Καλό μήνα!

Αύγουστος ο πιο όμορφος καλοκαιρινός μήνας! Διπλά όμορφος γιατί πλησιάζουν απειλητικά οι διακοπές και η άδεια μου. Fingers crossed!

Σήμερα μια μικρή αλλαγή στο post.

Καλά μη φαντάζεστε κάτι φοβερό, απλά η σημερινή μου πρόταση είναι μια υπέροχη βιογραφική Ελληνική ταινία που βγήκε στους κινηματογράφους τον περασμένο χειμώνα και έχει τον τίτλο «Ευτυχία».

Η ταινία περιγράφει την ζωή της διάσημης Ελληνίδας στιχουργού/ποιήτριας Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, της πιο σπουδαίας στιχουργού που μπορεί να μη ξέρουμε το πρόσωπο και την ιστορία της οι περισσότεροι (όπως και εγώ) αλλά ξέρουμε σίγουρα πολλά από τα εκατοντάδες τραγούδια της.

Η Ευτυχία γεννημένη στο Αϊδίνι της Μικράς Ασίας με μια ζωή δύσκολη (που ήταν λογικό να γίνει ταινία), μεγάλωσε σε μία αστική οικογένεια, παντρεύτηκε έναν πολύ μεγαλύτερο της άντρα (τον ερμηνεύει ο Παύλος Ορκόπουλος στην ταινία) και έκανε δύο παιδιά. Δυστυχώς μετά την εισβολή των Τούρκων το 1922 ξεριζώθηκε από την πατρίδα της μαζί με την μητέρα της και έφτασε στην Αθήνα.

Ο σκηνοθέτης είναι ο βραβευμένος Αγγελος Φραντζής (Still River, Symptoma) ο οποίος δημιούργησε μια εξαιρετική βιογραφία για μια πονεμένη γυναίκα με μεγάλο ταλέντο και πολύ δύσκολες στιγμές στη ζωή της. Παρουσιάζει μια αυθεντική, «ντόμπρα» προσωπικότητα με πάθη και αδυναμίες όπως οι περισσότεροι μεγάλοι καλλιτέχνες.

Η ταινία δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από παρόμοιες εξαιρετικές ερμηνείες και ταινίες του εξωτερικού. Είναι μια σχεδόν 2ωρη ταινία, με μια δυνατή ανθρώπινη ιστορία, υπέροχα τραγούδια (πασίγνωστα και όλα σε στίχους Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου), υπέροχη επιλογή ηθοποιών που ερμηνεύουν τους βασικούς και μη ρόλους και φυσικά πολύ καλή απόδοση σεναρίου και σκηνοθεσίας. Παραγωγή της Tanweer Productions.

Μερικά από τα τραγούδια της Ευτυχίας, τα οποία σίγουρα έχουμε ακούσει όλοι είναι: Περασμένες μου αγάπες, Η φαντασία, Ηλιοβασιλέματα, Στ΄ Αποστόλη το κουτούκι, Πετραδάκι – πετραδάκι, Είσαι η ζωή μου, Όνειρο απατηλό, Είμαι αϊτός χωρίς φτερά και πολλά ακόμα.

Δεν τα ξέρατε όλα? Φαντάζομαι πως ναι.

Το πρωτότυπο σενάριο είναι της Κατερίνας Μπέη (Θηλυκή Εταιρία, Success Story), η οποία επιχειρεί να διασκευάσει το βιβλίο που έγραψε για την γιαγιά της η εγγονή της Ρέα Μανέλη. Περιγράφει πως την έζησε καθώς και πολλές επώδυνες στιγμές που πέρασε από την στιγμή που διώχτηκε από την Μικρά Ασία η γιαγιά της μέχρι και τον θάνατο της στην Ελλάδα.

Τον μουσικό θρύλο ερμηνεύει η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη (Ο Εργένης, Βαμμένα Κόκκινα Μαλλιά, Κόκκινος Κύκλος κ.ά) ενώ στη νεαρότερη ηλικία της στιχουργού το ρόλο υποδύεται μοναδικά η βραβευμένη ηθοποιός, σκηνοθέτης και ενδυματολόγος Κάτια Γκουλιώνη (Ακίνητο Ποτάμι, Πολυξένη κ.ά).

Την Καραμπέτη είχα την τύχη να την δω αρκετές φορές σε διάφορες θεατρικές ερμηνείες της και στις περισσότερες φορές ήταν φοβερή. Έτσι και εδώ στην βιογραφία της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου μαζί με χιούμορ, κυνισμό και με τον ιδιαίτερο τρόπο της (χωρίς όμως μανιέρες) που δείχνει ότι μελέτησε πάρα πολύ την προσωπικότητα της Ευτυχίας, καταφέρνει να δώσει πολύ δυναμικά στην ταινία την «μεγαλύτερη» εκδοχή της στιχουργού.

Για την Κατερίνα Γκουλιώνη τι να σας πω? Σοκ η ερμηνεία της! Δεν θέλω να πω πολλά. Θα καταλάβετε όταν δείτε την ερμηνεία της «χείμαρρο».

«Χείμαρρος» όμως ήταν και η ίδια η προσωπικότητα της Παπαγιαννοπούλου.

Να σας πω μόνο, ότι και οι δύο πρωταγωνίστριες ζωντανεύουν στην ταινία το πάθος μιας γυναίκας που ήθελε να ζήσει ασυμβίβαστα, σε μια ανδροκρατούμενη εποχή και με τους δικούς της όρους. 

Όπως χαρακτηριστικά λέει και ίδια στην ταινία.. «Την ζωή την περπάτησα όπως την ήθελα»

Η ταινία γυρίστηκε μετά την πολύχρονη επιτυχία της θεατρικής βιογραφίας του Πέτρου Ζούλια «Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου» με τη Νένα Μεντή (δυστυχώς δεν κατάφερα να την δω). Βασίστηκε όπως προανέφερα στο βιβλίο της εγγονής της αλλά επίσης στηρίχτηκε σε συνεντεύξεις, αφιερώματα και μαρτυρίες του Αλέξη Πολυζωγόπουλου, του εγγονού της.

Φωτογραφία παρακάτω: Η Παπαγιαννοπούλου και η Ν. Μεντή που την υποδύθηκε στην θεατρική μεταφορά του βιβλίου.

Λίγα λόγια από την ιστορία (με spoilers)

Η ταινία ξεκινά με την φράση της Ευτυχίας σε μια τιμητική της βράβευση στην οποία παρευρίσκεται μαζί με πολλούς σπουδαίους συνθέτες:

«Δε θέλω να θυμάμαι..»

Η Ευτυχία εκδιώχτηκε από το Αϊδίνι στην Ελλάδα με τη μητέρα και τις δύο της κόρες. Στο πλοίο πήρε απόφαση να ζήσει την ζωή της όπως εκείνη ήθελε. Να μην την σταματήσει κανείς και τίποτα. Και την έζησε!

Ξεκίνησε σαν ηθοποιός σε μπουλούκια, έπαιξε με την Μαρίκα Κοτοπούλη, μπλέχτηκε συναισθηματικά με ανθρώπους του θεάτρου ,ύψωσε με πυγμή το ανάστημα της μπροστά στην ανδροκρατούμενη κοινωνία της εποχής, χώρισε σε μια εποχή όπου η γυναίκα ήταν δακτυλοδεικτούμενη αν ζητούσε διαζύγιο και αγάπησε πολύ τα παιδιά της, τις κόρες της. Ήθελε να πάει μπροστά χωρίς τίποτα να την σταματήσει και έτσι παράλληλα με το θέατρο έγραφε στιχάκια και ποιήματα όπου και αν έβρισκε.

Έγραφε ότι ζούσε, ότι ένιωθε. Τσιγαρόχαρτα και κούτες τσιγάρων ήταν τα τετράδια της. Δεν την ένοιαζε τίποτα, έκανε ότι ένιωθε, μάλωνε με άντρες σαν άντρας. Ειδικά η ερμηνεία της Γκουλιώνη έχει απίστευτη «μαγκιά».

Συνεργάστηκε σιγά σιγά με τεράστιους συνθέτες, έγινε πασίγνωστη αλλά δεν την ένοιαζε. Την ένοιαζε μόνο να πουλάει τα στιχάκια της και να ζει.

Τέλος, βούλιαξε στo πάθος της, τα χαρτιά και βίωσε δραματικές στιγμές και θανάτους.

Το σκηνικό της ταινίας λοιπόν, ξεκινά με μια τιμητική βράβευση στη δεκαετία του ’60 όπου παρευρίσκονται διάφοροι σπουδαίοι συνθέτες (Χιώτης, Χατζιδάκης, Τσιτσάνης κ.ά). Παράλληλα η ταινία μας πηγαίνει πίσω στην καταστροφή της Σμύρνης και ακολουθεί συνεχόμενα ένα πισωγύρισμα στο χρόνο και στις πιο δυνατές της αναμνήσεις (πολύ ωραίο σκηνοθετικό εύρημα) ενώ εμφανίζονται συγχρόνως αγαπημένα της πρόσωπα που χαθήκανε από την ζωή. Εμφανίζονται σαν αναμνήσεις, σαν φαντάσματα. Πρόσωπα σημαντικά για της ζωή της που παίξανε καθοριστικό ρόλο.

Αν πω και άλλα θα χαλάσω την μαγεία της ταινίας. Σταματάω..

Μου άρεσε πολύ

Το πιο δυνατό της ταινίας είναι ο χαρακτήρας της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου και η «μαγκιά» μια γυναίκας να επιβιώσει σε μια κοινωνία και έναν κόσμο της εποχής εκείνης.

Πέρα από τις βασικές πρωταγωνίστριες και την ιστορία, τα guests είναι όλα ένα και ένα.

Η Ματθλίδη Μαγγίρα ως Βλαχοπούλου (ίδια όμως και πανέξυπνη ιδέα επιλογής της συγκεκριμένης). Ο υπέροχος Πυγμαλίων Δαδακαρίδης ως ο τελευταίος άντρας της Ευτυχίας, Γιώργος Παπαγιαννόπουλος. Τον ερωτεύτηκε και αγάπησε πολύ βαθιά. Μια ερμηνεία δυνατή, «αντρική», αληθινή αλλά και ήρεμη. Η Χρύσα Ρώπα ως  Σωτηρία Μπέλλου, η Κατερίνα Διδασκάλου ως Μαρίκα Κοτοπούλη (ερμηνεύει τον ρόλο με την κλασική της θηλυκότητα), ο Κρατερός Κατσούλης ως Μανώλης Χιώτης, ο Φοίβος Δεληβοριάς ως παρουσιαστής στην τιμητική βράβευση, ο Αντώνης Λουδάρος σε έναν μικρό ρόλο ως Μάνος Χατζιδάκης, ο Λεωνίδας Κακούρης ως Τσιτσάνης σε έναν μπορώ να πω κάπως κωμικό, αλλά υπέροχο ρόλο κάνοντας ακόμα και την χαρακτηριστική φωνή του Τσιτσάνη , ο Χάρης Μαυρούδης ως ο Απόστολος Καλδάρας και πολλοί άλλοι.

Η ταινία εκτός ότι είναι πολύ καλή, είναι γρήγορη, περιεκτική, με ωραία (αυτό έλειπε) μουσική, υπέροχα σκηνικά της εποχής και με δύο εκπληκτικές σκηνές σπαραγμού που βιώνει η Ευτυχία σε δύο ξεχωριστές δραματικές στιγμές της ζωής της. Ερμηνεύονται ανατριχιαστικά από τις δύο πρωταγωνίστριες.

Αν δεν σας συγκινήσουν αυτές οι σκηνές πιστεύω το soundtrack με το τραγούδι «Όνειρο Απατηλό» θα σας αγγίξει πολύ.

Μουσική: Απόστολος Καλδάρας, Στίχοι: Απόστολος Καλδάρας, Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου,  Διασκευή: Μίνως Μάτσας, Τραγούδι: Κώστας Τριανταφυλλίδης

Τέλος, (γιατί ξέχασα προηγουμένως να σας πω) το πόσο φοβερή οι ερμηνεία του Θάνου Τοκάκη που ερμηνεύει τον ομοφυλόφιλο Λουκά, φίλο της Ευτυχίας σε μία καταπληκτική και με κωμικά στοιχεία ερμηνεία. Λογικά οι περισσότεροι τον ξέρετε ως γαμπρό του Φιλιππίδη στο τηλεοπτικό 50-50. Να σας πω κιόλας ότι ο ηθοποιός έχει λάβει παλιότερα και Βραβείο Δημήτρη Χορν.

Η Ντίνα Μιχαήλίδου ως μάνα της Ευτυχίας σε ένα δραματικό αλλά και κωμικό όσο πρέπει ρόλο, επίσης μια πάρα πολύ ενδιαφέρουσα ερμηνεία. Νομίζω όπου και να έχω δει την συγκεκριμένη ηθοποιό είναι πάντα εξαιρετική.

Η Ευτυχία πέθανε σε ηλικία 79 ετών, στις 7 Ιανουαρίου του 1972, έχοντας στο πλευρό της εγγονή της, Ρέα, που τη φρόντισε ως τα γεράματά της.

Η ταινία έκοψε περισσότερα από 600.000 εισιτήρια συνολικά και κυριάρχησε στα 11α βραβεία Ίρις της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, αποσπώντας οκτώ συνολικά βραβεία, ανάμεσα τους και αυτό της καλύτερης ταινίας (λογικό).

Δεν μπορώ να πω ότι υπάρχει κάτι που δεν μου άρεσε σε αυτήν την τόσο περιεκτική και συγκινητική βιογραφική ταινία.

Μου άρεσε γιατί παρουσιάζει μια αληθινή γυναίκα, μια γυναίκα «χωρίς στολή», όπως είπε η Γκουλιώνη σε μια συνέντευξη που άκουσα. Μια γυναίκα χωρίς στολή μάνας, συζύγου, κόρης, στιχουργού.

Μπορώ να πω μόνο ότι κάποιες ερμηνείες δεν με άγγιξαν ιδιαίτερα. Μπορεί και να το καταλάβατε παραπάνω αφού δεν σχολίασα του πάντες. Σε γενικές γραμμές, κατά την άποψη μου η ταινία είναι άρτια και μπράβο στην ομάδα και τον σκηνοθέτη.

Extended trailer:

Δείτε την ταινία οπωσδήποτε!

Καλό Αύγουστο!

Αλέξης

 

Πληροφορίες: Παραγωγή 2019,biography, IMDb 8.1/10 με 2,243 ψήφους

Καλή εβδομάδα,

Από την πρώτη μέρα που ξεκίνησα  αυτό το blog και ανέβασα το πρώτο post (δείτε το εδώ), σκεφτόμουν να σας γράψω για ταινίες και σειρές που είδα αλλά και για κάποιες  παλιότερες αγαπημένες μου.

Μια από αυτές, αλλά όχι τόσο παλιές είναι το Jojo Rabbit.

Για μένα αυτή ήταν η ταινία που έπρεπε να πάρει ακόμα και το Όσκαρ καλύτερης ταινίας φέτος (λίγο υπερβολικός το ξέρω).

Πήρε βέβαια Όσκαρ διασκευασμένου σεναρίου και ήταν όπως καταλάβατε η αγαπημένη μου από τις περσινές υποψηφιότητες των καλύτερων ταινιών.

Είναι αστεία, έξυπνη, πρωτότυπη, με υπέροχο σενάριο και έναν γλυκύτατο 10χρονο που ζει στη Γερμανία την περίοδο της κυριαρχίας του Χίτλερ και είναι φανατικός Ναζί και οπαδός του Αδόλφου Χίτλερ.

Η ταινία είχε έξι υποψηφιότητες, μεταξύ αυτών σεναρίου και ταινίας.

Σκηνοθετημένη από τον Νεοζηλανδό Taika Waititi (Thor Ragnarok), ο οποίος είναι και ηθοποιός και στο Jojo Rabbit ερμηνεύει τον ολότρελο (κυριολεκτικά και μεταφορικά) Χίτλερ με το απαραίτητο χιούμορ και παραμένοντας σε όλη την ταινία σαν τον  φανταστικό φίλο και ήρωα του μικρού Τζότζο.

Στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας ο Χίτλερ εμφανίζεται και φανατίζει με κωμικό και κυνικό τρόπο τον μικρό πρωταγωνιστή. Η ερμηνεία του είναι μεταξύ σάτιρας, κωμωδίας και παιδικής «τρέλας».

Ακολουθεί το story

O Τζότζο, είναι ένα μοναχικό αγόρι που ζει στη Γερμανία μαζί με την μητέρα του. Είναι φανατικός του Χίτλερ και ξαφνικά η ζωή και ολόκληρος «ο κόσμος του» αντιστρέφονται όταν ανακαλύπτει ότι η μητέρα του κρύβει ένα νεαρό Εβραίο κορίτσι την Έλσα στη σοφίτα τους.

Με μοναδική βοήθεια από τον φανταστικό του φίλο, ο Τζότζο θα πρέπει να αντιμετωπίσει τον φανατισμό του, να δείξει πια είναι τελικά τα πιστεύω του και να φανερώσει το μεγαλείο και την δύναμη της παιδικής ψυχής.

Η ταινία είναι ύμνος στην ανθρώπινη παιδική ψυχή και αθωότητα.

Συνδυάζει την παιδικότητα, την ανθρωπιά, τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα (που την θυμήθηκα αυτήν την λέξη), το εφηβικό θάρρος, την αγάπη της μάνας και τέλος την σοκαριστική εποχή της κυριαρχίας του Χίτλερ.

Η ταινία ονομάστηκε Jojo Rabbit γιατί στην αρχή της ταινίας (ακολουθεί μικρό spoiler) o πιτσιρικάς καλείται να σκοτώσει ένα κουνέλι μπροστά στους αιμοδιψείς αυταρχικούς συνομηλίκους του σε μια κατασκήνωση αλλά τελικά δεν τα καταφέρνει και του κολλάνε  κοροϊδευτικά το παρατσούκλι «Τζότζο ο Κούνελος»

Ο Χίτλερ εμφανίζεται σε καίριες στιγμές στην ταινία όταν τον χρειάζεται ο Τζότζο. Τον μαλώνει, τον φανατίζει, τον συμβουλεύει, τον επαινεί και φυσικά τον κράζει (ο σκηνοθέτης όπως ανέφερα και παραπάνω είναι «όλα τα λεφτά» με την ερμηνεία του).

Πανέξυπνο σκηνοθετικό εύρημα!

Δεν θέλω να πολυλογήσω γιατί πιστεύω ότι είναι από τις ταινίες που σ’ αγγίζουν στην ψυχή όταν την δεις και έχεις προσωπική άποψη.

Μου άρεσε αρχικά η τρέλα της ταινίας, εννοώντας την ιδιαίτερη σκηνοθεσία του Waititi και φυσικά ο ταλαντούχος και φοβερή φάτσα, ο μικρός Roman Griffin Davis, υποψήφιος για Σφαίρα 2020 στην κατηγορία ερμηνείας σε Comedy/Musical.

Η ερμηνεία και οι αντιδράσεις του σε όλη την ταινία είναι υπέροχες. Επίσης ο πιτσιρικάς τιμήθηκε από τα βραβεία SAG ως ο καλύτερος πρωτοεμφανιζόμενος της χρονιάς.

Ακόμη, από τα πολύ θετικά της ταινίας είναι ο ιδιαίτερος τρόπος αποδόμησης του φανατισμού, της μισαλλοδοξίας και των στερεοτύπων καθώς ο Τζότζο γνωρίζει και έρχεται όλο και πιο κοντά στις απόψεις της μικρής «αντιπάλου του».

Να αναφέρω ότι μου άρεσε πάρα πολύ ο παραλληλισμός και η ομοιότητα της Έλσας με την πραγματική ιστορία της Άννας Φρανκ και του ημερολογίου της. Η κοπέλα που ερμηνεύει το οικόσιτο κορίτσι, Thomasin McKenzie (The King, Hobbit κ.ά) επίσης εξαιρετική.

Τι άλλο μου άρεσε? Εννοείται οι δύο βασικοί ενήλικοι πρωταγωνιστές.

Η Scarlett Johansson (Her, Lucy, Avengers, Lost in Translation, Match Point, Under the Skin, The Black Dahlia κ.ά) που εκτός από πανέμορφη είναι και πολύ ταλαντούχα και είχε υποψηφιότητα Β’ Γυναικείου ρόλου για τον ρόλο της ως μαμά του Τζότζο. Την ίδια χρονιά πήρε διπλή υποψηφιότητα στα Όσκαρς. Ήταν υποψήφια και για Α’ γυναικείο ρόλο στο Marriage story (πολύ καλή ταινία, που λογικά θα δείτε σύντομα άρθρο μου γιατί μου άρεσε και πολύ).

Ερμηνεύει στην παρούσα ταινία όπως ανέφερα παραπάνω την Ρόζι, την μαμά του Τζότζο. Είναι μια αστεία, δυναμική μάνα, στήριγμα του γιού της τον οποίο μεγαλώνει μόνη και χαρίζει μια εξαιρετική ερμηνεία και δύο έντονες συγκινητικές σκηνές.
Η πρώτη σκήνη όταν διασκεδάζει τον Τζότζο στο σπίτι τους με τον χορό της και η δεύτερη σκηνή προς το φινάλε της ταινίας που δεν θέλω να προδώσω γιατί δείχνει το μεγαλείο της ως μάνα και ως γυναίκα.

Φυσικά (αναμενόμενο) απολαυστική ερμηνεία και του Sam Rockwell που τον είδατε και σε προηγούμενο post μου (Richard Jewell) . Εδώ ερμηνεύει έναν αξιωματικό της εποχής σε ένα σύνθετο, αστείο και πολύ ανατρεπτικό ρόλο, ιδιαίτερα στο φινάλε του (θα καταλάβετε τι εννοώ).

Τέλος, πολλοί καλοί οι δευτεραγωνιστικοί ρόλοι και κυρίως του φίλου του Τζότζου, Γιόρκι που τον ερμηνεύει ο μικρός Archie Yates  χαρίζοντας στην ταινία απίστευτες ατάκες, η Rebel Wilson και η «εναλλακτική»  ερμηνεία του Alfie Allen (o Theon από το Game of Thrones).

Δεν έχω να πω ότι δε μου άρεσε κάτι.

Να πω μόνο ότι το trailer θα μπορούσε να ήταν λίγο «πιο δυνατό». Δεν με «τράβηξε» πολύ. Μόνο αυτό!

Βασικά ο Νεοζηλανδός σκηνοθέτης δημιούργησε μια δραματική ταινία με κωμικά στοιχεία και μηνύματα που κάθε παιδί και ενήλικας θα πρέπει να την παρακολουθήσει.

Θεωρώ, ότι μόνο αν δεις την ταινία μπορείς να την νιώσεις. Από μια κριτική ή ένα άρθρο δεν θα καταλάβεις και πολλά (δεν με συμφέρει αυτό αλλά είναι η αλήθεια).

Check και το trailer

Τα λέμε,

Αλέξης

Πληροφορίες: Παραγωγή 2019, Comedy, Drama, War IMDb 7,9/10 με 234,145 ψήφους

Γεια χαρά σε όλους,

Εύχομαι να είστε καλά! Εγώ αφήστε τα, θέλω διακοπές.

Πλησιάζουμε στα μέσα του Ιούλη και σίγουρα θα είστε παρέα με τα παιδιά σας τα οποία έχουν τελειώσει το σχολείο. Θα μου πείτε είστε παρέα με τα παιδιά σας από τον Μάρτιο και την περίοδο της καραντίνας.

Είδα που λέτε ένα πολύ ευχάριστο και αστείο animation και είπα να σας το προτείνω!

Καλά δε χρειάζεται να είστε γονείς για να δείτε το Spies in Disguise απλά αρκεί να έχετε όρεξη για animation κωμωδία και να γελάσετε πολύ.

Οι «Μετα-Μορφωμένοι πράκτορες» είναι το νέο animation της εταιρείας Blue Sky (Εποχή των Παγετώνων) που είναι κάτι ανάμεσα σε Kill Βill, James Bond και Μission Impossible αλλά με πολύ γέλιο.

Αν και η σειρά «έφαγε θάψιμο» από τους περισσότερους κριτικούς της Αμερικής, έμενα μου φάνηκε γρήγορη, πολύ αστεία, δεν κουράζει, έχει ατάκες και πρωταγωνιστή τον Will Smith ο οποίος είναι φοβερός όπως πάντα. Τι άλλο θέλετε για animation ταινία?

Το ξέρατε ότι ο Will Smith ήταν υποψήφιος για Όσκαρ παλιότερα?

Αν όχι, δείτε τις δύο πολύ καλές ταινίες-βιογραφίες που ήταν υποψήφιος, το Ali και το Pursuit of Happiness. Ειδικά στη δεύτερη, στην οποία έπαιζε και με το γιο του ήταν εξαιρετικός. Παρόλ’ αυτά τον ξέρετε σίγουρα και από τόσο άλλες ταινίες: Bad Βoys, Alladin, After Earth, Hitch (τέλεια κωμωδία αν και Αμερικανιά), I am Legend, Gemini Man και πολλά ακόμα.

Να σας πω και κάτι ακόμα για τον Smith?

Στον Aladdin της Disney και του Guy Ritchie, πολλά ακούστηκαν για το remake και αν θα έπρεπε να παίξει το Τζίνι μετά την αρχική «ερμηνειάρα» του Robin Williams. Ωστόσο, ο Will Smith πιστεύω ήταν ιδανικότατος για το remake και δεν μιμήθηκε ούτε στο δευτερόλεπτο τον Williams.

 

Το story

Ένας αδίστακτος κακοποιός (εννοείται κλασική φυσιογνωμία κακού σε animation) καταφέρνει να παγιδεύσει τον κορυφαίο μυστικό πράκτορα Λανς Στέρλινγκ (Will Smith) μετά από μία αποστολή του δεύτερου στην Ιαπωνία. Προκειμένου να καθαρίσει το όνομα του ο Λανς στρέφεται στη βοήθεια του νεαρού genius συνεσταλμένου Γουόλτερ Μπέκετ (Tom Holland) ο οποίος δουλεύει στην αντίστοιχη MI5 για την δημιουργία διαφόρων gadgets που βοηθάνε τους μυστικούς πράκτορες.

Ο Λανς ενώ υποτιμά τον Γουόλτερ στην αρχή και τον απολύει, στη συνέχεια όταν βρίσκει τα σκούρα ζητάει την βοήθεια του ώστε να καθαρίσει το όνομα και την υπόληψη του. Ο Γουόλτερ παράλληλα δουλεύει  μια μυστική φόρμουλα που σε κάνει αόρατο. Η φόρμουλα είναι όμως σε αρχικό στάδιο και καταλάθος μεταμορφώνει τον Λανς σε ένα μπλε περιστέρι.

Από εδώ και πέρα ξεκινά η δράση της ταινίας.

Ο Λανς ως περιστέρι πια και παρέα με τον Γουόλτερ αναζητούν τον κακό της ιστορίας ώστε να αποκαλύψουν την αλήθεια και να καθαρίζουν την υπόληψη του. Παρέα τους έχουν ακόμα μερικά ατρόμητα και λίγο τρελούτσικα περιστέρια ενώ παράλληλα τους κυνηγάει το τμήμα των εσωτερικών υποθέσεων της υπηρεσίας του Λανς. Ένας πανικός..

Παρεμπιπτόντως τα περιστέρια-σύμμαχοι του Λανς είναι το καλύτερο και το πιο αστείο κομμάτι της ταινίας (δείτε τα στην παραπάνω φωτογραφία).

Τα highlights μου

Αρχικά, το πιο σημαντικό, η ταινία είναι γρήγορη, αστεία και δεν σε κουράζει. Επίσης μου άρεσε το κατασκοπικό και Mission Impossible στυλ της, τα χρώματα, οι χαρακτήρες, τα αργά πλάνα καταδίωξης σαν πραγματική ταινία δράσης, τα locations (οι πρωταγωνιστές ταξιδεύουν σε Μεξικό και Βενετία), η μουσική που είναι σαν να ακούς soundtrack από το Kill Bill και φυσικά οι ατάκες της ταινίας και ειδικότερα του Will Smith που για ακόμα μια φορά και ως περιστέρι, είναι φοβερός.

Να σας πω τέλος ότι οι σκηνές της Βενετίας και της πλατείας του Αγίου Μάρκου είναι υπέροχες και λογικά η συγκεκριμένη πλατεία πιστεύω χρησιμοποιήθηκε εξαιτίας των 100δων περιστεριών που κυκλοφορούν.

Ενδιαφέρουσα ερμηνεία και του Tom Holland αλλά μη φαντάζεστε κάτι φοβερό. Μου είχε αρέσει πιο πολύ στον Onward (δείτε αν θέλετε τον σχολιασμό μου για το Onward).

Βέβαια το βασικό του χαρακτήρα που ερμηνεύει ο Holland είναι και το νόημα της ταινίας. Ποτέ δεν πρέπει να θεωρούμε τον εαυτό μας περίεργο και παράξενο αλλά μοναδικό και υπέροχο.

Διάβασα συνεντεύξεις των σκηνοθετών Nick Bruno και Troy Quane οι οποίοι έχουν μεγάλη εμπειρία σε ταινίες animation και ανέφεραν ότι χρησιμοποίησαν την ιδέα της μεταμόρφωσης του Will Smith σε περιστέρι γιατί τα περιστέρια είναι από τα ταχύτερα πτηνά στον κόσμο. Επίσης βρίσκονται παντού, είναι η τέλεια κάλυψη γιατί δεν τα προσέχουμε σχεδόν ποτέ και τέλος έχουν φοβερή καλή περιφερειακή όραση αφού τα μάτια τους είναι στο πλάι του κεφαλιού (ψιλό-τρομακτικό).

Ιδανικά πτηνά για κατάσκοποι.. 

Δείτε το trailer μια στιγμή..

Από την άλλη, δεν μου άρεσε, ότι ο κακός δεν είναι πολύ κακός (δεν ξέρω αν με πιάνετε), τον οποίο ερμηνεύει ο Ben Mendelsohn. Επίσης, το θέμα της μεταμόρφωσης σε ζώο το έχουμε ξαναδεί σε παρόμοιες ταινίες, το σενάριο δεν είναι και το πιο πρωτότυπο και τέλος έχω μια απορία. Γιατί βάλανε να παίξει ο υπερδιάσημος DJ Khaled? Σιγά την ερμηνεία.

Μη ξεχάσω να σας πω ότι οι σκηνές του Will Smith με ένα θηλυκό περιστέρι που του τρίβεται (στην κυριολεξία) είναι από τις πιο αστείες της ταινίας!

Καλή διασκέδαση και καλή Κυριακή!

Αλέξης

Πληροφορίες: Παραγωγή 2019, Animation, Adventure, Comedy, IMDb 6,8/10 με 24,620 ψήφους

Καλό μήνα!

Μπήκε και ο Ιούλιος εδώ και μερικές μέρες. Που σας βρήκε? Εμένα ακόμα στο Λονδίνο..

Πριν μερικές εβδομάδες, είδα την τελευταία σκηνοθετική απόπειρα του Clint Eastwood,  τη νέα δραματική του ταινία με τίτλο Richard Jewell.

Η ταινία είναι βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα και σε σκηνοθεσία και παραγωγή όπως προείπα το «μεγάλου» Clint Eastwood. Η απόδοση του σεναρίου είναι του Billy Ray (υποψήφιος για Όσκαρ στο παρελθόν για το εξίσου πολύ καλό Captain Phillips).

Η ταινία και το σενάριο βασίστηκε στο άρθρο «American Nightmare: The Ballad of Richard Jewell» της Marrie Brenner που δημοσιεύτηκε στο Vanity Fair το 1997.

Ο ασταμάτητος κινηματογραφικά και αειθαλής 90χρονος Clint Eastwood κλείνει (φαντάζομαι) μια τριλογία βιογραφικών ταινιών βασισμένων σε τρεις πραγματικές παρεξηγημένες ιστορίες ανδρών.

Ξεκίνησε με το εξαιρετικό American Sniper που χάρισε υποψηφιότητα για Όσκαρ   Α’ ανδρικού ρόλου στον Bradley Cooper, συνεχίστηκε με το πολύ δυνατό Sully με τον παντα υπέροχο (πως γίνεται πάντα να παίζει τόσο καλά στις ταινίες του) Tom Hanks και τέλος με το Richard Jewell  και τον Paul Walter Hauser, τον όποιο αν και δεν τον γνώριζα, μπορώ να πω ότι είναι καταπληκτικός στο ρόλο που ερμηνεύει.

Με έπεισε και ήταν και ολόιδιος οπτικά με τον πραγματικό Richard Jewell.

Παρεμπιπτόντως, αν δεν έχετε δει το American Sniper και το Sully, δείτε τα!

Για τον Clint Eastwood (αγαπημένος και του πατέρα μου), πιστεύω δεν χρειάζεται να πω πολλά για τον τρόπο να σκηνοθετεί, παίζει και κυρίως τον τρόπο που επιλέγει τους πρωταγωνιστές και τις ιστορίες των ταινιών του.

Η αλήθεια είναι ότι δεν ήμουν ποτέ  λάτρης των Western ταινιών του, αλλά άρχισε να  μου αρέσει και να βλέπω τις ταινίες του, μετά τα 90s και πιο συγκεκριμένα την τελευταία 15ετία με τις υπέροχες ιστορίες που σκηνοθετεί (όπως το καταπληκτικό Οσκαρικό Million Dollar Baby).

Γίνομαι κουραστικός αλλά αν δεν το έχετε δει και αυτό..ξέρετε τι να κάνετε!

Υποψήφιος έχει υπάρξει για πολλά Όσκαρς σαν ηθοποιός, σαν σκηνοθέτης και τέλος σαν παραγωγός. Κάτοχος πάρα πολλών βραβείων και φυσικά 4 αγαλματιδίων της Ακαδημίας.

Πριν σας πω κάποια στοιχεία για την αληθινή ιστορία του Richard Jewell δείτε το ατμοσφαιρικό του trailer:

Η μπαλάντα του Richard Jewell (ελληνική απόδοση της ταινίας) είναι η πραγματική ιστορία του φύλακα που έγινε ξαφνικά ο σωτήρας εκατοντάδων πολιτών κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων της Ατλάντα το 1996, όταν στο Ολυμπιακό Πάρκο  και κατά τη διάρκεια συναυλίας εντόπισε μια τσάντα με εκρηκτικό μηχανισμό λίγο προτού εκραγεί. Κατάφερε να σώσει εκατοντάδες ζωές και έγινε κατευθείαν ήρωας της Αμερικής.

Ωστόσο, μέσα από κάποιες μέρες ο φιλήσυχος και λίγο αφελής Jewell (χαρακτηριστικό παράδειγμα πατριώτη Αμερικάνου) γίνεται ο υπ’ αριθμόν ένα ύποπτος του FBI και κατηγορείται τόσο από τον Τύπο, όσο και από τα μέσα παγκοσμίως και κυρίως της Αμερικής, που μερικές μέρες πριν τον είχανε χρίσει ήρωα.

Έτσι, ζητάει την βοήθεια ενός παλιού του γνώριμου, του δικηγόρου Watson Bryant ο οποίος προσπαθεί να τον βοηθήσει με όλο του το είναι και να αποδείξει την αθωότητα του.

Το υπόλοιπα τα αφήνω σε εσάς να τα ανακαλύψετε αφού δείτε την πραγματικά πολύ δραματική ιστορία του Richard Jewell.

Γενικά πιστεύω, είναι από τις ταινίες που τις βλέπεις, σοκάρεσαι, προσπαθείς να γυρίσεις το χρόνο και να θυμηθείς αν άκουσες την ιστορία την εποχή που έγινε (δε θυμόμουν και τόσο πολλά από το 1996) και τέλος ανοίγεις Google και YouTube και ψάχνεις την πραγματική ιστορία, βιντεάκια και πλάνα από το συμβάν.

Όπως καταλάβατε, έκανα όλα τα παραπάνω και μ’ αυτήν την σειρά!

Μου άρεσε πολύ ότι η ταινία δεν ξέφυγε και δεν πλατίασε καθόλου. Το μοντάζ, η φωτογραφία, σκηνοθεσία, μουσική επένδυση, το δραματικό αλλά και ντοκυμαντερίστικο στυλ της, είναι όλα ολόσωστα και χωρίς υπερβολές.

Ο πρωταγωνιστής είναι ένας «κανονικός» άνθρωπος με κάποιες ψυχικές ιδιαιτερότητες (θα καταλάβετε τι εννοώ, όταν το δείτε), μικροαστός και φυσικά όπως ανέφερα παραπάνω κλασικός πατριώτης και λάτρης του νόμου, των αρχών και της ιδέας της αστυνόμευσης.

Διάβασα κάπου, ότι αυτή η ομάδα ανθρώπων χαρακτηριζόταν παλιότερα στην φιλελεύθερη κατά άλλα γη της επαγγελίας – Αμερική ως «white trash». Μια κοινωνία λευκών ανθρώπων που δεν τους ενδιαφέρει να φανούν, να ανεβούν επαγγελματικά και κοινωνικά, αλλά κοιτάζουν τη δουλειά τους και πιστεύουν ότι η Αμερική και οι αρχές της είναι το παν (πόσο τραγική άποψη και ειδικά στην εποχή που ζούμε).

Έτσι ήταν και ο Jewell που ζούσε με την μητέρα του, την οποία ερμηνεύει εκπληκτικά από κάθε άποψη και σε κάθε λεπτό της ταινίας, η Kathy Bates (Mizery, American Horror Story, Titanic κ.ά.).

Να σας πω ακόμα ότι η ταινία είχε μία υποψηφιότητα στα φετικά Οσκαρς και αυτή ήταν της Bates για Β΄ γυναικείο ρόλο.

Ο βαθιά πολιτικοποιημένος Clint Eastwood, ο οποίος είχε υποστηρίξει στην προεκλογική του καμπάνια τον Donald Trump, παρουσιάζει μια ταινία δραματική αλλά με ένα τρόπο που ειρωνεύεται και χλευάζει θεωρώ, την ιδέα και την εικόνα που έχουμε για την Αμερική και το Αμερικάνικο όνειρο. Δείχνει την απληστία των ανθρώπων και ειδικά των media, το πως κατασπάραξαν έναν άνθρωπο και χωρίς οίκτο κατέστρεψαν την ζωή ενός δικού τους ανθρώπου ,  ενός «Πατριώτη Αμερικάνου»

Άραγε δικαιώθηκε στο τέλος? Δείτε το και θα βγάλετε τα συμπεράσματα σας.

Στα «δεν μου άρεσε», δεν μπορώ να βρω κάτι.

Λάθος έχω ένα!

Το τέλος του Richard Jewell ήταν αυτό που δεν μου άρεσε, όχι όπως αποδόθηκε στην ταινία από τον Eastwood, αλλά στην ίδια του τη ζωή.

Τέλος, να σας αναφέρω το πόσο εξαιρετικά παίζει και ο Οσκαρικός από τις «Τρεις Πινακίδες έξω από το ‘Εμπινγκ, Μισούρι»,  Sam Rockwell (Confessions of a dangerous mind, Moon, Jojo Rabbit κ.ά). Ερμηνεύει τον δικηγόρο που προσπαθεί να αθωώσει τον Jewell. Γεμάτος ειρωνεία, κυνικότητα και μαύρο χιούμορ ήταν ο άνθρωπος που γνώριζε καλά τα media και το σάπιο αδίστακτο σύστημα της εποχής και κάνει τα πάντα να βοηθήσει τον αγαθό Jewell.

Στα best της ταινίας το ύφος του και οι διάλογοι των δύο πρωταγωνιστών που είναι «όλα τα λεφτά». Πολλοί καλοί ακόμη στους ρόλους τους οι Jon Hamm (Mad Men) και Olivia Wilde.

Πολύ δυνατή ταινία!

Καλή προβολή και περιμένω σχόλια σας.

Αλέξης

Πληροφορίες: Παραγωγή 2019, Biography, Drama, Crime IMDb 7.5/10 με 41,024 ψήφους

Καλημέρα και χαρούμενο ηλιόλουστο Σάββατο όπου και αν είστε!

Είδα τις προάλλες ένα βιογραφικό δικηγορικό θρίλερ πολύ ενδιαφέρον το οποίο προβλήθηκε το Μάρτιο, μου άρεσε πολύ και φυσικά σας το προτείνω.

Η ταινία δεν μου κέντρισε το ενδιαφέρον μόνο λόγω του πολύ σοβαρού θέματος περιβαντολλογικής ρύπανσης, αλλά κυρίως επειδή το σενάριο βασίζεται στο άρθρο The Lawyer Who Became DuPont’s Worst Nightmare  των New York Times του Nathaniel Rich ,στην πραγματική ιστορία του δικηγόρου Robert Bilott και του αγρότη Wilbur Tennant, ο οποίος ζήτησε τη βοήθειά του πρώτου για τις εκατοντάδες νεκρές αγελάδες εξαιτίας, όπως ο ίδιος ισχυρίστηκε από την αρχή, της εταιρείας DuPont, που είχε αγοράσει κοντινή έκταση με τη φάρμα του στο Parkersburg της Δυτικής Βιρτζίνια στην Αμερική.

Φωτογραφία από το άρθρο των New York Times

Η πραγματική λοιπόν ιστορία είναι όπως μπορεί να καταλάβατε και στον τίτλο, μια αντρική εκδοχή της Erin Brockovich (Οσκαρική ταινιάρα με την Julia Roberts, την οποία αν και δεν θέλω να γίνομαι κουραστικός, δείτε την) και πραγματεύεται τον πολυετή (και όμως συνεχίζεται ακόμα και σήμερα) αγώνα του δικηγόρου, ο οποίος υπερασπίζεται θύματα της εταιρείας DuPont, κατά την χρήση του καρκινογόνου τεφλόν (PFOA) στην κατασκευή των μαγειρικών σκευών.

Ο αγώνας του ξεκίνησε το 1998!

Τον δικηγόρο στα Σκοτεινά Νερά (ο Ελληνικός τίτλος της ταινίας), υποδύεται ο Mark Ruffalo  ο οποίος είναι και συμπαραγωγός της ταινίας (δείτε στην παραπάνω φωτογραφία τον πραγματικό δικηγόρο της υπόθεσης, Robert Bilott μαζί με τον Ruffalo).

 

Ακολουθούν πολύ ενδιαφέρουσα επιστημονικά στοιχεία για το PFOA:

Tο υπερφθορο-οκτανοϊκό οξύ (perfluorooctanoic acid, PFOA) είναι από τα πιο κοινά μονομερή των υπερφθορανθράκων (ορισμένες φορές αναφέρεται ως C8) και χρησιμοποιείται ευρύτατα για την παρασκευή υπερφθοριωμένων πολυμερών που έχουν μεγάλη ανθεκτικότητα και δεν επηρεάζονται από το νερό, τα έλαια και διάφορους διαλύτες. Ένα από τα πλέον γνωστά υπερφθοριωμένα πολυμερή είναι το πολυτετραφθοροαιθυλένιο (polytetrafluoroethylene, PTFE), το οποίο έχει πολυάριθμες εφαρμογές και είναι ευρύτερα γνωστό με την εμπορική ονομασία Teflon (παράγεται από τη χημική βιομηχανία DuPont ).Οι πλέον γνωστές εφαρμογές των πολυφθοριωμένων πολυμερών είναι τα αντικολλητικά τηγάνια και μαγειρικά σκεύη (όπως τα σκεύη με το εμπορικό όνομα TEFAL), τα ενδύματα από συνθετικές ίνες και υφάσματα για έπιπλα που είναι ανθεκτικά στο νερό και δεν συγκρατούν λεκέδες, διαφανή φίλμ, αφρώδη υλικά και υλικά συσκευασίας τροφίμων που δεν επηρεάζονται από τα λιπαρά συστατικά. (δείτε την πηγή εδώ).

Δεν θέλω να σας κουράσω όμως με τα επιστημονικά της ταινίας (αν και Χημικός). Απλά αν την δείτε πιστεύω όπως και εγώ, θα ψάξετε για το background του story και που τελικά βρίσκεται στη ζωή μας το τεφλόν! Πιστέψτε με, δυστυχώς όλοι έχουμε στο σώμα μας την παραπάνω ουσία.

Ακολουθεί το πολύ ατμοσφαιρικό trailer για να πάρετε μια ιδέα:

 

Ο σκηνοθέτης είναι ο Todd Haynes (Carol, Far from Heaven -υποψήφιος για Όσκαρ) και μαζί με τον πάντα καλό ερμηνευτικά Ruffalo (τον οποίο κάθε φορά που τον βλέπω θεωρώ ότι αν ήταν Έλληνας, θα ήταν ηθοποιός που θα είχε τελειώσει σίγουρα το Εθνικό), παρουσιάζει και εξιστορεί ένα πραγματικό, πολύ σοβαρό γεγονός που θα έπρεπε να μας «ξυπνήσει» όλους. Βέβαια ο σκηνοθέτης δεν μπαίνει πολύ βαθιά στην ιστορία αλλά με συγκρατημένο τρόπο αφηγείται τα κύρια και ουσιώδη σημεία της.

Νομίζω ότι, αν και η κατάσταση πια είναι καλύτερη γύρω μας από το θέμα της περιβαντολλογικής ενημέρωσης σε θέματα ρύπανσης, η γενιά μου, όλοι μας, είμαστε βαθιά «νυχτωμένοι» στο να βρούμε λύσεις, να κάνουμε έστω κάτι να βοηθήσει ή εν τέλει να συμμετέχουμε ενεργά σε κάτι που μπορεί να σώσει τον πλανήτη μας και εμάς τους ίδιους.

Μου άρεσε πολύ το ντοκιμαντερίστικο «σκοτεινό» στυλ της ταινίας, η ξεκάθαρη εξιστόρηση των γεγονότων σε μια χρονική περίοδο άνω των 10 ετών χωρίς να με κουράσει, η ερμηνεία της Ann Hathaway  που αν και με μικρότερο ρόλο είναι πολύ δυναμική, ο εξαιρετικός Οσκαρικός όπου και παίζει Tim Robbins (είχα να τον δω καιρό σε ταινία) και φυσικά ο Ruffalo.

Καταλαβαίνεις από την αρχή της ταινίας ότι τόσο ο σκηνοθέτης όσο και ο πρωταγωνιστής φαίνεται ότι ερευνήσανε το θέμα πριν ξεκινήσουν τη ταινία.

Στα θετικά της ταινίας να προσθέσω την παρουσία των αληθινών πρωταγωνιστών του δράματος, που είτε εργάστηκαν στην DuPont είτε ζούσαν στην περιοχή εκείνη τη χρονική περίοδο.

Το story:

Αν και έχετε ήδη καταλάβει το story της ταινίας, να σας το πω περιληπτικά.

Ένας δικηγόρος (Bilott) με ειδίκευση σε θέματα περιβάλλοντος αποφασίζει να βοηθήσει δυο αγρότες που φτάνουν στην δικηγορική εταιρεία που δουλεύει και ισχυρίζονται ότι η εταιρεία DuPont αποβάλλει τοξικά καρκινογόνα απόβλητα στον ποταμό και στα εδάφη τους. Έτσι, ο δικηγόρος ξεκινά μία 15ετή διαμάχη με την εταιρεία (αν και υπερασπιζόταν παλιότερα τέτοιους πολυεθνικούς κολοσσούς) και θέτει σε δοκιμασία τον εαυτό του, την καριέρα του, την υγεία του και τέλος την ζωή και τις οικογενειακές του σχέσεις.

Δεν μου άρεσε ιδιαίτερα ότι δεν έχει τη δυναμική έντονη δράση παρόμοιων ταινιών και επίσης η κάπως χαμηλών τόνων ερμηνεία του κατά άλλα υπέροχου Ruffalo. Βέβαια όπως διάβασα και είδα σε συνεντεύξεις αργότερα, o πρωταγωνιστής δεν είναι ο κλασικός ήρωας, αλλά ένας άνθρωπος χαμηλών τόνων. Προσπάθησε λογικά ο πρωταγωνιστής να αναπαραστήσει με πιστότητα το υπαρκτό πρόσωπο, όπως και ο σκηνοθέτης να μείνει πιστός στα πραγματικά γεγονότα χωρίς υπερβολές.

Αποτέλεσμα να έχουμε μια πολύ καλή ταινία απλά όχι με το εκρηκτικό ταπεραμέντο για παράδειγμα της Erin Brockovich (πολλά θέλω και εγώ).

Να σας αναφέρω τέλος, ότι ο Ruffalo είναι πολύ ενεργός ακτιβιστής με το The Solutions Project και χρηματοδοτεί μικρές κοινότητες, κυρίως γυναικών και μαύρων, για να αποκτήσουν ενέργεια από ανανεώσιμες πηγές και επίσης συμμετέχει στην καμπάνια Fight Forever Chemicals με στόχο την ευαισθητοποίηση απέναντι στους κινδύνους από την αλόγιστη χρήση χημικών ουσιών.

Αν σας αρέσουν βιογραφίες με στοιχεία νομικού θρίλερ και φυσικά θέματα περιβάλλοντος και πόσο βάναυσα το «βιάζουμε» οι άνθρωποι, δείτε το!

Τα λέμε σύντομα!

Αλέξης

Πληροφορίες: Παραγωγή 2019, Drama, History, Biography, IMDb 7,6 με ψήφους 37,398

 

Ταινία μυστηρίου σε στυλ Αγκάθα Κρίστι, με super cast ηθοποιών να ανακρίνονται από τον total British ατσαλάκωτο Daniel Craig σε ρόλο Πουαρώ, είναι η πολύ καλή ταινία που σας σχολιάζω και φυσικά σας προτείνω για αυτή την εβδομάδα.

Άντε σας έφτιαξα πάλι καλοκαιριάτικα με ταινία μυστηρίου!

Το Knives Οut ήταν υποψήφιο για Oscar σεναρίου 2020 και είναι βασισμένο στο διασημότερο αστυνομικό μυθιστόρημα Murder on the Orient Express της Βρετανίδας συγγραφέως Αγκάθα Κρίστι. Ευτυχώς βέβαια η ταινία δεν έχει καμία σχέση με τη μέτρια ομώνυμη ταινία με τον Kenneth Branagh και πλούσιο cast υπερδιάσημων ηθοποιών την οποία δεν πρόκειται ούτε να σχολιάσω αλλά ούτε και να σας προτείνω.

Αρχικά να αναφέρω το πιο βασικό, ότι η ταινία αν και λίγο μεγάλη σε διάρκεια την ευχαριστήθηκα χωρίς να βαρεθώ ούτε μισό λεπτό.

Είναι επίκαιρη πολιτικά (θα καταλάβετε γιατί όταν την δείτε), με έξυπνο σενάριο, κλασικά πισώ-γυρίσματα χρονικά ώστε και να σου εξηγεί την πλοκή αλλά και να σε μπερδεύει παράλληλα και φυσικά το πιο σημαντικό, ήταν καλοδουλεμένη από κάθε άποψη!

Πολύ γουστάρω να τελειώνει μια ταινία και να έχεις πράγματα να σχολιάσεις με την παρέα σου. Αυτό συμβαίνει με το «Στα Μαχαίρια» όπως αποδόθηκε και στα Ελληνικά.

Δείτε το trailer και θα καταλάβετε τι εννοούσα λέγοντας πλούσιο cast.

Πριν σας πω για το story, να σας αναφέρω ότι το σενάριο και την σκηνοθεσία υπογράφει ο Rian Johnson (Looper, Star Wars: Episode VIII – The Last Jedi, Breaking bad κ.ά). Ο σκηνοθέτης καταφέρνει υπέροχα και «μεταφέρει» τον αέρα του γνωστού mystery μυθιστορήματος στο σήμερα χωρίς η ταινία να γίνεται παρωχημένη και «μια από τα ίδια». Ταυτόχρονα της δίνει ένα μοντέρνο αέρα, μυστήριο, αγωνία και αφήνοντας και μια πολιτικη χροιά που δεν περίμενα να έχει.

Υπόθεση

Ο διάσημος πολύ πλούσιος συγγραφέας Harlan Thrombey (Christofer Plummer) βρίσκεται νεκρός στην έπαυλη του μετά τον εορτασμό των 85ων γενεθλίων του. Το κλασικό σοκ επικρατεί και οι οικογένεια του, καλεί τον Ντετέκτιβ Benoit Blanc (Daniel Craig)  για να ερευνήσει το έγκλημα. Ποιος όμως τον κάλεσε? Κανείς δεν ξέρει.

O ντετέκτιβ βρίσκεται μπροστά σε ένα λαβύρινθο από παραπλανητικά στοιχεία και ψέματα. Η όχι και ιδιαίτερα αγαπημένη οικογένεια του εκλιπόντος και μαζί με το υπηρετικό προσωπικό θέλουν να τον εμποδίσουν να αποκαλύψει την αλήθεια πίσω από τον πρόωρο θάνατο του Thrombey.

Αυτοκτόνησε ή τον δολοφόνησαν?

Σιγά μην σας κάνω spoil. Δεν θέλω τέτοια να μου κάνουν..

Τα μυστήρια και τα περίεργα πολλά.  Το πιο περίεργο όμως από όλα, είναι οι ίδιοι οι συγγενείς του συγγραφέα (δείτε φυσιογνωμίες στην παρακάτω φωτογραφία).

Να ξεκινήσω με τη επιβλητική, απόλυτη και κάπως ξινή κόρη του Harlan, την Linda (Jamie Lee Curtis) και τον σύζυγό της Richard (Don Johnson). Επίσης, ο γιος του εκλιπόντα Walt (Michael Shannon),  με την σύζυγό του Donna (Riki Lindhome) και τον φασίστα γιο τους Jacob (Jaeden Martell).

Το group τρέλας συμπληρώνει η κάπως νευρωτική αλλά full στις ατάκες (όλα τα λεφτά ο ρόλος) σε όλη την ταινία, Harlan Joni (Toni Collette) με την κόρη της Meg (Katherine Langford) και φυσικά το μαύρο πρόβατο της οικογένειας και αγαπημένος του παππού, ο εγγονός του Ransom (Chris Evans).

Όλοι αυτοί που λέτε, περιμένουν τα νέα της διαθήκης και ποιος θα κληρονομήσει την τεράστια περιουσία του Ηarlan. Που να ήξεραν όμως τελικά τι τους επιφυλάσσει το φινάλε.

Βασικό κομμάτι της ιστορίας είναι η υπηρέτρια Marta Cambrera (Ana de Armas), της οποίας την εθνικότητα συστηματικά και εκνευριστικά μπερδεύουν σε όλη την διάρκεια της ταινίας. Είναι όμως και αυτή που βοηθούσε όλη μέρα τον αγαπημένο τους πατέρα και παππού πριν πεθάνει.

Η Cambrera είναι μετανάστρια και παράλληλα έχει κάτι πολύ ιδιαίτερο στον χαρακτήρα της (μου άρεσε πάρα πολύ η ιδέα) που αποτελεί και το βασικό άξονα της ιστορίας.

Η οικογένεια αλλά και το story της ταινίας έχουν τα πάντα: αριστερά πιστεύω, φασιστικές συμπεριφορές, απιστίες, δολοπλοκίες, κακίες, ζήλειες, ρατσιστικά στερεότυπα, ψέματα, και τέλος μια βουβή και κάπως σκιαχτική γιαγιά!

Ομολογουμένως, η ταινία έχει πολύ θεατρικό στυλ, το οποίο είναι και κάτι που μου άρεσε πολύ και ότι όλοι οι χαρακτήρες ανοίγονται και ξεδιπλώνονται σταδιακά μέχρι το εξαιρετικό και μη αναμενόμενο (χωρίς αμερικανιές) φινάλε.

Τι μου άρεσε?

Tα πάντα μου άρεσαν!  Το Knives Out είναι άρτιο σε όλα του τα επίπεδα, δεν μας σερβίρει την λύση του μυστηρίου στο πιάτο (όπως πολλές ανάλογες ταινίες αναζήτησης δολοφόνου), είναι στυλάτη και φυσικά διασκεδαστική όσο πρέπει. Επίσης, το cast είναι πολύ δυνατό, το art installation με τα μαχαίρια στο σαλόνι της έπαυλης επίσης top, o Greg και το μπλαζε Αγγλικό ύφος του πολύ καλό (επιτέλους σε ρόλο πέρα από τον Bond), η σκηνή των ανακρίσεων και τέλος η sexy και ανερχόμενη (παίζει και στο new James Bond), Ana de Armas.

Aν πω πιο πολλά, θα βρω και κάτι αρνητικό και δεν το θέλω.

Τελειώνοντας και επειδή πάντα μου άρεσε η ατάκα του Πουαρώ, να σας πω ότι…

Όλοι είναι ύποπτοι!

Καλή προβολή!

Τα λέμε next week.

Αλέξης

Πληροφορίες: Παραγωγή 2019, Drama, Crime, Comedy IMDb 7,9/10 με 326,486 ψήφους

Σάββατο, Ιούνιος, καλοκαίρι.. ψάχνεις ταινία να δεις το βράδυ? Τι καλύτερο από μια καλή ταινία μυστηρίου, ειδικά αν παίζουν και 2 top πρωταγωνιστές?

Ξέρω, απαντήσατε ναι στην παραπάνω ερώτηση!

Η ταινία που είδα και σας προτείνω αυτή την εβδομάδα είναι το The Good Liar.

Έχει κάποιους μήνες (να πω την αλήθεια) που είδα την ταινία. Επειδή όμως βρίσκομαι σε μια κινηματογραφική περίοδο που «έχω λιώσει» σε ταινίες και σειρές μυστηρίου, αποφάσισα να σας την σχολιάσω.

Όπως είδατε στην παραπάνω φωτογραφία, πρωταγωνιστεί η πάντα υπέροχη Οσκαρική Helen Mirren (The Queen) και ο επίσης μοναδικός και μεγάλος θεατράνθρωπος της Αγγλικής θεατρικής σκηνής Ian McKellen (υποψήφιος για Oscar για τα Lord of the Rings Ι και το Gods and Monsters).

Αρχικά, θα κάνω την ανατροπή και θα αναφέρω τα αρνητικά που μου κακοφάνηκαν στο Τhe Good Liar!

Σαν να σας ακούω να λέτε: «Κάτσε ρε Αλέξη πρώτα με τα αρνητικά θα αρχίσεις? »

Αλλά ναι, «είμαι απ’ αυτούς» και θα ξεκινήσω σήμερα με αυτά που δεν μου άρεσαν.

Λοιπόν, όσο καλοί και αν είναι οι δύο πρωταγωνιστές, δεν μπορώ να πω ότι δέσανε ιδιαίτερα σαν ζευγάρι. Δεν με έπεισαν. Επίσης, η ταινία ενώ έχει δράση και πλοκή, υστερεί σε ταχύτητα. Θα μου πείτε τώρα, οι πρωταγωνιστές είναι και κάποιας ηλικίας.   Οκ λογικό!

Παίζουν όμως πολύ καλά, υπάρχει μυστήριο και suspense από την αρχή ως το finale και δεν σε κάνουν να βαριέσαι. Θα μπορούσαν όμως μεταξύ μας, να δουλέψουν λίγο τη χημεία τους.

Έφτασε η στιγμή να σας πω χωρίς spoilers φυσικά, το story:

H Mπέτι (Mirren) είναι μία χήρα ευκατάστατη η οποία μέσω ενός site γνωριμιών γνωρίζει  τον Ρόι (Μc Kellen). Κατά τη διάρκεια της σχέσης τους, αντιλαμβανόμαστε ότι ο Ρόι θέλει απλά να εισβάλει στους τραπεζικούς λογαριασμούς της πλούσιας Μπέτι και δεν τον ενδιαφέρει ιδιαίτερα άλλη μορφή σχέσης.

Όσο όμως η γνωριμία τους προχωρά και το παρελθόν τους και κυρίως του Ρόι αποκαλύπτεται, (τα πολύ καλά flashback κυριαρχούν στο δεύτερο μισό της ταινίας) το σχέδιο του αλλά και η  ερωτική τους σχέση μπερδεύεται ολοένα και πιο πολύ.

Η Μπέτι από την άλλη δεν έχει δεύτερες σκέψεις για τον Ρόι, εκτός από κάποιες στιγμές που επηρεάζεται από τον προστατευτικό  και καχύποπτο εγγονό της (με το δίκιο του).

Τι γίνεται όμως άραγε στο finale?

Αν και υπάρχουν τα κλασικά κλισέ των ταινιών μυστηρίου, στο δεύτερο κομμάτι της ταινίας ο ερωτισμός και η συντροφικότητα του ζευγαριού, παραχωρούν τη θέση τους σε παγίδες, μυστήριο, κυνηγητό και φυσικά το μη αναμενόμενο φινάλε.

Η ταινία βασίζεται στο βιβλίο του Nicholas Searle και τη σκηνοθεσία έχει κάνει ο Bill Condon (Twilight, Dream Girls, Mr Holmes κ.ά). Ο σκηνοθέτης είχε γράψει το σενάριο αλλά συνεργάστηκε ξανά στο παρελθόν με τον McKellen, στο Gods and Monsters το 1998 και πήρε Oscar προσαρμοσμένου σεναρίου. Ο ΜcKellen ήταν εκείνη τη χρονιά υποψήφιος για δεύτερο ανδρικό ρόλο.

Μου άρεσε ιδιαίτερα η  βρετανική διάθεση και «αέρας» της ταινίας, το χιούμορ, οι σεναριακοί γρίφοι, τα πλάνα από το πάντα όμορφο London και φυσικά ότι για πρώτη φορά είδα μαζί σε ταινία τους δύο συγκεκριμένους θρύλους του cinema, που πολύ θα ήθελα να τους απολαύσω και κάποια στιγμή στο θέατρο (αν ανοίξουν κάποια στιγμή τα θέατρα στο Λονδίνο).

Θα δείτε μια ταινία με Mirren και McKellen στους δρόμους του Λονδίνου και του  Βερολίνου, να ξεδιπλώνουν το υποκριτικό ταλέντο και το class τους, σε μια ταινία που θα μπορούσα να πω ότι έχει μια Χιτσκοκική διάθεση στη σκηνοθεσία (μη πείτε κακεντρέχειες, διάθεση είπα).

Πάρτε pop corn, chips ή ότι άλλο γουστάρετε, δείτε το πολύ καλό trailer και φυσικά απολαύστε μετά την ταινία!

Καλό σαββατοκύριακο!

Αλέξης

Πληροφορίες: Παραγωγή 2019, drama, crime, mystery, IMDb 6,6/10 με 15,813 ψήφους

 

Καλό Ιούνιο,

Καλοκαίρι επιτέλους!

Θα σκέφτεστε τώρα, τι μας λέει και αυτός? Πως θα περάσουμε το φετινό after lockdown καλοκαίρι? Κάπως διαφορετικά είναι η αλήθεια.

Εύχομαι όμως, όλοι να βρούμε τρόπους να περάσουμε όσο το δυνατόν πιο ευχάριστα με ή χωρίς την καλοκαιρινή αύρα και τις Ελληνικές παραλίες.

Μια ταινία λοιπόν νοσταλγική σαν καλοκαίρι, με τρυφερότητα, συναίσθημα αλλά και γεμάτη χρώματα, εκφραστική μουσική και διαθεση για προσωπικη εξομολόγηση είναι το Pain and Glory.

Καλά μη φαντάζεστε ότι σας προτείνω σήμερα να δείτε μια ευχάριστη καλοκαιρινή ταινία με παραλίες και θάλασσες.

Η σημερινή μου πρόταση, είμαι μια Ισπανική ταινία που πέρασε από τα φετινά Oscars, χάρισε στον πρωταγωνιστή της (Αntonio Banderas) έναν εκπληκτικό ρόλο και ερμηνεία (καιρό είχα να τον δω να παίζει επιτέλους τόσο καλά), τιμήθηκε σαν ταινία με αρκετές υποψηφιότητες, απέσπασε πολλά βραβεία και τέλος κατάφερε να κρατήσει ανέπαφο το κλασικό στυλ του Ισπανού σκηνοθέτη της.

Όπως έχετε ήδη καταλάβει απο τον τίτλο, ο σκηνοθέτης αυτός είναι ο Pedro Almodovar (των Kika, Volver, Κακή Εκπαίδευση, Το Δέρμα που Κατοικώ, Ολα για τη Μητέρα μου, Ραγισμένες Αγκαλιές, Μίλα της κ.ά).

Τον κινηματογραφικό τρελό κόσμο του Almodovar, ανακάλυψα γύρω στο 2004 μετά από την παρότρυνση μιας φίλης να δώ μια από τις μετέπειτα αγαπημένες μου ταινίες, το «Όλα για την Μητέρα μου».

Τον θεωρώ μαζί με μερικούς άλλους σκηνοθέτες  (Woody Allen, Guillermo del Toro, Lars Von Trier,  Γιώργο Λάνθιμο, Shyamalan, Nolan), TOP στο είδος του.

Μελόδραμα αλλά όχι σαπουνόπερα, ήρωες καρικατούρες, χιλιάδες χρώματα σε ένα πλάνο, υπέροχη μουσική και τραγούδια, ιστορίες πόνου, βία, δράματα, κωμικές καταστάσεις στα όρια του γελοίου, πάθη, έρωτες αλλά πάνω από όλα μοναδικά σκηνοθετημένες ιστορίες είναι ο Almodovar.

Αν δεν έχετε δει ακόμα κάποια από τις ταινίες του, δείτε μια από τις αγαπημένες μου: το Μίλα της, το Volver ή το Όλα για τη μητέρα μου.

Θα ευχαριστηθείτε δράμα!

Πολλά είπα για τον σκηνοθέτη!

Ας σχολιάσω και λίγο την ταινία του με τίτλο «Πόνος και Δόξα» όπως και αποδόθηκε στα Ελληνικά.

Αρχικά έλαβε πολλές υποψηφιότητες σε διάφορα βραβεία όπως Goya, Oscars, Golden Globes, Bafta κ.ά. Οι περισσότερες βραβεύσεις και τελέτες όμως, τίμησαν ιδιαίτερα τον πρωταγωνιστή της ταινίας, Αntonio Banderas ο οποίος κέρδισε και βραβείο πρώτου ανδρικού ρόλου στις Κάννες.  Λογικό, θα καταλάβετε όταν τον δείτε στην ταινία!

Πριν συνεχίσω ρίξτε μια ματιά στο trailer:

Το βασικό στην πλοκή της ταινίας, η οποία όμως  «σε κρατάει» μετά το πρώτο 20λεπτο, (είναι λίγο αργή στην αρχή) είναι η ζωή του σκηνοθέτη που υποδύεται ο Banderas ή μάλλον καλύτερα ο Banderas που ερμηνεύει έναν 70ρη, κουρασμένο και ξεπεσμένο από τις παλιές του δόξες, σκηνοθέτη.

Σας έκαψα? Το ξέρω!

Αλλά και εγώ στην αρχή δεν το είχα καταλάβει. Όσπου είδα την ταινία, διάβασα λίγο το story πίσω από αυτήν και κατάλαβα τι θέλησε να κάνει ο Almodovar.

Η ταινία λοιπόν αν και ο ίδιος ο σκηνοθέτης όπως είδα σε συνεντεύξεις το αρνήθηκε, είναι μια αυτοβιογραφία του. Δεν το λέω μόνο εγώ, αλλά χιλιάδες  κριτικοί παγκοσμίως.

Μερικά στοιχεία απο το story και ομοιότητες από τη ζωή του Almodovar:

Ο Banderas μένει σε ένα παρόμοιο επιπλωμένο χρωματιστό διαμέρισμα όπως και ο Almodovar (τα περισσότερα έπιπλα και αντικείμενα στην ταινία τα είχε παραχωρήσει ο ίδιος). Επίσης, ο 70χρονος ήρωας της ταινίας ονόματι Σαλβαδόρ έχει πλέον στερέψει από καλλιτεχνική έμπνευση, έχει κουραστεί, δεν τον συγκινεί τίποτα και παράλληλα έχει διάφορα προβλήματα υγείας (κάτι θυμίζουν πάλι όλα τα παραπάνω).

Να σας πω ακόμα ότι ο Banderas του μοιάζει φοβερά (ειδικά αν δείτε τον σκηνοθέτη σε παλιότερες φωτογραφίες), ντύνεται παρόμοια, έχει παρόμοια μαλλιά κτλ.

Ως Σαλβαδόρ λοιπόν, σκέφτεται τη ζωή του σαν παιδί δίπλα στη μητέρα του, την οπoία ερμηνεύει λιτά, φυσικά και υπέροχα, η μούσα του Penelepe Cruz.  Ο σκηνοθέτης αναπολεί τις πρώτες του μνήμες, τη μετακόμισή τους στο πρώτο του φτωχικό σπίτι που έμοιαζε με σπηλιά, την άρνηση του να γίνει παπάς, το πρώτο του έρωτα σαν παιδί με έναν εργάτη.

Μας μεταφέρει παράλληλα στο σήμερα όπου ο σκηνοθέτης αναζητά τον πρωταγωνιστή μια παλιάς μεγάλης κινηματογραφικής του επιτυχίας και το οποίο είχε χρόνια να μιλήσει (ακριβώς όπως και ο Banderas με τον Almodovar που είχαν να μιλήσουν από το 1987 με εξαίρεση τη ταινία που κάνανε μαζί, «το Δέρμα που Κατοικώ» το 2011).

Στη ταινία συμφιλιώνεται με τον ναρκομανή και παλιό του φίλο και πρωταγωνιστή της ταινίας του Αλμπέρτο, ο οποίος τον μπλέκει ξανά με τα ναρκωτικά αλλά και μέσα απο ένα μοναδικό θεατρικό μονόλογο που ερμηνεύει, τον κάνει να συναντήσει μια από τις πρώτες του μεγάλες αγάπες.

Δεν θέλω να πω άλλα για το Pain and Glory, το συγκινητικό του φινάλε και το μοναδικό τρόπο να αφηγείται ιστορίες ο  Pedro Αlmodovar. Δείτε το!

Αυτό που με ώθησε να σας προτείνω σήμερα το «Πόνος και Δόξα» είναι ότι δεν θα δείτε κάτι εκπληκτικό σεναριακά, αλλά παρ’ όλο αυτά ο Ισπανός σκηνοθέτης καταφέρνει μοναδικά μία ακόμα φορά με τον τρόπο που ξετυλίγει την ιστορία του, αλλά και με τις πολύ καλές ερμηνείες των ηθοποιών (Asier Etxeandia, Leonardo Sbaraglia, Nora Navas), να αυτοβιογραφείται χωρίς υπερβολές προσφέροντας μια ακόμη όμορφη ταινία.

Παρουσιάζει με τον κλασικό πληθωρικό του τρόπο όλες του τις ενοχές, πίκρες, δράματα, αγωνίες και φαντάσματα που τον στοιχειώνουν.

Τέλος (είπα πολλά, το ξέρω), μου έμεινε η πανέμορφη Penelope Cruz και η υπέροχη μουσική του Alberto Iglesias που βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Καννών του 2019.

Δείτε την Penelope σε ένα πολύ όμορφο τραγούδι από την ταινία:

Καλή προβολή και καλό καλοκαίρι,

Αλέξης

Πληροφορίες: Παραγωγή 2019, Drama, IMDb: 7,6/10 με 40,367 ψήφους

Hello everybody,

Μια ταινία που ήθελα να σας προτείνω να δείτε παρέα με τα πιτσιρίκια σας, είναι η νέα υπέροχη ταινία της Pixar Animation Studios που βγήκε τον Μάρτιο του 2020. Την είδα πριν μερικές βδομάδες και μου άρεσε πολύ.

Αυτή η ταινία είναι το Onward ή όπως αποδόθηκε στα Ελληνικά, «Φύγαμε»!

Τα τελευταία 25 χρόνια, η Pixar (θυγατρική της Disney για όποιον δεν το γνωρίζει) έχει καταφέρει να απευθύνεται σε όλες τις ηλικίες και όχι μόνο φτιάχνοντας ταινίες χαλάρωσης και διασκέδασης αλλά προσπαθεί να μας περάσει ένα βαθύτερο νόημα και τροφή για σκέψη! Το καταφέρνει νομίζω σχεδόν πάντα!

Το Onward λοιπόν όπως και οι περισσότερες ταινίες της Pixar/Disney έχουν αυτό το μαγικό που σε κάνει να χαμογελάς και να συγκινείσαι παράλληλα όταν τις βλέπεις.

Το Φύγαμε χωρίς φοβερές σεναριακές πρωτοτυπίες (να πούμε και την αλήθεια), αλλά με όμορφους καθημερινούς χαρακτήρες, χιούμορ, φαντασία, όμορφη country μουσική και  τραγούδια σου αφήνει μια γλυκιά μελαγχολία στο τέλος.

Αρχικά, να σας αναφέρω κάτι πριν αρχίσω το σχολιασμό μου για το Onward.

Είμαι λάτρης από μικρός των ταινιών και της σεναριακής φιλοσοφίας της Pixar και των Disney Studios (Toy story, Finding Nemo, Up, Inside out, Απίθανοι, Ratatouille κ.ά.). Όλες αυτές οι ταινίες που προανέφερα, αλλά και ακόμα περισσότερες απευθύνονται κυρίως σε παιδιά αλλά με βαθύτερα και ουσιώδη θέματα που τις κάνει αρεστές και σε μας τους ενήλικες. Για αυτό θεωρώ ότι στους περισσότερους μας αρέσει να τις βλέπουμε ξανά και ξανά.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα το αριστουργηματικό Coco που θα σας το σχολιάσω σε ένα μελλοντικό post!

Μην ξεχνάμε, είμαι και γεννημένος σε μια δεκαετία που μεγάλωσα και είδα στα 90s πολύ animation και συγκεκριμένα Disney (The Lion King, Aladdin, 101 Σκυλιά της Δαλματίας κτλ.). Άρα με νιώθετε!

Λίγα λόγια για το story (no spoilers)

O αφηγητής της ταινίας ξεκινάει με τη φράση: «Πριν πολλά χρόνια ο κόσμος μας ήταν γεμάτος από θαύματα και μαγεία. Αλλά, δυστυχώς, οι καιροί αλλάζουν».

Σε έναν κόσμο που η μαγεία φαίνεται πως έχει χαθεί και αντικατασταθεί από την τεχνολογία έχουμε δύο αδέλφια τον ντροπαλό Ίαν και τον εξωστρεφή μπουνταλά Μπάρλει οι οποίοι μπλέκονται σε μια μαγικά τρελή περιπέτεια παρέα με τον «μισό» πατέρα τους (δείτε το trailer και την παραπάνω φωτογραφία και θα καταλάβετε τι εννοώ), ένα βανάκι, ένα βιβλίο με ξόρκια και ένα μαγικό ραβδί.

Αναζητούν τη μαγεία, το χαμένο άλλο «μισό» του πατέρα τους, το κουράγιο που κρύβουν μέσα τους, την αλήθεια και όλα αυτά μαζί!

Φυσικά, όπως κάθε ταινία της Pixar που σέβεται τον εαυτό της, οι 2 μικροί ήρωες συναντούν πολλά και διαφορετικά εμπόδια και αναποδιές.

Η σκηνοθεσία είναι του Dan Scanlon ,οποίος υπογράφει και το σενάριο. Μικρή βασική λεπτομέρεια (θα καταλάβετε όταν δείτε την ταινία), ο σκηνοθέτης δεν έχει αναμνήσεις από τον πατέρα του ο οποίος πέθανε όταν ήταν πολύ μικρός.

Τις φωνές τους δανείζουν οι Tom Holland  (τον ξέρετε σίγουρα από τα καινούργια Spiderman) ο οποίος κάνει τον εσωστρεφή, σοβαρό και ντροπαλό Ίαν και ο εξαιρετικός Chris Pratt που ερμηνεύει τον καλόκαρδο, εξωστρεφή και λίγο αφελή μεγαλύτερο αδελφό του, Μπάρλει.

Επίσης, πιστεύω πολύ καλές στους δεύτερους ρόλους είναι η μητέρα των αγοριών Julia Louis-Dreyfus και φυσικά (δεν περίμενα κάτι λιγότερο) η Octavia Spencer που κλέβει την παράσταση με το ρόλο της. Κάνει την  Μάντικορ (ένα Περσικό μυθικό τέρας), κάτι ανάμεσα σε λιοντάρι, σκορπιό, άνθρωπο και νυχτερίδα.

Ψιλοτρομακτική φαίνεται θα έλεγα για παιδιά, αλλά στη ταινία έχει «καταντήσει» μια καλόκαρδη και λίγο βαριεστημένη ιδιοκτήτρια fast food εστιατορίου.

Νομίζω ότι όσοι είστε γονείς και δείτε την ταινία με τους γιους σας θα βρείτε το αντίστοιχο Frozen για αγόρια. Ένα «έλεος πια» δε νομίζετε με το Let it go!

Highlights μου πολλά:

Οι ωραίες ερμηνείες των ηθοποιών που χαρίζουν τις φωνές τους, η γρήγορη δράση παρά τις κάποιες ομοιότητες με ανάλογες ταινίες της Pixar, οι «τρελοί» δευτεραγωνιστικοί ρόλοι (προσέξτε τον πατριό Κένταυρο-Αστυνομικό των αγοριών), το χιούμορ, το κλασικό σε ταινίες Disney, εξαιρετικό soundtrack, η «καφρίλα» μεταξύ των 2 αδελφών αλλά και η βαθιά τους αγάπη, ο ανοιχτά γυναικείος ομοφυλόφιλος χαρακτήρας για πρώτη φορά σε ταινία της Disney, η ένωση των δύο κόσμων (μαγικός και του σήμερα) και τέλος το γλυκόπικρο φινάλε.

Μη ξεχάσω τις πολύ αστείες σκηνές όπου η μαγεία στο σημερινό κόσμο είναι σε δεύτερη μοίρα και τα ξωτικά ζουν μία ρουτινιάρικη ζωή, οι άγριοι μονόκεροι σαν ζητιάνοι τρώνε από τα σκουπίδια και φυσικά η σκηνή που οι νεράιδες δε πετάνε πια και έχουν καταντήσει Χαρλεάδες τσατισμένοι μηχανόβιοι (top σκηνή).

Γενικά η ταινία έχει πολλές ανάλογες αστείες σκηνές, αλλά καλύτερα να τις ανακαλύψετε μόνοι σας. Θα συγκινήσει λίγο παραπάνω αυτούς που έχουν χάσει αγαπημένα τους πρόσωπα.

Είμαι βέβαιος όμως ότι θα την ευχαριστηθείτε είτε μόνοι, είτε παρέα με τα παιδιά σας!

Σας αφήνω παρακάτω το αγγλόφωνο trailer, ένα από τα τραγούδια που μου άρεσαν πολύ και ένα στίχο του συγκεκριμένου τραγουδιού που περιγράφει πιστεύω όλη την ταινία:

«Ιf you should ever bear a heavy load, I’ll be the wheels, I’ll be the road»

 

Φύγαμε.. και καλή προβολή!

Aλέξης

Πληροφορίες: Παραγωγή 2020, Animation, Adventure, Comedy IMDb: 7.5/10 με 50,030 ψήφους.

Τι θα λέγατε για ένα ψυχολογικό θρίλερ με στοιχεία γνήσιου Χολιγουντιανού τρόμου?

Αν ναι, τότε μπορείτε να διαβάσετε τα παρακάτω και να δείτε στη συνέχεια ένα πολύ δυνατό θριλεράκι που προτείνω για αυτη την εβδομάδα. Το Invisible Man.

Αρχικά να ενημερώσω ότι δεν θα δείτε κάτι που δεν έχετε ξαναδεί ποτέ στη ζωή σας. Απλά η πολύ καλή σκηνοθεσία του Leigh Whannell σε συνδυασμό με την εξαιρετική ερμηνεία (όπως πάντα) της Εlisabeth Moss, κάνει την ταινία ιδανική για Σαββατιάτικο βράδυ με popcorn (κατά προτίμηση sugar salt αν με ρωτάτε).

Που λέτε λοιπόν, είδα την ταινία ένα βράδυ και κλασικά μετά το φινάλε έψαξα κάποια στοιχεία που μου άρεσαν ιδιαίτερα.

Το πρώτο ήταν η σκηνοθεσία!

Μόλις έκανα την αναζήτηση μου για τον σκηνοθέτη κατάλαβα γιατί μου άρεσε τόσο. Ο σκηνοθέτης έχει σκηνοθετήσει το Saw (1-3), το Insidious και πολλά άλλα χαλαρά θρίλερ (not at all). Περιττό να σας πω ότι ήμουν λάτρης των ταινιών Saw και ειδικότερα των 2 πρώτων (η φίλη μου Ευρώπη, αν το διαβάσει αυτό θα με «νιώσει»).

Το δεύτερο που μου άρεσε στην ταινία ήταν η Εlisabeth Moss!

Η πρωταγωνίστρια σαν «έμπειρο θύμα» καταφέρνει εξαιρετικά να σου μεταφέρει τον τρόμο, την αγωνία, το θυμό, την εκδίκηση και γενικά όλη την δράση της ταινίας.

Η Moss καταφέρνει μοναδικά να σου μεταδίδει διάφορα συναισθήματα από τις ερμηνείες της, όπως και στο εκπληκτικό Handmaid’s Tale (έμπειρο θύμα όπως ανέφερα παραπάνω) στο οποίο έχει τιμηθεί με διάφορα βραβεία, ανάμεσα σ’ αυτά και σφαίρα πρώτου γυναικείου ρόλου το 2018.

Να σας πω μερικά στοιχεία από το story της ταινίας?

Λοιπόν, ο πρώην σύντροφος (Oliver Jackson) της νεαρής πρωταγωνίστριας αυτοκτονεί και της αφήνει ως κληρονομιά ένα τεράστιο μέρος της περιουσίας του, με την ίδια να υποψιάζεται ότι πρόκειται για παγίδα.

Γιατί όμως? Σιγά μην σας πω!

H Σεσίλια (Εlisabeth Moss), κακοποιείται με πολλούς τρόπους από τον πλούσιο επιστήμονα σύντροφό της. Δραπετεύει που λέτε από το σπίτι τους (προσέξτε τη θέα που έχει το σπίτι) και λίγες μέρες μετά μαθαίνει όπως προείπα, για την αυτοκτονία του συντρόφου της. Παρόλο αυτά, κάτι περίεργο συμβαίνει μετά το θάνατο του και προσπαθεί να αποδείξει στον περίγυρό της ότι καταδιώκεται από μια αόρατη παρουσία που τη στοιχειώνει.

Τρελαίνεται ή κάτι πραγματικά συμβαίνει?

My highlights:

H σκηνοθεσία και η έντονη δράση από την αρχή μέχρι και το τέλος. Επίσης, αν και το ανέφερα ήδη, η εξαιρετική ερμηνεία και το βλέμμα της πρωταγωνίστριας, η σκηνή του λυτρωτικού τέλους (είμαι από αυτούς που θέλουν φινάλε σε τέτοιες ταινίες και όχι απλά υπονοούμενα), το σενάριο, η συνεχόμενη αγωνία και γενικά το ότι οι περισσότερες σκηνές σε τρομάζουν πραγματικά και χωρίς υπερβολές.

Εντάξει, έχει και κάποια αρνητικά. Θυμίζει λίγο το Ηοllow man με τον Kevin Bacon, έχει κάποια κλασικά κλισέ ταινίας τρόμου και κάποιες υπερβολές δράσης στο δεύτερο μισό της. Σε γενικές γραμμές όμως, την θεωρώ ιδανική για Σάββατο βράδυ. Δεν θα ξενερώσετε!

Σας προκαλώ να τη δείτε και να μου στείλετε σχόλια!

Σας  αφήνω παρακάτω το trailer και ένα video με το πανέξυπνο promo της ταινίας από την προετοιμασία των ηθοποιών και των δημοσιογράφων λίγο πριν από τα interviews.

 

Καλή προβολή,

Αλέξης

Πληροφορίες: Παραγωγή 2020, Horror, Mystery, Sci-Fi, IMDb 7.2/10 με 86,227 ψήφους