Hello everybody,

Μια ταινία που ήθελα να σας προτείνω να δείτε παρέα με τα πιτσιρίκια σας, είναι η νέα υπέροχη ταινία της Pixar Animation Studios που βγήκε τον Μάρτιο του 2020. Την είδα πριν μερικές βδομάδες και μου άρεσε πολύ.

Αυτή η ταινία είναι το Onward ή όπως αποδόθηκε στα Ελληνικά, «Φύγαμε»!

Τα τελευταία 25 χρόνια, η Pixar (θυγατρική της Disney για όποιον δεν το γνωρίζει) έχει καταφέρει να απευθύνεται σε όλες τις ηλικίες και όχι μόνο φτιάχνοντας ταινίες χαλάρωσης και διασκέδασης αλλά προσπαθεί να μας περάσει ένα βαθύτερο νόημα και τροφή για σκέψη! Το καταφέρνει νομίζω σχεδόν πάντα!

Το Onward λοιπόν όπως και οι περισσότερες ταινίες της Pixar/Disney έχουν αυτό το μαγικό που σε κάνει να χαμογελάς και να συγκινείσαι παράλληλα όταν τις βλέπεις.

Το Φύγαμε χωρίς φοβερές σεναριακές πρωτοτυπίες (να πούμε και την αλήθεια), αλλά με όμορφους καθημερινούς χαρακτήρες, χιούμορ, φαντασία, όμορφη country μουσική και  τραγούδια σου αφήνει μια γλυκιά μελαγχολία στο τέλος.

Αρχικά, να σας αναφέρω κάτι πριν αρχίσω το σχολιασμό μου για το Onward.

Είμαι λάτρης από μικρός των ταινιών και της σεναριακής φιλοσοφίας της Pixar και των Disney Studios (Toy story, Finding Nemo, Up, Inside out, Απίθανοι, Ratatouille κ.ά.). Όλες αυτές οι ταινίες που προανέφερα, αλλά και ακόμα περισσότερες απευθύνονται κυρίως σε παιδιά αλλά με βαθύτερα και ουσιώδη θέματα που τις κάνει αρεστές και σε μας τους ενήλικες. Για αυτό θεωρώ ότι στους περισσότερους μας αρέσει να τις βλέπουμε ξανά και ξανά.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα το αριστουργηματικό Coco που θα σας το σχολιάσω σε ένα μελλοντικό post!

Μην ξεχνάμε, είμαι και γεννημένος σε μια δεκαετία που μεγάλωσα και είδα στα 90s πολύ animation και συγκεκριμένα Disney (The Lion King, Aladdin, 101 Σκυλιά της Δαλματίας κτλ.). Άρα με νιώθετε!

Λίγα λόγια για το story (no spoilers)

O αφηγητής της ταινίας ξεκινάει με τη φράση: «Πριν πολλά χρόνια ο κόσμος μας ήταν γεμάτος από θαύματα και μαγεία. Αλλά, δυστυχώς, οι καιροί αλλάζουν».

Σε έναν κόσμο που η μαγεία φαίνεται πως έχει χαθεί και αντικατασταθεί από την τεχνολογία έχουμε δύο αδέλφια τον ντροπαλό Ίαν και τον εξωστρεφή μπουνταλά Μπάρλει οι οποίοι μπλέκονται σε μια μαγικά τρελή περιπέτεια παρέα με τον «μισό» πατέρα τους (δείτε το trailer και την παραπάνω φωτογραφία και θα καταλάβετε τι εννοώ), ένα βανάκι, ένα βιβλίο με ξόρκια και ένα μαγικό ραβδί.

Αναζητούν τη μαγεία, το χαμένο άλλο «μισό» του πατέρα τους, το κουράγιο που κρύβουν μέσα τους, την αλήθεια και όλα αυτά μαζί!

Φυσικά, όπως κάθε ταινία της Pixar που σέβεται τον εαυτό της, οι 2 μικροί ήρωες συναντούν πολλά και διαφορετικά εμπόδια και αναποδιές.

Η σκηνοθεσία είναι του Dan Scanlon ,οποίος υπογράφει και το σενάριο. Μικρή βασική λεπτομέρεια (θα καταλάβετε όταν δείτε την ταινία), ο σκηνοθέτης δεν έχει αναμνήσεις από τον πατέρα του ο οποίος πέθανε όταν ήταν πολύ μικρός.

Τις φωνές τους δανείζουν οι Tom Holland  (τον ξέρετε σίγουρα από τα καινούργια Spiderman) ο οποίος κάνει τον εσωστρεφή, σοβαρό και ντροπαλό Ίαν και ο εξαιρετικός Chris Pratt που ερμηνεύει τον καλόκαρδο, εξωστρεφή και λίγο αφελή μεγαλύτερο αδελφό του, Μπάρλει.

Επίσης, πιστεύω πολύ καλές στους δεύτερους ρόλους είναι η μητέρα των αγοριών Julia Louis-Dreyfus και φυσικά (δεν περίμενα κάτι λιγότερο) η Octavia Spencer που κλέβει την παράσταση με το ρόλο της. Κάνει την  Μάντικορ (ένα Περσικό μυθικό τέρας), κάτι ανάμεσα σε λιοντάρι, σκορπιό, άνθρωπο και νυχτερίδα.

Ψιλοτρομακτική φαίνεται θα έλεγα για παιδιά, αλλά στη ταινία έχει «καταντήσει» μια καλόκαρδη και λίγο βαριεστημένη ιδιοκτήτρια fast food εστιατορίου.

Νομίζω ότι όσοι είστε γονείς και δείτε την ταινία με τους γιους σας θα βρείτε το αντίστοιχο Frozen για αγόρια. Ένα «έλεος πια» δε νομίζετε με το Let it go!

Highlights μου πολλά:

Οι ωραίες ερμηνείες των ηθοποιών που χαρίζουν τις φωνές τους, η γρήγορη δράση παρά τις κάποιες ομοιότητες με ανάλογες ταινίες της Pixar, οι «τρελοί» δευτεραγωνιστικοί ρόλοι (προσέξτε τον πατριό Κένταυρο-Αστυνομικό των αγοριών), το χιούμορ, το κλασικό σε ταινίες Disney, εξαιρετικό soundtrack, η «καφρίλα» μεταξύ των 2 αδελφών αλλά και η βαθιά τους αγάπη, ο ανοιχτά γυναικείος ομοφυλόφιλος χαρακτήρας για πρώτη φορά σε ταινία της Disney, η ένωση των δύο κόσμων (μαγικός και του σήμερα) και τέλος το γλυκόπικρο φινάλε.

Μη ξεχάσω τις πολύ αστείες σκηνές όπου η μαγεία στο σημερινό κόσμο είναι σε δεύτερη μοίρα και τα ξωτικά ζουν μία ρουτινιάρικη ζωή, οι άγριοι μονόκεροι σαν ζητιάνοι τρώνε από τα σκουπίδια και φυσικά η σκηνή που οι νεράιδες δε πετάνε πια και έχουν καταντήσει Χαρλεάδες τσατισμένοι μηχανόβιοι (top σκηνή).

Γενικά η ταινία έχει πολλές ανάλογες αστείες σκηνές, αλλά καλύτερα να τις ανακαλύψετε μόνοι σας. Θα συγκινήσει λίγο παραπάνω αυτούς που έχουν χάσει αγαπημένα τους πρόσωπα.

Είμαι βέβαιος όμως ότι θα την ευχαριστηθείτε είτε μόνοι, είτε παρέα με τα παιδιά σας!

Σας αφήνω παρακάτω το αγγλόφωνο trailer, ένα από τα τραγούδια που μου άρεσαν πολύ και ένα στίχο του συγκεκριμένου τραγουδιού που περιγράφει πιστεύω όλη την ταινία:

«Ιf you should ever bear a heavy load, I’ll be the wheels, I’ll be the road»

 

Φύγαμε.. και καλή προβολή!

Aλέξης

Πληροφορίες: Παραγωγή 2020, Animation, Adventure, Comedy IMDb: 7.5/10 με 50,030 ψήφους.

Τι θα λέγατε για ένα ψυχολογικό θρίλερ με στοιχεία γνήσιου Χολιγουντιανού τρόμου?

Αν ναι, τότε μπορείτε να διαβάσετε τα παρακάτω και να δείτε στη συνέχεια ένα πολύ δυνατό θριλεράκι που προτείνω για αυτη την εβδομάδα. Το Invisible Man.

Αρχικά να ενημερώσω ότι δεν θα δείτε κάτι που δεν έχετε ξαναδεί ποτέ στη ζωή σας. Απλά η πολύ καλή σκηνοθεσία του Leigh Whannell σε συνδυασμό με την εξαιρετική ερμηνεία (όπως πάντα) της Εlisabeth Moss, κάνει την ταινία ιδανική για Σαββατιάτικο βράδυ με popcorn (κατά προτίμηση sugar salt αν με ρωτάτε).

Που λέτε λοιπόν, είδα την ταινία ένα βράδυ και κλασικά μετά το φινάλε έψαξα κάποια στοιχεία που μου άρεσαν ιδιαίτερα.

Το πρώτο ήταν η σκηνοθεσία!

Μόλις έκανα την αναζήτηση μου για τον σκηνοθέτη κατάλαβα γιατί μου άρεσε τόσο. Ο σκηνοθέτης έχει σκηνοθετήσει το Saw (1-3), το Insidious και πολλά άλλα χαλαρά θρίλερ (not at all). Περιττό να σας πω ότι ήμουν λάτρης των ταινιών Saw και ειδικότερα των 2 πρώτων (η φίλη μου Ευρώπη, αν το διαβάσει αυτό θα με «νιώσει»).

Το δεύτερο που μου άρεσε στην ταινία ήταν η Εlisabeth Moss!

Η πρωταγωνίστρια σαν «έμπειρο θύμα» καταφέρνει εξαιρετικά να σου μεταφέρει τον τρόμο, την αγωνία, το θυμό, την εκδίκηση και γενικά όλη την δράση της ταινίας.

Η Moss καταφέρνει μοναδικά να σου μεταδίδει διάφορα συναισθήματα από τις ερμηνείες της, όπως και στο εκπληκτικό Handmaid’s Tale (έμπειρο θύμα όπως ανέφερα παραπάνω) στο οποίο έχει τιμηθεί με διάφορα βραβεία, ανάμεσα σ’ αυτά και σφαίρα πρώτου γυναικείου ρόλου το 2018.

Να σας πω μερικά στοιχεία από το story της ταινίας?

Λοιπόν, ο πρώην σύντροφος (Oliver Jackson) της νεαρής πρωταγωνίστριας αυτοκτονεί και της αφήνει ως κληρονομιά ένα τεράστιο μέρος της περιουσίας του, με την ίδια να υποψιάζεται ότι πρόκειται για παγίδα.

Γιατί όμως? Σιγά μην σας πω!

H Σεσίλια (Εlisabeth Moss), κακοποιείται με πολλούς τρόπους από τον πλούσιο επιστήμονα σύντροφό της. Δραπετεύει που λέτε από το σπίτι τους (προσέξτε τη θέα που έχει το σπίτι) και λίγες μέρες μετά μαθαίνει όπως προείπα, για την αυτοκτονία του συντρόφου της. Παρόλο αυτά, κάτι περίεργο συμβαίνει μετά το θάνατο του και προσπαθεί να αποδείξει στον περίγυρό της ότι καταδιώκεται από μια αόρατη παρουσία που τη στοιχειώνει.

Τρελαίνεται ή κάτι πραγματικά συμβαίνει?

My highlights:

H σκηνοθεσία και η έντονη δράση από την αρχή μέχρι και το τέλος. Επίσης, αν και το ανέφερα ήδη, η εξαιρετική ερμηνεία και το βλέμμα της πρωταγωνίστριας, η σκηνή του λυτρωτικού τέλους (είμαι από αυτούς που θέλουν φινάλε σε τέτοιες ταινίες και όχι απλά υπονοούμενα), το σενάριο, η συνεχόμενη αγωνία και γενικά το ότι οι περισσότερες σκηνές σε τρομάζουν πραγματικά και χωρίς υπερβολές.

Εντάξει, έχει και κάποια αρνητικά. Θυμίζει λίγο το Ηοllow man με τον Kevin Bacon, έχει κάποια κλασικά κλισέ ταινίας τρόμου και κάποιες υπερβολές δράσης στο δεύτερο μισό της. Σε γενικές γραμμές όμως, την θεωρώ ιδανική για Σάββατο βράδυ. Δεν θα ξενερώσετε!

Σας προκαλώ να τη δείτε και να μου στείλετε σχόλια!

Σας  αφήνω παρακάτω το trailer και ένα video με το πανέξυπνο promo της ταινίας από την προετοιμασία των ηθοποιών και των δημοσιογράφων λίγο πριν από τα interviews.

 

Καλή προβολή,

Αλέξης

Πληροφορίες: Παραγωγή 2020, Horror, Mystery, Sci-Fi, IMDb 7.2/10 με 86,227 ψήφους

Καλησπέρα παιδιά,

Νομίζω σας είπα ότι θα ανεβάζω ένα post την εβδομάδα, αλλά δεν άντεξα (είναι και το lock down στη μέση). Λέω να σας μιλήσω λίγο για μια ταινία που μου άρεσε πάρα πολύ φέτος και που έχασε το Oscar καλύτερης ταινίας από το Parasite.

Aπό ποιο? Από τα Parasite?

Nαι, ναι.. είμαι από αυτούς που δε μου άρεσε ιδιαίτερα που έσκισε στα φετινά Oscar η Κορεάτικη ταινία.

Οk, κατανοώ η ταινία που κέρδισε και τα δύο βασικά Oscars ήταν πολύ καλή, με δυνατή σκηνοθεσία, ωραίες ερμηνείες των ηθοποιών και με καυστικά κοινωνικά σχόλια δείχνοντας ξεκάθαρα τις ταξικές διαφορές στην κοινωνία μας.

Επίσης, καταλαβαίνω ότι άξιζε να πάρει αρκετά βραβεία (και τα πήρε) αλλά και Οscar ξενόγλωσσης ταινίας (και το πήρε). Δε μπορώ να καταλάβω όμως και συγχωρήστε με,  γιατί νίκησε πανηγυρικά τις υπόλοιπες 9 ταινίες που ήταν υποψήφιες.

Φυσικά δε μπορώ να έχω άποψη για όλες τις υπόλοιπες Οσκαρικές φετινές ταινίες, γιατί δεν έχω δει ακόμα τρεις από αυτές: Ford v Ferrari, Irishman του Scorsese και το Once Upon a time in Hollywood του ημίτρελου Tarantino. Kατά την γνώμη μου όμως υπήρχαν πιο δυνατές ταινίες όπως το υπέροχο Jojo Rabbit και φυσικά το 1917.

Ας μιλήσουμε επιτέλους όμως για το 1917 γιατί χάρη έκανα και στο Parasite!

Tο 1917 δυστυχώς το είδα σπίτι και όχι στο σινεμά που μου είχαν προτείνει κάτι φιλαράκια ένα βράδυ Κυριακής.

Η ταινία αυτή, σκηνοθετημένη από τον Sam Mendes (American beauty, James Bond – Skyfall) είναι κατά την άποψη μου αυτή που άξιζε τα Οscars καλύτερης ταινίας και φυσικά σκηνοθεσίας.

Επίσης άξιζε να την δεις στην μεγάλη οθόνη. Τους λόγους θα τους καταλάβετε παρακάτω!

Λίγα λόγια για το story (no spoilers):

Bρισκόμαστε στον Aπρίλιο του 1917, και ο Ά Παγκόσμιος Πόλεμος βρίσκεται ήδη στον τρίτο του χρόνο. Το πλάνο ξεκινά ήρεμα σε ένα σκηνικό εξοχής και η κάμερα κινείται για να μας δείξει δυο στρατιώτες. Η κάμερα συνεχίζει να κινείται καθώς σηκώνονται και τους ακολουθεί σε ένα μονοπλάνο, που μοιάζει να διαρκεί υπέροχα σε ολόκληρη την ταινία.

Για μένα αυτή είναι και η βασική μαγεία της ταινίας, η μονόπλανη σκηνοθεσία που φαίνεται να μην έχει υποστεί καθόλου μοντάζ. Παρόλο αυτά, όπως ανέφερε και ο Sam Mendes σε συνεντεύξεις του για την ταινία, μόνο ένα πλάνο κρατάει συνεχόμενα 3 λεπτά. Σε όλη την υπόλοιπη ταινία έχει γίνει φυσικά το απαραίτητο μοντάζ.

Ας συνεχίσω όμως λίγο με το story!

Ο Βρετανός στρατηγός( Colin Firth ) τους αναθέτει μια αποστολή απλή αλλά επικίνδυνη. Πρέπει οι δύο στρατιώτες (τους ερμηνεύουν: Dean-Charles Chapman και George MacKay) να περάσουν στα εδάφη του αντιπάλου και να παραδώσουν ένα σημαντικό μήνυμα που θα σταματήσει μια θανάσιμη επίθεση σε εκατοντάδες στρατιώτες.

Θα μου πείτε: «Ρε Αλέξη εντάξει, μια ακόμη πολεμική ταινία. Δεν είναι και η διάσωση του στρατιώτη Ryan».

Το εξαιρετικό όπως προανέφερα, είναι πως έχει συντονιστεί ο σκηνοθέτης μαζί με όλη του την ομάδα, μοντάζ, διεύθυνση φωτογραφίας κτλ. και μια απλή φαινομενικά πολεμική ιστορία την παρουσιάζει σαν ένα θεατρικό με μουσική που συγκινεί τόσο και με εικόνες  απίστευτα αληθινές που την κάνει αριστούργημα. Δε το συζητώ για τη φωτογραφία της ταινίας που έπαθα την πλάκα μου. Εξαιρετική!

Μια ταινία 2 ωρών που δε κατάλαβα τη διάρκεια της, με έκανε να ψάξω για τα CGI της, να ακούσω ξανά την ορχηστρική μουσική της και φυσικά να εκνευριστώ για ακόμα μια φορά που έχασε το Oscar σκηνοθεσίας.

My highlights : η σκηνοθεσία όπως ανέφερα 100 φορές παραπάνω, το soundtrack, η φωτογραφία, τα οπτικά εφέ, η σκήνη με τα πτώματα των νεκρών στρατιωτών στο ποτάμι αλλά και η σκήνη που τρέχει ο πρωταγωνιστής κατά τη διάρκεια των πυροβολισμών (δείτε πιο πάνω τη φωτογραφία), η λιτή και τόσο αληθινή ερμηνεία των 2 βασικών πρωταγωνιστών που σε πείθει ότι το συγκεκριμένο σκηνικό έχει γίνει πραγματικά, η σημασία της φιλίας, αλλά και η συνειδητοποίηση για μία ακόμα φορά σε πολεμική ταινία της τραγικότητας του πολέμου.

Τα βραβεία Οscars που έλαβε ήταν: Cinematography, Visual Effects και Sound Mixing. Επίσης η ταινία πήρε πολλά ακόμα βραβεία και ειδικά τα περισσότερα από τις υποψηφιότητες της στα Bafta (είναι και Βρετανικής παραγωγής).

Λοιπόν, δείτε την! Check παρακάτω το trailer.

Ευχαριστώ πολύ και καλή καραντίνα!

Τα λέμε,

Αλέξης

Πληροφορίες: Παραγωγή 2019, drama war, 3 Oscars,  IMDb 8.3/10 με 284,923 ψήφους.