Τι γίνεται ρε παιδιά? Mετά το τέλος των Mission Impossible movies πριν μερικούς μήνες, ήρθε και το τέλος μετά από χρόνια και της σειράς ταινιών τρόμου, The Conjuring.
Έφτασε λοιπόν η ώρα που το ζεύγος των ερευνητών παραφυσικών φαινομένων Εντ και Λορέιν Γουόρεν (Βέρα Φαρμίγκα,Πάτρικ Γουίλσον), να αναλαβει την τελευταία υπόθεσή του. Αυτήν τη φορά, όμως, το δαιμονικό πνεύμα που πρέπει να κατατροπώσουν διατηρεί μια εφιαλτική σύνδεση με το παρελθόν τους, την κόρη τους.
Μου άρεσε, με κράτησε, αλλά περίμενα κάτι καλύτερο. Δεν τρόμαξα όσο θα ήθελα και θα μπορούσε το σενάριο με τέτοιο ωραίο πρωταγωνιστιτικό δίδυμο, να ήταν καλύτερο. Αντί γι’ αυτό, μετατρέπεται σε μελόδραμα κάποιες φορές χάνει την πρωτοτυπία και το horror που είχαν οι παλιότερες ταινίες. Ακόμα και εκεί που κάνει κορύφωση η ταινία, περίμενα κάτι καλύτερο και πιο τρομακτικό.
Γενικά την προτείνω, αλλά πιστεύω δεν θα ενθουσιαστείτε.
Χριστουγεννιάτικες ταινίες πολλές, άλλες πολύ γνωστές και αγαπημένες και άλλες λιγότερο γνωστές. Μια αγαπημένη μου, αρκετά γνωστή από το κάπως μακρινό 2005 ( ναι, 20 χρόνια πριν) είναι το The Family Stone.
Είναι η πρόταση μου για την φετινή γιορτινή περίοδο την οποία πιστεύω κάπου θα δείτε να την προβάλλει κάποιο ελληνικό κανάλι, μπορεί και το Netflix. Είναι κάτι ανάμεσα σε δράμα, κοινωνική κωμωδία, μια τρυφερή ταινία από αυτές τις καλές αμερικάνικες χριστουγεννιάτικες ταινίες που αν και έχει πολλά κλισέ και ένα μη ιδιαίτερα πρωτότυπο σενάριο στο σύνολο της, είναι μια όμορφη ταινία με ωραίες ερμηνείες, υπέροχες οικογενειακές στιγμές, στιγμές γέλιου, αρκετό κλάμα, Christmas mood και φυσικά ωραίους προβληματισμούς. Τι ξέχασα? Το καλύτερο, παίζει η υπέροχηDiane Keaton, σε μια ταινία που της πάει «κουτί».
Nαι, η αγαπημένη Κeaton έφυγε πριν μερικούς μήνες έτσι ξαφνικά, αλλά το χαμόγελο και οι υπέροχες ερμηνείες της θα μείνουν για πάντα. Επίσης ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Thomas Bezuchaπριν μερικές εβδομάδες ανακοίνωσε ότι 20 χρόνια μετά θα κάνει το δεύτερο μέρος. Για να δούμε.
Η «Πέτρα του Σκανδάλου» αφορά την άφιξη της κάπως «σφιχτής», αγχωμένης Μέρεντιθ Μόρτον (Sarah Jessica Parker) στην φιλελεύθερη, δεμένη οικογένεια Στόουν για τα Χριστούγεννα, με σκοπό να αρραβωνιαστεί τον Έβερετ (Dermot Mulroney). Η συντηρητική της φύση έρχεται σε σύγκρουση με την χαλαρή ατμόσφαιρα της οικογένειας, προκαλώντας νεύρα, ερωτικά μπερδέματα (όταν φέρνει την αδελφή της Claire Danes, αλλά και με την ίδια) και αποκαλύπτει μυστικά, κάνει ότι γκάφα και λάθος θα έπρεπε να μην κάνει σε ένα εορταστικό 3ήμερο με τα νέα πεθερικά της και τέλος κάνει την οικογένεια να την μισήσει. Τελικά όμως τι νικάει σε αυτές τις ταινίες στο τέλος. Η αγάπη.
Η ερμηνεία της Sarah Jessica Parker πολύ καλή, κλέβει την παράσταση στην ταινία. Η χημεία των πρωταγωνιστών επίσης, το mood της ταινίας Christmas cozy με τόσο όσο drama αλλα και στιγμές κωμικές και θα σας αφήσει το φινάλε με ένα γλυκόπικρο συναίσθημα. Επίσης έχει 2-3 στιγμές όπως αυτή στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι και ο διάλογος που γίνεται που είναι από τα καλύτερα σημεία της ταινίας.
Στα αρνητικά τα πολλά κλισέ. Έχει η οικογένεια ένα γιο που έχει μια αναπηρία, είναι gay και ο σύντροφος του είναι μαύρος. Βέβαια μπορεί το 2005 όταν κυκλοφόρησε η ταινία τα πράγματα ήταν πολύ «πίσω» σε κάποια θέματα, άρα λογικά και τα κλίσε. Επίσης η Rachel McAdams ενώ είναι μια ηθοποιός που μου αρέσει ειδικά στις drama και mystery ταινίες, εδώ είναι κάπως χλιαρή αν και παίζει ένα έντονο ρόλο.
Trailer
*Καλά Χριστούγεννα, καλές γιορτές με υγεία.*
Τα λέμε το 2026,
Αλέξης Σερέφας
Πληροφορίες: Παραγωγή 2005, Holiday, Drama, Comedy, Romance, IMDb 6.3/10
Νομίζω κάθε χρόνο γράφω κάποια λόγια για την τελετή των Oscar.
Φέτος δεν έχω να πω πολλά (εύχομαι να μην πλατιάσω). Χλιαρές ταινίες, αδιάφορα στιγμιότυπα, μέτρια έναρξη και το πιο σημαντικό δεν πήρε το Oscar η Demi Moore. Γιατί?
‘Εζησε τελικά κάτι παρόμοιο όπως και η ταινία στην οποία ήταν υποψήφια? Τι έφταιξε λέτε? Η μέχρι τώρα καριέρα της και τα «κόμπλεξ» της ακαδημίας, ο ηλικιακός ρατσισμός και ότι τελικά ο χώρος και η ακαδημία ψάχνουν «κάτι» καινούργιο ή απλά η ερμηνεία της Mikey Madison στο Anora ήταν καλύτερη και πήρε το Oscar?
Eμένα, όπως διαβάσατε και εδώ μου άρεσε πολύ το body horror θρίλερ «Substance» το οποίο και κέρδισε τελικά μόνο το Oscar hairstyling and make up.
Tι και αν χαμογέλασε η Demi, τι και αν σηκώθηκε να χειροκροτήσει την νικήτρια, μέσα της καταλαβαίνετε πως θα ένιωθε. Βέβαια όσο χρόνια παρακολουθώ την τελετή των Oscar αλλά και τις ταινίες, υπάρχουν χρονιές όπου η ακαδημία θέλει για κάποιους λόγους (μερικές φορές δεν τους κατανοώ) να προωθήσει μια ταινία. Δεν λέω αν αξίζει ή όχι το Anora, εξάλλου δεν είμαι κριτικός αλλά απλός θεατής. Πιστεύω όμως ότι θα μπορούσαν να μοιραστούν οι βασικές κατηγορίες και σε περισσότερες ταινίες όπως το Substance, τον Conclave. Eιδικά το Conclave ήταν εξαιρετικό σε όλα.
Η ταινία Anora που λέτε, τα σάρωσε τα βραβεία. Δεν το περίμενα. Περίμενα βέβαια να πάρει κάποια αλλά όχι και τα σημαντικότερα. Δεν έχω άποψη για την ταινία ακόμα επειδή δεν την είδα ακόμα αλλά δεν μπορώ να πω ότι το trailer μου άρεσε ιδιαίτερα. Απέσπασε πέντε βραβεία, μεταξύ των οποίων το μεγάλο βραβείο της βραδιάς, το βραβείο καλύτερης ταινίας, καθώς και το βραβείο καλύτερης ηθοποιού.
Ο Sean Baker έγραψε λοιπόν ιστορία με 4 προσωπικά Όσκαρ: Πρωτότυπου Σεναρίου, Μοντάζ, Σκηνοθεσίας και Καλύτερης Ταινίας, ισοφαρίζοντας το ρεκόρ του Walt Disney, που είχε λάβει επίσης 4 στην απονομή του 1954.
Τι μου άρεσε στη 97η απονομή?
Κάποια αστειάκια (όχι όλα), η εμφάνιση του Tarantino, το Οscar που έλαβε o Κieran Culkin και ο γλυκός ευχαριστήριος λόγος του προς τη γυναίκα του, ότι δώσανε ορατότητα και βραβεία σε αρκετές Independent ταινίες , το music tribute στα soundtrack του James Bond αν και δε κατάλαβα γιατί έγινε, o Ralph Fiennes που απλά ήταν εκεί, το music opening act με την Αriana Grande και την εξαιρετική Cynthia Εrivo, το Oscar φωτογραφίας στο Brutalist (λογικό), η Doja Cat και η ερμηνεία της στο Diamonds are For Ever (δεν περίμενα να μου αρέσει), το Oscar Αdapted Screenplay για το Conclave και τέλος ο Morgan Freeman και η γλύκα Goldie Hawn που εμφανίστηκαν για διαφορετικούς λόγους στην απονομή.
Τι δεν μου άρεσε.
Αρκετά πράγματα όπως η τσίχλα που πέταξε στην σύντροφο του (έστω και καταλάθως) ο Adrien Brody και το φινάλε του υπερβολικά μακρόσυρτου λόγου του, το χλιαρό opening act του Conan O’Brien (αν και μου άρεσαν αυτά που είπε για την Karla Sofia Gascon), η Ζοe Zaldana που βέβαια άξιζε το Oscar για την αδιάφορη «Emilia Perez» αλλά ενώ είπε σωστά και αυτονόητα πράγματα στον ευχαριστήριο λόγο της, για μια ακόμα φορά ήταν κάπως παραπάνω «συναισθηματικά φορτισμένη» (είχε και παραπάνω πίεση λόγω της καταστάσης της ταινίας που εκπροσωπούσε), η παρουσία της Κarla Sofia Gascon που εκεί που πήγε να γίνει η πρώτη trans γυναίκα υποψήφια για Α’ γυναικείο ρόλο και να γράψει ιστορία το κατέστρεψε με τα περίεργα tweets της αλλά και το ότι εμφανίστηκε με σωματοφύλακα και publicist στην τελετή, ότι ξεχάσανε σημαντικές προσωπικότητες του κινηματογράφου από το Μemoriam, η παντελής απουσία στις βραβεύσεις των Nickel Boys και A Complete Unknown και τέλος τα περισσότερα χλιαρά acts της βραδιάς και ειδικά αυτό του Ben Stiller.
Tέλος να αναφέρω και πάλι ότι ήθελα την Demi Moore να βγει πάνω στην σκηνή, να πάρει το Oscar και να πει ένα είμαι σίγουρος, ωραίο thank you speech όπως έκανε σε όλες τις υπόλοιπες βραβεύσεις, αλλά και το ότι ήθελα να δω Angelina που δεν ήταν υποψήφια για το «Maria» ενώ το άξιζε. Προτίμησαν την αδιάφορη Ariana Grande (sorry).
ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΤΑΙΝΙΑ Anora
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ Σον Μπέικερ (Anora)
Α’ ΑΝΔΡΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ Έιντριεν Μπρόντι (The Brutalist)
Α’ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΣ ΡΟΛΟΣ Μάικι Μάντισον (Anora)
Β’ ΑΝΔΡΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ Κίραν Κάλκιν (A Real Pain)
Β’ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΣ ΡΟΛΟΣ Ζόι Σαλντάνια (Emilia Perez)
ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΣΕΝΑΡΙΟ Anora
ΔΙΑΣΚΕΥΑΣΜΕΝΟ ΣΕΝΑΡΙΟ Conclave
ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΔΙΕΘΝΗΣ ΤΑΙΝΙΑ I’m Still Here
ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ The Brutalist
ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΜΟΝΤΑΖ Anora
ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΣΚΗΝΟΓΡΑΦΙΑ Wicked
ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ Wicked
ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΜΑΚΙΓΙΑΖ / ΚΟΜΜΩΣΕΙΣ The Substance
ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΜΟΥΣΙΚΗ The Brutalist
ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ El Mal (Emilia Perez)
ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΗΧΟΣ Dune: Part Two
ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΟΠΤΙΚΑ ΕΦΕ Dune: Part Two
ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΤΑΙΝΙΑ ΚΙΝΟΥΜΕΝΩΝ ΣΧΕΔΙΩΝ Flow
ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ No Other Land
ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ The Only Girl in the Orchestra
ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΤΑΙΝΙΑ ΚΙΝΟΥΜΕΝΩΝ ΣΧΕΔΙΩΝ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ In the Shadow of the Cypress
Έγινε προχτές η 96η απονομή των Oscars και όλα ήταν κάπως αναμενόμενα.
Φυσικά και η ταινία του Nolan απέσπασε 7 αγαλματίδια, ανάμεσα τους τα Oscars για καλύτερη ταινία (το άξιζε), σκηνοθεσίας (δεν είμαι σίγουρος), Α’ Ανδρικού ρόλου για τον Cillian Murphy (το άξιζε αν και ήθελα τονPaul Giamatti για το The Holdovers) και Β’ Ανδρικού ρόλου για τον Robert Downey Jr ( του άξιζε, είναι το πρώτο του και ο λόγος του όταν έλαβε το βραβείο του ήταν τόσο αληθινός και από τους αγαπημένους μου της βραδιάς).
Θα επανέλθω σε επόμενο post σε σχολιασμό του Oppenheimer το οποίο μου άρεσε πολύ, έχει την χαρακτηριστική σκηνοθεσία του Nolan αλλά δεν είναι η πιο αγαπημένη μου ταινία από τον σκηνοθέτη.
Η τελετή και τα «σκετσάκια» μου φάνηκαν κάπως χλιαρά, αν και είχε super ονόματα του παλιού Hollywood και θρύλους όπως τον Al Pacino με την πιο «απότομη» και γρήγορη ανακοίνωση του σπουδαιότερου Oscar της βραδιάς, αυτό της ταινίας για τον Oppenheimer. Ξέχασε να διαβάσει τους υπόλοιπους υποψήφιους.
Ποιούς άλλους είδα? Τον Robert De Niro, υποψήφιο για Β΄ Ανδρικό ρόλο για το Killers of the Flower Moon ο οποίος βαριόταν οικτρά και τους αγαπημένους μου Arnold Schwarzenegger και Danny DeVito που δώσανε τα Oscars best visual effects and best film editing και «παίξανε λεκτικά» με τον θεό, αγαπημένο μου «Batman» ever, Μichael Keaton.
Μου άρεσε επίσης η εμφάνιση της Jessica Lange (υπέροχη και full κλασάτη) και είδαμε και τον Martin Scorsese που τον λυπήθηκε η ψυχή μου γιατί η ταινία του δεν πήρε ούτε μισό Oscar αν και ήταν υποψήφια για 10 Oscars. Ο Leonardo Di Caprio δεν πήγε καν στην τελετή.
Μην ξεχάσω τον αγαπημένο μου Steven Spielberg που ήταν ιδιαίτερα ορεξάτος με τα διάφορα αστεία της βραδιάς και έδωσε και Oscar.
Τι μου άρεσε πολύ?
Το Oscar Α΄ γυναικείου ρόλου για τον «τρελό» ρόλο της ως Bella Baxter του Poor Things, στην υπερταλαντούχα Emma Stone. Το άξιζε αν και μου άρεσαν σχεδόν όλες οι συνυποψήφιες της και ειδικά η ιθαγενής Lily Gladstone από το Killers of the Flower Moon. Η Emma ήταν γλύκα στην απονομή, έσπασε και το φερμουάρ τους φορέματος, ευχαρίστησε με τον πιο ωραίο τρόπο τον Γιώργο Λάνθιμο , χόρεψε στο I am Just Ken και έκανε και αστειάκια με τον «Lalaland» αγαπημένο της Gosling.
Επίσης, από τα καλά της βραδιάς και από τα αγαπημένα μου, ο τέρμα cool και υποψήφιος για Oscar για την Βarbie, Ryan Gosling, ο οποίος ερμήνευσε το I am Just Ken και ενώ η ταινία απέσπασε μόνο ένα Oscar, αυτό του Best Song στην Billie Elish, τελικά ήταν η ταινία που συζητήθηκε όσο καμιά άλλη. Έξαλλου έτσι ξεκίνησε και η βραδιά με ένα στιγμιότυπο ανάμεσα στην Μargot Robbie (πόσο όμορφη θεέ μου) και τον παρουσιαστή Jimmy Kimmel.
Μου άρεσε ακόμα που επανέφεραν παλιούς νικητές, όλους μαζί να δώσουν τα Oscars σε Α’ και Β΄ ανδρικούς και γυναικείους ρόλους, τα αστειάκια μεταξύ Gosling και Emily Blunt για τον «πόλεμο» του Barbenheimer, το Oscar B γυναικείου ρόλου στην Da’Vine Joy Randolph( της άξιζε, αν δεν είδατε την ταινία, δείτε την και βρείτε τα σχόλια μου εδώ) και φυσικά τα 4 Oscars του Λάνθιμου (άξιζε παραπάνω όπως των φωτογραφίας και μοντάζ)
Δεν μπορώ να πω ότι είδα κάτι και δεν μου άρεσε. Αλλά too much σχόλια για τον γυμνό του John Cena. Έχουμε δει και καλύτερα σε παλιότερες απονομές.
Να αναφέρω ότι το Oscar προσαρμοσμένου σεναρίου στο American Fiction (ιδιαίτερη ταινία) και το Oscar ξενόγλωσσης ταινίας, sound mix και σεναρίου στο Zone of Interest (δεν το είδα και θέλω να το δω).
Ευτυχώς φέτος τα Oscar δεν είχανε χαστούκια και περίεργα περιστατικά.
Βέβαια μια από τις αγαπημένες μου ταινίες για φέτος αν και είχε πολλές υποψηφιότητες, το The Banshees of Inisherin, έχασε σε όλες τις υποψηφιότητες της και ειδικά ο Barry Keoghan στον Β’ Ανδρικό ρόλο που ήταν υπέροχος (η κριτική μου για την ταινία εδώ).
Τα 95th Academy Awards είχαν ωραίο opening (ευτυχώς) από τον Jimmy Kimmel με έξυπνα αστεία, ειρωνικά σχόλια για τον Tom Cruise, την Academy, την λάθος (ανύπαρκτη) αντίδραση της πέρσι και φυσικά για τον Will Smith αλλά στην συνέχεια κάπως το έχασε μετά με την εμφάνιση ενός γαϊδουριού αλλά και με διάφορες άλλες «κακιές Αμερικάνικες» ατάκες.
Η ωραία στιγμή της βραδιάς ήταν ότι το Everything Everywhere Αll Αt Οnce («Τα Πάντα Όλα») o μεγάλος νικητής σάρωσε σε όλες τις βασικές κατηγορίες και πήρε αγαλματίδια για καλύτερη ταινία, σκηνοθεσία, σεναρίου, Α’ Γυναικείου, Β’ Ανδρικού και Β’ Γυναικείου ρόλου.
Δεν περίμενα βέβαια (και δεν ήθελα να σας πω την αλήθεια) να πάρει Oscar και για τις συμπρωταγωνιστικές ερμηνείες. Επίσης, δεν ήταν από τις top αγαπημένες μου ταινίες φέτος και θεωρώ ότι το Oscar σκηνοθεσίας έπρεπε να πάρει το The Banshees of Inisherin και όχι το ΕΕΑΑΟ.
Oscar Αnimation o Pinocchio του Guillermo del Toro. Mου άρεσε πολύ.
Eυτυχώς η άλλη φετινή αγαπημένη μου ταινία, άρτια τεχνικά και ερμηνευτικά από το Netflix και η οποία πήρε 4 αγαλματίδια, ήταν το All Quiet on The Western Front με σημαντικότερα τα Oscar για Cinematography και Foreign Language. Η κριτική μου εδώ.
Σάρωσε λοιπόν το ΕΕΑΑΟ και πήρε 7 από τα 11 Oscar. Ήταν μια ταινία που μου άρεσε, μια ταινία διαφορετική, που άξιζε βραβεία (αν και δεν πίστευα θα τα πάρει σχεδόν όλα), είναι ανεξάρτητη παραγωγή, κάτι λίγο από Matrix και Multiverse και με μια υπέροχη «κακιά» που ερμήνευσε η Jamie Lee Curtis και που απέσπασε Oscar Β’ Γυναικείου ρόλου (αν και προτιμούσα την Hong Chau από το The Whale).
Μια ταινία για μια μάνα που τα μπορεί όλα, ακόμα και να νικήσει το «κακό» σε όλα τα σύμπαντα.
Συγκινητικός ο μονόλογος της Michelle Yeoh που κέρδισε το Oscar Α΄ Γυναικείου ρόλου και έγινε η πρώτη καλλιτέχνιδα ασιατικής καταγωγής που το καταφέρνει πάρει Oscar αλλά και ο acceptance μονόλογος για Β’ Ανδρικού ρόλου του Ke Huy Quan ( τον ξέρετε από τα Goonies και Indiana Jones).
Από ένα Oscar τα μεγάλα blockbusters Τοp Gun Maverick, Black Panther Wakanda Forever και το Avatar The Way of Water ( η κριτική μου εδώ).
Τέλος να σχολιάσω τις απουσίες του Brad Pitt (παραγωγού του The Blonde), του James Cameron (κράτησε σίγουρα μούτρα γιατί δεν μπήκε στις υποψηφιότητες σκηνοθεσίας και του «και καλά έχω γύρισμα, δεν θα μπορέσω να έρθω» Tom Cruise.
Στα αγαπημένα μου η ερμηνεία στην σκηνή της Gaga, η ξινίλα της Angela Bassett όταν έχασε το Oscar, ο all time classic Stephen Spielberg που πήγε στα Oscar με την βιογραφική ψιλοαδιάφορη ταινία του Fabelmans, ο θεός Ηarrison Ford και οι εμφανίσεις της Ana de Armas, Ηalle Berry και Salma Hayek (wow).
Με «χάλασε» που η Cate Blanchett, ενώ το δούλεψε τόσο πολύ ερμηνευτικά και τεχνικά τον ρόλο της στο Tár, τελικά δεν πήρε το Oscar.
Ευχαριστήθηκα όμως πάρα πολύ το λόγο και την συγκίνηση του Brendan Fraserγια το Oscar Α’ Ανδρικού ρόλου στο The Whale το οποίο (εννοείται) κέρδισε και Oscar μακιγιάζ. Υπέροχος.
Τέλος, το memoriam αφιέρωμα είχε αναφορές στην Ειρήνη Παπά και τον Vangelis που «έφυγαν» πέρσυ.
Ωραίες ταινίες φέτος, δυνατές ερμηνείες και βραβεύσεις με έμφαση στο διαφορετικό, κάπως μακριά από τις αναμενόμενες ακριβές αμερικάνικες ταινίες και με διάθεση να δώσουν αγαλματίδια σε αυτό που τελικά «κάτι είχε να μας πει».
Το επετειακό επεισόδιο το είδα που λέτε πριν πολύ καιρό αλλά το θυμήθηκα τις προάλλες που πήγα με φίλους στα studios της Warner στο Λονδίνο που είχαν γίνει τα περισσότερα από τα γυρίσματα των ταινιών και εντυπωσιάστηκα τόσο πολύ με τα sets.
To reunion των πρωταγωνιστριών μου άρεσε και μου άρεσε πολύ, όχι μόνο γιατί μου αρέσει η μαγεία της γραφής της J.K. Rowling στις ταινίες του Harry Potter, ούτε γιατί είμαι λάτρης των ταινιών φαντασίας, αλλά γιατί ήταν πραγματικά πολύ καλό. Συγκινητικό, ευχάριστο, νοσταλγικό, γλυκό, έχει αγάπη, κρυφούς έρωτες, γέλιο και με πολλές ιστορίες και όμορφα παραλειπόμενα.
Βέβαια να πω την αλήθεια, έλειπαν πολλοί και κυρίως αυτοί που έχουν «φύγει» όπως οι Alan Rickmanκαι η Helen McCrory αλλά και άλλοι που απλά δεν εμφανίστηκαν όπως η Maggie Smith.
Εμφανίστηκαν όμως πολλοί αγαπημένοι όπως Ηelena Bonham Carter, o θεός Gary Oldman, ο «δεν υπάρχει αυτός ο ηθοποιός» Ralph Fiennes και φυσικά o υπέροχος Robbie Coltrane ο αγαπημένος μου ήρωας των ταινιών Potter, o Hagrid. Γλυκός και πολύ τρυφερή η εμφάνιση του.
Βέβαια έγινε και ένα λάθος από το HBO και κατά την διάρκεια που έδειχνε φωτογραφίες από την παιδική ηλικία της Emma Watson , στην οθόνη προβλήθηκε και μια φωτογραφία της ηθοποιού Emma Roberts. Άβολο.
Καλά λογικά όσοι το είδατε αλλά και αυτοί που θα το δουν ξέρετε ότι λείπει η Τζ. Κ. Ρόουλινγκ.
Η συγγραφέας βρίσκεται από το καλοκαίρι του 2020 σε ένα μύλο σχολίων για τα τρανσφοβικά tweets της κι έτσι αποκλείστηκε από τη λίστα των ανθρώπων που παίρνουν μέρος. Άβολο επίσης να μην έχεις την δημιουργό του κόσμου του Potter.
Επειδή, όμως, δεν θα γινόταν να λείπει εντελώς (αυτό έλειπε) είχε αρχειακά πλάνα από το 2019.
Περιληπτικά στο επεισόδιο του HBO το οποίο έγινε για τα 20 χρόνια μετά από την πρεμιέρα της πρώτης ταινίας, Harry Potter and the Sorcerer’s Stone οι Daniel Radcliffe, Emma Watson και Ruper Grint επιστρέφουν στους χώρους γυρισμάτων και συζητούν μεταξύ τους αλλά και με πολλούς από το cast για τις ταινίες ορόσημο στον κινηματογράφο.
Εμφανίζονται όλοι οι σκηνοθέτες των ταινιών και ανάμεσα τους ο αγαπημένος μου Alfonso Cuaron (Roma, Gravity, Children of Men) ο οποίος σκηνοθέτησε τον Αιχμάλωτο του Αζκαμπάν,
Trailer
Τα υπόλοιπα θα τα δείτε στο trailer και στο 1,5 ώρας επεισόδιο το οποίο κλείνει γλυκόπικρα.
Tα λέμε next time,
Αλέξης Σερέφας
Πληροφορίες: Παραγωγή 2022, TV special, Documentary, Family, IMDb 8/10 με 39000 ψήφους
Σκεφτόμουν χτες αν θέλω να γράψω κάτι για τα Oscars και το υπέροχο #Coda, μια ταινία που έδωσε πρώτη φορά Οscar σε ηθοποιό με προβλήματα ακοής και που πήρε το Oscar καλύτερης ταινίας. Μια ταινία που μιλάει για τα όνειρα και την αγάπη.
Σκεφτόμουν που λέτε αν θέλω να γράψω κάτι στο blog και να μιλήσω για τις ταινίες που πήραν αγαλματίδια και για τους ανθρώπους που τα έλαβαν.
Όμως τελικά με «ξενέρωσε», με χάλασε ο #WillSmith, ένας ηθοποιός από αυτούς που γούσταρα από παιδί και που γελούσα με τα αστεία του, την τρέλα του αλλά και ακολουθώντας τον στο instagram account του.
Στο «fake happy» insta account του; Ποιος ξέρει..
Μια τελετή που επισκιάστηκε επειδή ένας οξύθυμος «μάγκας» ηθοποιός θέλησε με το ξύλο να λύσει τις διαφορές του.
Όχι Will Smith θα μπορούσες απλά να πάρεις ένα ωραίο μικρόφωνο και να κράξεις, να βρίσεις να ζητήσεις τον λόγο από τον #ChrisRock.
Ναι, ήταν τραγικό το χυδαίο, γελοίο σχόλιο του για την γυναίκα σου αλλά ξέροντας ότι σαν «πρότυπο» ηθοποιού που είσαι, ότι σε βλέπουν millions και ότι θα πάρεις soon το πρώτο Oscar σου συγκρατείσαι και δεν πας σαν νταής να δείρεις.
Τραγικό το speech του μετά, τραγικό το message του στο instagram που ζητάει συγνώμη από τον Rock (άλλα είπε στην απονομή) και τραγικό όλο το attitude αργότερα ακόμα και αυτών που γελούσαν μαζί στο after Oscars party. #vanityfair
Επίσης ενώ γελάς με το αστείο του Rock, δεν πας 1sec μετά να τον δείρεις γιατί σου έκανε νόημα η γυναίκα σου ή ένιωσες άβολα. #jadapinkettsmith
Πέρα από αυτό μου έμειναν διάφορα reunions όπως τα cast των #godfather και #pulpfiction , τα πολλά Οscars του φανταστικού Dune #top, η #jessicachastain και το Οscar της, η απίστευτη #beyonce, κάποια έξυπνα άστεια ( και όχι η ηλιθιότητα του Chris Rock), το μαγικό Encanto και τέλος το Οscar για το υπέροχο Coda!
Μια ακόμα χρονιά που έχουμε βραβεία κινηματογράφου ( βγάζω το καταραμένο 2020) και που μπορούμε να βλέπουμε ωραίες ( και μη) ταινίες, να απολαμβάνουμε ερμηνείες, να τις σχολιάζουμε και φυσικά να τις βραβεύουν.
Έχουν ήδη γίνει οι περισσότερες βραβεύσεις (Σφαίρες, SAGA κτλ.) και προχτές, 2 εβδομάδες πριν την απονομή των Oscars έγιναν τα Critic Choice Awards, δώ στα λημέρια μου τα Bafta.
Η αλήθεια το ότι βλέπουμε κάτι γεμάτο λάμψη και χαρά μου κάνει κάπως περίεργο ενώ η Ρωσία κάνει πολέμο σε μια άλλη Ευρωπαική χώρα, λίγες μόνο ώρες μακριά από το Λονδίνο που τις προάλλες έγιναν τα 75α BAFTA.
BAFTA για αυτούς που δεν ξέρουν αλλά ενδιαφέρονται να μάθουν, είναι τα Βρετανικά Oscars.
Θα σας πω εν συντομία (όσο μπορώ) τι μου έμεινε από την τελετή που έγινε στο πανέμορφο Royal Albert Hall.
Επικράτησε το The Power of the Dog (διάβασε το review μου εδώ) με τα σημαντικότερα βραβεια σκηνοθεσίας και ταινίας για την Jane Campionαν και έλειπε. Μια ταινία που δεν μου άρεσε ιδιαίτερα αλλά θα πάρει Oscar καλύτερης ταινίας και μην σας πω και σκηνοθεσίας. Ανεξαρτήτως της άποψης μου για την ταινία (μέτρια και κάπως βαρετή), οι πρωταγωνιστές της που είναι όλοι υποψήφιοι στα Oscar 2022 είναι καταπληκτικοί και κυρίως ο Benedict Cumberbatch ο οποίος δεν πήρε Bafta. Αν δεν το πάρει το Oscar για Α’ Ανδρικό o Will Smith για το King Richard, θα το πάρει αυτός στα σίγουρα.
Ο Cumberbatch παρέλαβε το Bafta για την Campion κάνοντας διάφορα British αστειάκια.
Πολλά βραβεία σε πολλές κατήγορίες αλλά πιο δευτερεύουσες πήρε το εξαιρετικό Dune (το review μου εδώ). Eννοείται BAFTA για μουσική επένδυση στην ταινιάρα, στον Hans Zimmer. Εξαιρετικός.
Καλύτερη Βρετανική ταινία (αυτό τους έλειπε) πήρε το Belfast του Kenneth Branagh (πολύ καλή, ιδιαίτερη ταινία και ερμηνείες) και τραγουδιού η κομματάρα της Βillie Eilish από τον τελευταίο James Bond. Εμφανίστηκε και η Shirley Bassey για μια ακόμη φορά να ερμηνεύσει πάρα πολύ καλά μπορώ να πω, αν και σε προχωρημένη ηλικία το Diamonds Αre For Ever.
Το Drive me Car πήρε το βραβείο στην καλύτερη ξενόγλωσση ταινία και η Ariana Debose βραβεύτηκε για την ερμηνεία της (supporting actress) για το West Side Story του Steven Spielberg.
Θα πάρουν και τα αγαλματίδια όπως γράφεται παντού. Δυο ταινίες που θέλω πολύ να δω.
Εσείς τις έχετε δει?
Το Coda κέρδισε στο διασκευασμένο σενάριο και τον δεύτερο αντρικό ρόλο για τον Troy Kotsur. Πιστεύω θα πάρει και τα αντίστοιχα Oscars. Μεταξύ μας νιώθω θα πάρει και κάτι ακόμα αυτή η ταινία από την βραδιά των Oscars.
Επίσης, να πω ότι πέρα από τα πολλά αντιπολεμικά μηνύματα που καταδικάζουν της εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, στο «in memory of» για αυτούς που έφυγαν την περασμένη χρονιά ήταν και ο Έλληνας συνθέτης Μίκης Θεοδωράκης.
Τέλος, με εντυπωσίασε η ακούραστη Lady Gaga η οποία παρευρέθηκε σε 2 απονόμες με διαφορά λίγων ωρών, η μία στην Αμερική τα Critic Choice Awards και η άλλη τα BAFTA στο UK.
Τελικά δεν πήρε κανένα βραβείο για το μετριότατο έως «κακό» Ηouse of Gucci(my review soon).
Tα λέμε του χρόνου με τα ΒAFTA. Εύχομαι σε καλύτερες συνθήκες.
Μια από τις all time classic Χριστουγενιάτικες ταινίες είναι το How the Grinch Stole Christmas.
H οικογενειακή ταινία φαντασίας σε σκηνοθεσία του Ron Ηoward και με πρωταγωνιστή τον υπερταλαντούχο αγαπημένο μου Jim Carrey. γυρίστηκε το 2000 και όσο περνάνε τα χρόνια γίνεται classic επιλογή για να δείτε τώρα τις γιορτές.
Θα μου πεις δεν είναι το «Home Alone» αλλά ούτε και το «The Holiday» το οποίο και είναι από τις αγαπημένες μου Χριστουγεννιάτικες ταινίες (δείτε το περσινό μου festive review εδώ).
Παρ’ όλ’ αυτά, η ταινία είναι παιχνιδιάρικη, τρελιάρικη, εναλλακτική και αν σας αρέσει ο κόσμος του Tim Burton, θα βρείτε σε αυτή την ταινία πολλές ομοιότητες με τον «τρελό κόσμο» του Burton.
Μπορεί η ταινία να μην πήρε τις καλύτερες κριτικές το 2000, αλλά μέχρι σήμερα έχουν γίνει animation με τον Grinch, έχουν πουληθεί άπειρα αξεσουάρ με θέμα τον «Κατεργάρη των Χριστουγέννων», έχουν γίνει κάποιες επιτυχημένες και μη απόπειρες ταινιών (αλλά δυστυχώς χωρίς τον Carrey) και η ταινία κάνει δεύτερη καριέρα.
Story
Μέσα σε μια χιονονιφάδα βρίσκεται η φανταστική χώρα του Χούβιλ, τόπος όπου κατοικούν οι Χου, που μοιάζουν με παραμορφωμένα ξωτικά- άνθρωποι και αγαπούν τα Χριστούγεννα. Λίγο έξω από την πόλη τους ζει απομονωμένος στο σπίτι του ο Grinch ένα κακό, μίζερο πλάσμα που μισεί τα Χριστούγεννα. Σιχαίνεται τους πάντες και τα πάντα και κυρίως τον ευχάριστο κόσμο των Χριστουγέννων.
Έτσι, βάζει μπροστά το σχέδιο του με σκοπό να «κλέψει» τα Χριστούγεννα από τους μισητούς Χου. Όμως, ένα κοριτσάκι, η Σίντυ Λου, γνωρίζεται τυχαία με τον Grinch και αποφασίζει να τον βοηθήσει παρά τη θέλησή του και να αγαπήσει τον κόσμο τους και τα Χριστούγεννα.
Γίνονται πολλά και τρελά μέχρι να τον πείσει να τα αγαπήσει. Τελικά θα καταφέρει?
Προσωπικά από παιδί αγαπώ ιδιαίτερα τις γιορτές και τα Χριστούγεννα και είμαι λάτρης των όμορφων Xmas Movies και ειδικότερα αυτών που σ’ αφήνουν στο τέλος με κάτι, ένα χαμόγελο ή ακόμα και ένα δάκρυ,
Η ταινία έχει ένα βασικό αβαντάζ, το απίστευτα τρελό παίξιμο και ερμηνευτικές δυνατότητες του Jim Carrey. Επίσης, έχει παράνοια, όμορφο soundtrack, φοβερό μακιγιάζ (τότε δεν υπήρχαν τα τρελά εφέ και CGI του σήμερα), σάτιρα, «τρελή» σκηνογραφία, παρανοϊκές κομμώσεις και κουστούμια και τέλος ιδιαίτερα κοινωνικά μηνύματα για την διαφορετικότητα που τότε μπορεί και να μην τα δίναμε σημασία.
Γενικά στα αρνητικά είναι οι δεύτεροι ρόλοι οι οποίοι δεν είναι κάτι σπουδαίο αλλά σε γενικές γραμμές αν δεν έχετε δει την ταινία, δείτε την και θα περάσετε καλά με τον «παρεξηγημένο» Grinch.
Eγώ πάντως «αγαπώ με τρέλα» την κακία και τα αηδιαστικά δάχτυλα του.
Να κλείσω το Christmas άρθρο και να σας πω να περάσετε πολύ όμορφα τις γιορτές, καλά Χριστούγεννα και ένα όμορφο νέο έτος με υγεία, αγάπη και πολλές αγκαλιές με τους αγαπημένους σας!
Ηappy 2022 guys!!
Trailer
Τα λέμε με νέα reviews την νέα χρονιά,
Αλέξης Σερέφας
Πληροφορίες: Παραγωγή 2000, Comedy, Family, Fantasy, IMDb 6.2/10 με 230.000 ψήφους
Λογικά οι περισσότεροι γνωρίζεται το Halloween και ότι οι εορτασμοί του γίνονται το τελευταίο σαββατοκύριακο του Οκτώβρη. Δηλαδή σήμερα.
Θα σας πουν μερικοί περίεργοι: «Είχες και στο χωριό σου?»
Εκεί είναι που πρέπει να τους πείτε όχι, δεν μεγαλώσαμε με μια κολοκύθα στα χέρια, ούτε βγαίναμε στο δρόμο για Trick or Treat, αλλά έχουμε δει στα 90ς (όπως εγώ) άπειρες ανάλογες ταινίες ανατριχίλας και τρόμου.
Από τις απόλυτες ταινίες Halloween είναι το Hocus Pocus. Eίναι από τις αγαπημένες μου μαζί με το «Ο θάνατος σου πάει πολύ» (πόσο γέλιο) και είναι το απόλυτο trend κατά την περίοδο του Halloween, ειδικά στην Αμερική. Υπάρχουν κούπες, παιχνίδια, είδη γραφικής ύλης, ρούχα, κοστούμια και πολλά ακόμα βασισμένα στην ταινία του Disney από το μακρινό 1993.
Το Hocus Pocus έχει τα πάντα, πολύ έξυπνο σενάριο, έξυπνες ατάκες, ωραία κουστούμια, ωραία εφέ για την εποχή τους, ωραία spooky ατμόσφαιρα, ωραία μουσική, ωραίες ερμηνείες και ειδικότερα τηςBetty Midler και τέλος ένα από τα πιο κλασικά τραγούδια της εποχής ( θα σας το αφήσω παρακάτω).
H ταινία δεν είχε πάει καλά την εποχή που βγήκε αλλά έγινε trend και cult μερικά χρόνια μετά. Στα αρνητικά οι ερμηνείες των δεύτερων ρόλων που δεν είναι κάτι ιδιαίτερο έως αδιάφορες. Σε γενικές γραμμές είναι μια απολαυστική ταινία.
Story
Είμαστε στο 1693, την εποχή του κυνηγιού των Μαγισσών στο Σάλεμ. Ένα νεαρό αγόρι βλέπει ότι η μικρή του αδερφή Emily έχει πάει στο σπίτι των αδελφών Sanderson. Οι σατανικές αδελφές για να γίνουν και πάλι νέες ρουφάνε την ψυχή της (κλασικές μάγισσες), η μικρή πεθαίνει και οι ίδιες γίνονται νεότερες. Μεταμορφώνουν τον αδελφό της σε ζώο (δεν μαρτυράω τι ζώο) και τον καταριούνται να ζήσει για πάντα έτσι.
Το χωριό όμως τις πιάνει, τις παγιδεύει και τις κρεμάει. Αλλά η Winifred (Βette Midler) προλαβαίνει να τους καταραστεί ότι θα αναστηθούν την Νύχτα των Αγίων Πάντων (βλέπε Halloween).
Έτσι νομίζω θα σκέφτηκε και η Disney, που ανακοίνωσε προ διετίας το δεύτερο μέρος της ταινίας, το οποίο και θα έρθει το 2022 στο Disney+ με το ίδιο φυσικά cast.
I Put A Spell On You
Trailer
Όπως είπε και η Midler στο twitter:
«Sistaaaahs! It’s been 300 years… But we’re BACK!«
Ηappy Halloween guys!
Αλέξης Σερέφας
Πληροφορίες: Παραγωγή 1993, Adventure, Comedy, Family, Fantasy, ΙΜDb 6.9/10 με 110,000 ψήφους
/cdn.vox-cdn.com/uploads/chorus_image/image/69318397/hocus_pocus_1993_better_midler_kathy_najimy_sarah_jessica_parker_credit_allstar_picture_library_alamy_stock_photo_RWDKTM_2000x1270.0.jpg)
Alexisreviewing 