την οποία όσο ζούσε στην Νότια Κορέα αρχίζουν να γίνονται πολλά τρομακτικά και άκρως περίεργα στην ζωή της αλλά και στην κόρη της.
Έρχονται τα 94th Academy Awards σήμερα. Δυστυχώς η πρόταση μου σήμερα δεν απέσπασε υποψηφιότητα στα φετινά βραβεία αλλά απέσπασε ο πρωταγωνιστής της υποψηφιότητες σε πολλά άλλα βραβεία όπως Σφαίρες, Βafta κτλ.
Αν θέλετε να δείτε λοιπόν ένα ωραίο sci-fi δράμαμε πρωταγωνιστή τον Mahershala Ali , δείτε το Swan Song του Αpple TV.
Story
Η ταινία αφηγείται στο κοντινό μέλλον μέσα από τα μάτια του πρωταγωνιστή, ενός στοργικού συζύγου και πατέρα που έχει διαγνωστεί με μια θανατηφόρα ασθένεια, την προσπάθεια να κρατηθεί στην ζωή. Όχι όμως με φάρμακα και τρόπους που φαντάζεστε, αλλά με κάποιο άλλον τρόπο (σιγά μην σας το πω) και με την βοήθεια μιας γιατρού που του παρουσιάζει μια εναλλακτική λύση.
Από τις πιο δυνατές ταινίες που έχω δει τελευταία με θέμα την παντοτινή αγάπη, την δεύτερη ευκαιρία και την σημασία της επιστήμης και μέχρι που μπορεί να μας βοηθήσει ηθικά.
Η ταινία αξίζει, δείτε το trailer και φυσικά την ταινία. Μαζί με τον Αli συμπρωταγωνιστεί και η Glenn Close και η Νaomie Harris αλλά και η ανερχόμενη Αwkwafina.
Πλησιάζει Halloween..τί περιμένατε να σας σχολιάσω? Θρίλερ, τρόμου και άλλα ανάλογα!
Φυσικά θριλεράκι τρόμου!
Η ενσάρκωση του κακού είναι η ταινία τρόμου που περίμενα να δω αυτό τον Σεπτέμβρη από το μετρ του είδους σε ταινίες τρόμου Τζέιμς Γουάν (Saw, The Conjuring).
Δυστυχώς όμως το Malignant δεν ήταν τελικά αυτό που περίμενα. Αν και έχει κάποιες αρκετά έξυπνες σκηνές τρόμου, ενδιαφέρουσα σκηνοθεσία αλλά και ανατροπή στο φινάλε, η υπόλοιπη ταινία έχει άπειρα κλισέ, μέτρια σενάριο, η πρωταγωνίστρια δεν μου άρεσε ιδιαίτερα, soundtrack περίεργο και γενικά ξενέρωσα.
Βέβαια αν έχετε pop corn και καλή παρεά δείτε την. Έχετε δει και χειρότερες!
Aν και ακυρώθηκε η πρεμιέρα πέρσι το Μάρτιο του 2020 λόγω covid, κατάφερε να κυκλοφορήσει το A Quiet Place – part 2 λίγες βδομάδες πριν και φυσικά με ενθουσίασε.
Η συνέχεια της δυστοπικής ταινίας είναι και παραπάνω μην σας πω πιο «αγχωτική» από το πρώτο μέρος, σίγουρα πιο τρομακτική αν και δεν έχει την πρωτοτυπία του πρώτου, οι πρωταγωνιστές είναι ακόμα καλύτεροι και ειδικά τα παιδιά στα οποία δώσανε και μεγαλύτερο ρόλο (ειδικά η Μillicent Simmonds) και τέλος η Emily Blunt όπως μας έχει συνηθίσει τελευταία είναι καταπληκτική και ειδικά με το βλέμμα της (top απλά).
Επίσης, έδωσαν πολύ στην ταινία οι προσθήκες νέων χαρακτήρων, η μεγαλύτερη εμφάνιση κατά την διάρκεια της ταινίας, των τεράτων, η υποβλητική μουσική, οι σκηνές δράσης και φυσικά η σκηνοθεσία του John Krasinski που παίζει και λίγο στην έναρξη.
Ειδικά η έναρξη της ταινίας θα σας ενθουσιάσει (σιγά μην σας αναφέρω τι γίνεται).
Πολύ δυνατή προσθήκη στην ταινία, είναι ο δραματικός μυστηριώδης ρόλος του Cilian Murphy(Peaky Blinders, Dunkirk, Inception, 28 days later). Oι fans φυσικά τον ξέρετε από το ρόλο του ως Thomas Shelby από το Peaky Blinders.
Story
Tα εναπομείναντα μέλη της οικογένειας τα οποία αφήσαμε μετά τον θάνατο του πατέρα από το πρώτο μέρος, αναζητούν πάση θυσία νέο καταφύγιο και πιθανούς συμμάχους για να επιβιώσουν απέναντι στα δολοφονικά εξωγήινα σαρκοφάγα (αηδιαστικά θα πω εγώ) πλάσματα που έχουν κατακλύσει τον κόσμο. Μαζί με μια φιάλη οξυγόνου και μια ηχομονωτική καλαθούνα που κρατάνε το μωρό ψάχνουν σωτηρία. Τι πρέπει να προσέξουν και πάλι?
Αν διαβάζετε αυτό το blog λογικά θα έχετε καταλάβει πόσο μου αρέσουν τα θρίλερ μυστηρίου αλλά και τα θρίλερ τρόμου. Το συγκεκριμένο post λοιπόν είναι για μια Γαλλική σειρά τρόμου του Netflix για γερά νεύρα.
Θα μου πείτε ότι το καταλάβατε ότι είναι τρόμου από την «γλυκιά» κυρία της παραπάνω φωτογραφίας. Δεν θα σας πιω πα είναι φυσικά.
H ιστορία δεν είναι κάτι πρωτότυπο (έχουμε δει παρόμοιες ιστορίες) αλλά έχει γρήγορο story, απίστευτα σκιαχτική ατμόσφαιρα, ωραίες ερμηνείες, δυνατό soundtrack και κάποιες σκηνές πολύ μα πολύ τρομακτικές.
Story
Μια συγγραφέας, η Emma έχει γίνει γνωστή από τα βιβλία της με πρωταγωνίστρια μια μάγισσα, την Marianne. Τα βιβλία είναι εμπνευσμένα από τους εφιάλτες που έβλεπε μικρή. Έτσι επιστρέφει (τι το ήθελε) στην γενέτειρα πόλη της για να αντιμετωπίσει κάποιους από τους παλιούς δαίμονες της ενώ η σατανική μάγισσα των εφιαλτών της ζωντανεύει και αρχίζει να προκαλεί χάος στην περιοχή.
Πως θα καταφέρει να ξεφορτωθείν την μάγισσα? θα το ανακαλύψετε στα 8 χορταστικά επεισόδια τρόμου.
Εύχομαι να το δείτε και να τρομάξετε! Εγώ το είδα, τρόμαξα και το ευχαριστήθηκα!
Το είδατε το Cruella της Disney? Ένας χαμός τον τελευταίο μήνα με αφίσες της ταινίας στο Λονδίνο.
Μετά από αρκετά χρόνια από το animation του 1961 και της live εκδοχής του το 1996 με την υπέροχη Glenn Close ήρθε φέτος η Οσκαρική Emma Stoneνα παρουσιάσει γιατί τελικά η Cruella έγινε κακιά. Γιατί είναι μια από τις πιο μισητές ηρωίδες της Disney? Γιατί την λένε Κρουέλα και γιατί Devil?
H καλόκαρδη ορφανή Εστέλα μεταμορφώνεται σε σατανική σχεδιάστρια μόδας. Υπεύθυνη για την εκδικητική μεταμόρφωση της είναι μια σνομπ, κακιά και αδίστακτη σxεδιάστρια μόδας, η Baroness. Εκεί γεννιέται και η Κρουέλα.
Η ταινία είναι ευχάριστη, αρκετά καλή και σε κρατάει. Δυστυχώς θυμίζει κάτι ανάμεσα σε Devils wears Prada, Joker και Maleficent.
Την Βαρώνη την ενσαρκώνει με απίστευτο ερμηνευτικό κυνισμό η Λονδρέζα Emma Thompson (The Baroness), η οποία παίζει επί έδρας στο London και «δίνει ρέστα».
Η ταινία έχει πολύ ωραίο soundtrack και τα κοστούμια της ταινίας τα σχεδίασε η κάτοχος με 2 Oscar ενδυματολόγος Jenny Beavan.
Ξέχασα να πω ότι η Emma Stone είναι πραγματικά ιδανική για τον ρόλο. Ωραία ταινία για Σαββατόβραδο. Δείτε την!
Οkay, το είδα το Minari. Το έκανα αυτό στον εαυτό μου τελικά.
Μετά τα περσινά Parasites που και πάλι δεν με ξετρέλανε για Oscar καλύτερης ταινίας αλλά σαφώς ήταν καλύτερη, ήρθε η ώρα να με αποτελειώσει o Kορεάτικος κινηματογράφος με το Minari.
Συνοπτικά η υπόθεση: μια τετραμελής Αμερικανικορεάτικη οικογένεια αφήνει την Καλιφόρνια και πάει σε μια φάρμα στο Άρκανσο με πρωτοβουλία του πατέρα που πιστεύει ότι εκεί θα βρουν ένα καλύτερο μέλλον. Είναι αισιόδοξος αλλά έρχονται πολλές δυσκολίες στην συνέχεια και τέλος στο δεύτερο μέρος της ταινίας ο ερχομός της γιαγιάς στη φάρμα τους αποτελειώνει.
Η ταινία σκηνοθετημένη από τον Lee Isaac Chung, πήρε πολλά βραβεία, ήταν υποψήφια για 6 Oscar, και απέσπασε σφαίρα για καλύτερη ξενόγλωσση ταινία.
Το Minari δείχνει απλά και με συναίσθημα μια οικογένεια που προσπαθεί και ελπίζει για ένα καλύτερο μέλλον στην «Αμερική των ονείρων» τους.
Σ’ αυτό το οικογενειακό δράμα ο σκηνοθέτης από την μια δεiχνει την υπερπροσπάθεια του πατέρα να προσφέρει το κάτι παραπάνω στην οικογένεια, τρέφοντας ακόμα την ελπίδα μιας νέας εποχής στην Αμερική και από την άλλη πλευρά δείχνει το πόσο εντελώς αντίθετα είναι τα υπόλοιπα μέρη της οικογένειας (η μάνα πραγματικά δεν αντέχει).
Στο δεύτερο μέρος της ταινίας έχουμε την γιαγιά που έρχεται. Είναι αστεία και κάνει χαβαλέ με τα εγγόνια της και ειδικότερα με τον εγγονό. Αποκτούν μια περίεργη, αληθινή, τρυφερή σχέση και χαρίζουν μαζί αρκετές ωραίες ατάκες στην ταινία και ειδικότερα μια συγκεκριμένη ατάκα που με έκανε να «λιώσω στα γέλια» (αν και νομίζω είναι το γενικό νόημα της ταινίας).
Θα σας την πω, αλλά αξίζει να την παρακολουθήσετε στην ταινία.
Φτάνει η γιαγιά που λέτε από την Κορέα, κοιμάται στο ίδιο δωμάτιο με τον μικρό και αυτός κάποια στιγμή ξυπνάει και με μια υπέροχη γλυκιά αθωότητα λέει: «η γιαγιά μυρίζει Κορέα».
Μου άρεσαν πολύ οι ερμηνείες των παιδιών της οικογένειας και ειδικότερα ο πιτσιρίκος. Η ηθοποιός που ερμηνεύει τη γιαγιά, πήρε Oscar Β’ γυναικείου ρόλου (και το έχασε η Glenn Close, αν είναι δυνατόν) είναι καλή αλλά όχι και για Οscar και τέλος το highlight της ταινίας ήταν η βράβευση της ηθοποιού, Yuh-Jung Youn στην τελετή των Oscar.
Πήρε το αγαλματίδιο από τον υπέροχα αγέραστο Brad Pitt λέγοντας του ότι επιτέλους τον γνωρίζει από κοντά. Με μια γλυκιά ειλικρίνεια τον ρώτησε: «Που ήσασταν χαμένος στα γυρίσματα?»
Για την ιστορία, ο Brad ήταν παραγωγός της ταινίας.
Επίσης κάτι τελευταίο που διάβασα είναι ότι το Minari είναι ένα Ιαπωνικό φυτό σαν τον μαϊντανό που βγαίνει πιο δυνατό από την γη όταν καταστραφεί την πρώτη φορά. Θα καταλάβετε γιατί ονομάστηκε η ταινία έτσι όταν την δείτε.
Τrailer
Tα λέμε,
Αλέξης
Πληροφορίες: Παραγωγή 2020, drama IMDb 7,5/10 με 45,736 ψήφους
Έλα πείτε μου ότι ήδη έχετε δει την νέα σειρά του Netflix, το Lupin?
Aν είπατε όχι, ψεύδεστε. Το έχουν δει ακόμα και οι πέτρες (αστειάκι).
Θέλετε να σας ξενερώσω αν δεν το έχετε δει? Αν ναι, να σας πω ότι η νέα σειρά του Netflix δεν με τρέλανε. Παρόλο αυτά δεν «με χάλασε κιόλας». Είναι διασκεδαστικό και αρκετά έξυπνο.
Πέντε γρήγορα επεισόδια, με ωραία σκηνοθεσία, το μαγευτικό Παρίσι (αχ), με μια ωραία αστυνομική μυστηρίου δράσης πλοκή και έναν συμπαθή πρωταγωνιστή, είναι το Lupin. Σχόλια για ταξικές ανισότητες και ρατσισμό σχεδόν σε κάθε επεισόδιο του.
Story
Ο Assane ( Omar Sy), γνωστός από το Inchoutables), σχεδιάζει να κλέψει ένα κολιέ που φορούσε κάποτε η βασίλισσα Μαρία Αντουανέτα. Στο εναρκτήριο επεισόδιο γίνονται σχεδόν τα πάντα στον πανέμορφο Λούβρο όπου συμβαίνει και η δημοπρασία του κολιέ. Ο πρωταγωνιστής εξαπατά του πάντες, ακόμα και εμάς που βλέπουμε την σειρά.. Γενικά επικρατεί ένα όμορφο χάος στο πρώτο επεισόδιο που είναι ίσως είναι και το πιο δυνατό επεισόδιο από τα πέντε.
Βασικός άξονας της ιστορίας είναι το παρελθόν του πρωταγωνιστή και του πατέρα του.
Ο πατέρας του μετανάστης από την Αφρική, βρέθηκε μπλεγμένος( όταν ο Assane ήταν ακόμα παιδί) σε μια υπόθεση ληστείας και κρεμάστηκε στη φυλακή, αφήνοντας στον γιο του το χρέος να αποκαταστήσει το όνομά του. Εκείνος, σίγουρος για την αθωώτητα του και επηρεασμένος από το μυθιστόρημα του Μορίς Λεμπλάν με ήρωα τον «αριστοκράτη λωποδύτη» Αρσέν Λουπέν καταστρώνει ένα σχέδιο για να αποκαταστήσει το όνομα του πατέρα του.
Η σειρά μέσω flashback, μας δίνει πολλά στοιχεία από το παρελθόν των ηρώων μέχρι και το τελευταίο ανατρεπτικό επεισόδιο της season 1 (έχει και δευτερη).
Αυτό που βασικά με «χάλασε» είναι ότι κατά την διάρκεια των περισσοτέρων επεισοδίων γίνονται διάφορα που λες ότι «εντάξει δεν παίζει, δεν γίνεται». Όσο καλή και αν είναι η πλοκή δεν βλέπουμε Avengers, αλλά σειρά στο Netflix.
Σε γενικές γραμμές, πέρασα καλά βλέποντας την σειρά, θα της δώσω ευκαιρεία και θα παρακολουθήσω και την δεύτερη season της.
Η «Δίκη των 7 του Σικάγο», παραγωγή του Netflix και με 6 υποψηφιότητες για Oscar είναι η ταινία που θέλω να σχολιάσω σήμερα.
Δικαστικό πολιτικό θρίλερ σε σκηνοθεσία του Αaron Sorkin (Τhe Social Network, The West Wing) με κοινωνικοπολιτικά μηνύματα περί ανισότητας, εκμετάλλευσης και φυσικά το πάντα επίκαιρο «Black Lives Matter».
Το story είναι το δικαστικό φιάσκο κατά την προεδρία του Νίξον. H επονομαζόμενη «δίκη των 7″ έχει ως θέμα τη σύλληψη και την προσαγωγή σε δίκη οκτώ αντιπολεμικών ακτιβιστών με κατηγορίες που αφορούσαν αιματηρά επεισόδια διαδηλωτών με την αστυνομία το 1968. Ανάμεσα τους βρισκόταν και ο συνιδρυτής της οργάνωσης των Μαύρων Πανθήρων Μπόμπι Σιλ, ο οποίος δικάστηκε χωρίς δικηγόρο και ξυλοκοπήθηκε με βάναυσο τρόπο στο δικαστήριο (πολύ δυνατές οι σκηνές της ταινίας) κατά την διάρκεια της δικής του.
Πολύ δυνατό θέμα, πολύ δυνατή η 2ωρη ταινία αλλά χωρίς ιδιαίτερες ερμηνείες και παρά την πληθώρα εξαιρετικών ηθοποιών όπως: Mark Rylance (Bridge of Spies), Sasha Baron Cohen (o γνωστός σε όλους Borat ο οποίος ήταν υποψήφιος για Β΄ ανδρικό ρόλο), o Oσκαρικός Eddie Redmayne ( The Danish Girl, Theory of Everything), o Joseph Gordon Levitt (Inception), o θεός Michael Keeton σε μικρότερο ρόλο (The Founder, Birdman) και πολλοί άλλοι.
Άνευρη κάπως, με κούρασε λίγο (δεν με νύσταξε) και την βρήκα «κάπως λίγη» μπροστά σε ένα τέτοιο story. Θα μου πείτε πως να χωρέσει μια σχεδόν εξάμηνη δίκη σε 2 ώρες. Ο σκηνοθέτης το προσπάθησε όμως.
Απέσπασε πολλά βραβεία, σφαίρα για Best Screenplay και το πιο σημαντικό ο Έλληνας Phedon Papamichael( Nebraska, Ford v Ferrari) ήταν υποψήφιος για Oscar Best Achievement in Cinematography.
Εξαιρετικός ο δικαστής της υπόθεσης που τον ερμηνεύει ο Frank Langella (Frost/Nixon). Θετικά μου έμειναν κάποιες σκηνές που είναι πραγματικά σαν να βλέπεις ντοκιμαντέρ, το ότι ο σκηνοθέτης γράφει τα πραγματικά ονόματα σε κάθε πρωταγωνιστή και φυσικά η πραγματική «δυσάρεστη» ιστορία που βασίστηκε η ταινία.
Δείτε το trailer, εσάς μπορεί να σας αρέσει παραπάνω από εμένα.
Aν θέλετε να δείτε κάτι ανάμεσα σε δραματικό road trip πατέρα – κόρης και συγκινητικό Γουέστερν δράμα τότε δείτε την ταινία που είδα την προηγούμενη εβδομάδα, το News of the Word με τον εξαιρετικό και πολύ συμπαθή Tom Hanks(παίζει να μην έχω δει ποτέ «κακή» ταινία με τον Hanks) και την μικρήHelena Zengel.
Η ιστορία εμπνευσμένη από το μυθιστόρημα της Paulette Jiles τοποθετείται στο 1870 μετά την λήξη του αμερικανικού εμφυλίου με τον Hanks να μεταφέρει από περιοχή σε περιοχή τα νέα της τότε επικαιρότητας. Κάπου σε μια διαδρομή βρίσκει μια μικρή Ινδιάνα, χαμένη από την φυλή και τους γονείς της. Έτσι αναλαμβάνει να την γυρίσει πίσω περνώντας τα πάνδεινα στις ερημικές εκτάσεις του Texas.
H ταινία θα πάρει κάποια Οσκαρ σίγουρα γιατί είναι πραγματικά καλή, αλλά δεν είναι πολύ καλή για να τα σαρώσει. Έχει τις πολύ καλές ερμηνείες του Hanks και της μικρής αλλά το φινάλε αλλά και γενικά η ροή και δράση της ταινίας δεν είναι κάτι το φοβερό και υστερεί νομίζω και σεναριακά.
Ήταν όμως αξιοπρεπέστατη, με υπέροχη φωτογραφία, συγκινητική, με κοινωνικά όμορφα μηνύματα και πιστεύω θα πέρασετε καλά αν την δείτε.
Trailer
Τα λέμε next week και όσοι μπορείτε να δείτε την τελετή των Oscars αύριο, καλά να περάσετε! Εύχομαι να σαρώσουν το The Father, Nomadland (έρχονται σύντομα review), Soul και Sound of Metal.