Καλημέρα και χαρούμενο ηλιόλουστο Σάββατο όπου και αν είστε!

Είδα τις προάλλες ένα βιογραφικό δικηγορικό θρίλερ πολύ ενδιαφέρον το οποίο προβλήθηκε το Μάρτιο, μου άρεσε πολύ και φυσικά σας το προτείνω.

Η ταινία δεν μου κέντρισε το ενδιαφέρον μόνο λόγω του πολύ σοβαρού θέματος περιβαντολλογικής ρύπανσης, αλλά κυρίως επειδή το σενάριο βασίζεται στο άρθρο The Lawyer Who Became DuPont’s Worst Nightmare  των New York Times του Nathaniel Rich ,στην πραγματική ιστορία του δικηγόρου Robert Bilott και του αγρότη Wilbur Tennant, ο οποίος ζήτησε τη βοήθειά του πρώτου για τις εκατοντάδες νεκρές αγελάδες εξαιτίας, όπως ο ίδιος ισχυρίστηκε από την αρχή, της εταιρείας DuPont, που είχε αγοράσει κοντινή έκταση με τη φάρμα του στο Parkersburg της Δυτικής Βιρτζίνια στην Αμερική.

Φωτογραφία από το άρθρο των New York Times

Η πραγματική λοιπόν ιστορία είναι όπως μπορεί να καταλάβατε και στον τίτλο, μια αντρική εκδοχή της Erin Brockovich (Οσκαρική ταινιάρα με την Julia Roberts, την οποία αν και δεν θέλω να γίνομαι κουραστικός, δείτε την) και πραγματεύεται τον πολυετή (και όμως συνεχίζεται ακόμα και σήμερα) αγώνα του δικηγόρου, ο οποίος υπερασπίζεται θύματα της εταιρείας DuPont, κατά την χρήση του καρκινογόνου τεφλόν (PFOA) στην κατασκευή των μαγειρικών σκευών.

Ο αγώνας του ξεκίνησε το 1998!

Τον δικηγόρο στα Σκοτεινά Νερά (ο Ελληνικός τίτλος της ταινίας), υποδύεται ο Mark Ruffalo  ο οποίος είναι και συμπαραγωγός της ταινίας (δείτε στην παραπάνω φωτογραφία τον πραγματικό δικηγόρο της υπόθεσης, Robert Bilott μαζί με τον Ruffalo).

 

Ακολουθούν πολύ ενδιαφέρουσα επιστημονικά στοιχεία για το PFOA:

Tο υπερφθορο-οκτανοϊκό οξύ (perfluorooctanoic acid, PFOA) είναι από τα πιο κοινά μονομερή των υπερφθορανθράκων (ορισμένες φορές αναφέρεται ως C8) και χρησιμοποιείται ευρύτατα για την παρασκευή υπερφθοριωμένων πολυμερών που έχουν μεγάλη ανθεκτικότητα και δεν επηρεάζονται από το νερό, τα έλαια και διάφορους διαλύτες. Ένα από τα πλέον γνωστά υπερφθοριωμένα πολυμερή είναι το πολυτετραφθοροαιθυλένιο (polytetrafluoroethylene, PTFE), το οποίο έχει πολυάριθμες εφαρμογές και είναι ευρύτερα γνωστό με την εμπορική ονομασία Teflon (παράγεται από τη χημική βιομηχανία DuPont ).Οι πλέον γνωστές εφαρμογές των πολυφθοριωμένων πολυμερών είναι τα αντικολλητικά τηγάνια και μαγειρικά σκεύη (όπως τα σκεύη με το εμπορικό όνομα TEFAL), τα ενδύματα από συνθετικές ίνες και υφάσματα για έπιπλα που είναι ανθεκτικά στο νερό και δεν συγκρατούν λεκέδες, διαφανή φίλμ, αφρώδη υλικά και υλικά συσκευασίας τροφίμων που δεν επηρεάζονται από τα λιπαρά συστατικά. (δείτε την πηγή εδώ).

Δεν θέλω να σας κουράσω όμως με τα επιστημονικά της ταινίας (αν και Χημικός). Απλά αν την δείτε πιστεύω όπως και εγώ, θα ψάξετε για το background του story και που τελικά βρίσκεται στη ζωή μας το τεφλόν! Πιστέψτε με, δυστυχώς όλοι έχουμε στο σώμα μας την παραπάνω ουσία.

Ακολουθεί το πολύ ατμοσφαιρικό trailer για να πάρετε μια ιδέα:

 

Ο σκηνοθέτης είναι ο Todd Haynes (Carol, Far from Heaven -υποψήφιος για Όσκαρ) και μαζί με τον πάντα καλό ερμηνευτικά Ruffalo (τον οποίο κάθε φορά που τον βλέπω θεωρώ ότι αν ήταν Έλληνας, θα ήταν ηθοποιός που θα είχε τελειώσει σίγουρα το Εθνικό), παρουσιάζει και εξιστορεί ένα πραγματικό, πολύ σοβαρό γεγονός που θα έπρεπε να μας «ξυπνήσει» όλους. Βέβαια ο σκηνοθέτης δεν μπαίνει πολύ βαθιά στην ιστορία αλλά με συγκρατημένο τρόπο αφηγείται τα κύρια και ουσιώδη σημεία της.

Νομίζω ότι, αν και η κατάσταση πια είναι καλύτερη γύρω μας από το θέμα της περιβαντολλογικής ενημέρωσης σε θέματα ρύπανσης, η γενιά μου, όλοι μας, είμαστε βαθιά «νυχτωμένοι» στο να βρούμε λύσεις, να κάνουμε έστω κάτι να βοηθήσει ή εν τέλει να συμμετέχουμε ενεργά σε κάτι που μπορεί να σώσει τον πλανήτη μας και εμάς τους ίδιους.

Μου άρεσε πολύ το ντοκιμαντερίστικο «σκοτεινό» στυλ της ταινίας, η ξεκάθαρη εξιστόρηση των γεγονότων σε μια χρονική περίοδο άνω των 10 ετών χωρίς να με κουράσει, η ερμηνεία της Ann Hathaway  που αν και με μικρότερο ρόλο είναι πολύ δυναμική, ο εξαιρετικός Οσκαρικός όπου και παίζει Tim Robbins (είχα να τον δω καιρό σε ταινία) και φυσικά ο Ruffalo.

Καταλαβαίνεις από την αρχή της ταινίας ότι τόσο ο σκηνοθέτης όσο και ο πρωταγωνιστής φαίνεται ότι ερευνήσανε το θέμα πριν ξεκινήσουν τη ταινία.

Στα θετικά της ταινίας να προσθέσω την παρουσία των αληθινών πρωταγωνιστών του δράματος, που είτε εργάστηκαν στην DuPont είτε ζούσαν στην περιοχή εκείνη τη χρονική περίοδο.

Το story:

Αν και έχετε ήδη καταλάβει το story της ταινίας, να σας το πω περιληπτικά.

Ένας δικηγόρος (Bilott) με ειδίκευση σε θέματα περιβάλλοντος αποφασίζει να βοηθήσει δυο αγρότες που φτάνουν στην δικηγορική εταιρεία που δουλεύει και ισχυρίζονται ότι η εταιρεία DuPont αποβάλλει τοξικά καρκινογόνα απόβλητα στον ποταμό και στα εδάφη τους. Έτσι, ο δικηγόρος ξεκινά μία 15ετή διαμάχη με την εταιρεία (αν και υπερασπιζόταν παλιότερα τέτοιους πολυεθνικούς κολοσσούς) και θέτει σε δοκιμασία τον εαυτό του, την καριέρα του, την υγεία του και τέλος την ζωή και τις οικογενειακές του σχέσεις.

Δεν μου άρεσε ιδιαίτερα ότι δεν έχει τη δυναμική έντονη δράση παρόμοιων ταινιών και επίσης η κάπως χαμηλών τόνων ερμηνεία του κατά άλλα υπέροχου Ruffalo. Βέβαια όπως διάβασα και είδα σε συνεντεύξεις αργότερα, o πρωταγωνιστής δεν είναι ο κλασικός ήρωας, αλλά ένας άνθρωπος χαμηλών τόνων. Προσπάθησε λογικά ο πρωταγωνιστής να αναπαραστήσει με πιστότητα το υπαρκτό πρόσωπο, όπως και ο σκηνοθέτης να μείνει πιστός στα πραγματικά γεγονότα χωρίς υπερβολές.

Αποτέλεσμα να έχουμε μια πολύ καλή ταινία απλά όχι με το εκρηκτικό ταπεραμέντο για παράδειγμα της Erin Brockovich (πολλά θέλω και εγώ).

Να σας αναφέρω τέλος, ότι ο Ruffalo είναι πολύ ενεργός ακτιβιστής με το The Solutions Project και χρηματοδοτεί μικρές κοινότητες, κυρίως γυναικών και μαύρων, για να αποκτήσουν ενέργεια από ανανεώσιμες πηγές και επίσης συμμετέχει στην καμπάνια Fight Forever Chemicals με στόχο την ευαισθητοποίηση απέναντι στους κινδύνους από την αλόγιστη χρήση χημικών ουσιών.

Αν σας αρέσουν βιογραφίες με στοιχεία νομικού θρίλερ και φυσικά θέματα περιβάλλοντος και πόσο βάναυσα το «βιάζουμε» οι άνθρωποι, δείτε το!

Τα λέμε σύντομα!

Αλέξης

Πληροφορίες: Παραγωγή 2019, Drama, History, Biography, IMDb 7,6 με ψήφους 37,398

 

Ταινία μυστηρίου σε στυλ Αγκάθα Κρίστι, με super cast ηθοποιών να ανακρίνονται από τον total British ατσαλάκωτο Daniel Craig σε ρόλο Πουαρώ, είναι η πολύ καλή ταινία που σας σχολιάζω και φυσικά σας προτείνω για αυτή την εβδομάδα.

Άντε σας έφτιαξα πάλι καλοκαιριάτικα με ταινία μυστηρίου!

Το Knives Οut ήταν υποψήφιο για Oscar σεναρίου 2020 και είναι βασισμένο στο διασημότερο αστυνομικό μυθιστόρημα Murder on the Orient Express της Βρετανίδας συγγραφέως Αγκάθα Κρίστι. Ευτυχώς βέβαια η ταινία δεν έχει καμία σχέση με τη μέτρια ομώνυμη ταινία με τον Kenneth Branagh και πλούσιο cast υπερδιάσημων ηθοποιών την οποία δεν πρόκειται ούτε να σχολιάσω αλλά ούτε και να σας προτείνω.

Αρχικά να αναφέρω το πιο βασικό, ότι η ταινία αν και λίγο μεγάλη σε διάρκεια την ευχαριστήθηκα χωρίς να βαρεθώ ούτε μισό λεπτό.

Είναι επίκαιρη πολιτικά (θα καταλάβετε γιατί όταν την δείτε), με έξυπνο σενάριο, κλασικά πισώ-γυρίσματα χρονικά ώστε και να σου εξηγεί την πλοκή αλλά και να σε μπερδεύει παράλληλα και φυσικά το πιο σημαντικό, ήταν καλοδουλεμένη από κάθε άποψη!

Πολύ γουστάρω να τελειώνει μια ταινία και να έχεις πράγματα να σχολιάσεις με την παρέα σου. Αυτό συμβαίνει με το «Στα Μαχαίρια» όπως αποδόθηκε και στα Ελληνικά.

Δείτε το trailer και θα καταλάβετε τι εννοούσα λέγοντας πλούσιο cast.

Πριν σας πω για το story, να σας αναφέρω ότι το σενάριο και την σκηνοθεσία υπογράφει ο Rian Johnson (Looper, Star Wars: Episode VIII – The Last Jedi, Breaking bad κ.ά). Ο σκηνοθέτης καταφέρνει υπέροχα και «μεταφέρει» τον αέρα του γνωστού mystery μυθιστορήματος στο σήμερα χωρίς η ταινία να γίνεται παρωχημένη και «μια από τα ίδια». Ταυτόχρονα της δίνει ένα μοντέρνο αέρα, μυστήριο, αγωνία και αφήνοντας και μια πολιτικη χροιά που δεν περίμενα να έχει.

Υπόθεση

Ο διάσημος πολύ πλούσιος συγγραφέας Harlan Thrombey (Christofer Plummer) βρίσκεται νεκρός στην έπαυλη του μετά τον εορτασμό των 85ων γενεθλίων του. Το κλασικό σοκ επικρατεί και οι οικογένεια του, καλεί τον Ντετέκτιβ Benoit Blanc (Daniel Craig)  για να ερευνήσει το έγκλημα. Ποιος όμως τον κάλεσε? Κανείς δεν ξέρει.

O ντετέκτιβ βρίσκεται μπροστά σε ένα λαβύρινθο από παραπλανητικά στοιχεία και ψέματα. Η όχι και ιδιαίτερα αγαπημένη οικογένεια του εκλιπόντος και μαζί με το υπηρετικό προσωπικό θέλουν να τον εμποδίσουν να αποκαλύψει την αλήθεια πίσω από τον πρόωρο θάνατο του Thrombey.

Αυτοκτόνησε ή τον δολοφόνησαν?

Σιγά μην σας κάνω spoil. Δεν θέλω τέτοια να μου κάνουν..

Τα μυστήρια και τα περίεργα πολλά.  Το πιο περίεργο όμως από όλα, είναι οι ίδιοι οι συγγενείς του συγγραφέα (δείτε φυσιογνωμίες στην παρακάτω φωτογραφία).

Να ξεκινήσω με τη επιβλητική, απόλυτη και κάπως ξινή κόρη του Harlan, την Linda (Jamie Lee Curtis) και τον σύζυγό της Richard (Don Johnson). Επίσης, ο γιος του εκλιπόντα Walt (Michael Shannon),  με την σύζυγό του Donna (Riki Lindhome) και τον φασίστα γιο τους Jacob (Jaeden Martell).

Το group τρέλας συμπληρώνει η κάπως νευρωτική αλλά full στις ατάκες (όλα τα λεφτά ο ρόλος) σε όλη την ταινία, Harlan Joni (Toni Collette) με την κόρη της Meg (Katherine Langford) και φυσικά το μαύρο πρόβατο της οικογένειας και αγαπημένος του παππού, ο εγγονός του Ransom (Chris Evans).

Όλοι αυτοί που λέτε, περιμένουν τα νέα της διαθήκης και ποιος θα κληρονομήσει την τεράστια περιουσία του Ηarlan. Που να ήξεραν όμως τελικά τι τους επιφυλάσσει το φινάλε.

Βασικό κομμάτι της ιστορίας είναι η υπηρέτρια Marta Cambrera (Ana de Armas), της οποίας την εθνικότητα συστηματικά και εκνευριστικά μπερδεύουν σε όλη την διάρκεια της ταινίας. Είναι όμως και αυτή που βοηθούσε όλη μέρα τον αγαπημένο τους πατέρα και παππού πριν πεθάνει.

Η Cambrera είναι μετανάστρια και παράλληλα έχει κάτι πολύ ιδιαίτερο στον χαρακτήρα της (μου άρεσε πάρα πολύ η ιδέα) που αποτελεί και το βασικό άξονα της ιστορίας.

Η οικογένεια αλλά και το story της ταινίας έχουν τα πάντα: αριστερά πιστεύω, φασιστικές συμπεριφορές, απιστίες, δολοπλοκίες, κακίες, ζήλειες, ρατσιστικά στερεότυπα, ψέματα, και τέλος μια βουβή και κάπως σκιαχτική γιαγιά!

Ομολογουμένως, η ταινία έχει πολύ θεατρικό στυλ, το οποίο είναι και κάτι που μου άρεσε πολύ και ότι όλοι οι χαρακτήρες ανοίγονται και ξεδιπλώνονται σταδιακά μέχρι το εξαιρετικό και μη αναμενόμενο (χωρίς αμερικανιές) φινάλε.

Τι μου άρεσε?

Tα πάντα μου άρεσαν!  Το Knives Out είναι άρτιο σε όλα του τα επίπεδα, δεν μας σερβίρει την λύση του μυστηρίου στο πιάτο (όπως πολλές ανάλογες ταινίες αναζήτησης δολοφόνου), είναι στυλάτη και φυσικά διασκεδαστική όσο πρέπει. Επίσης, το cast είναι πολύ δυνατό, το art installation με τα μαχαίρια στο σαλόνι της έπαυλης επίσης top, o Greg και το μπλαζε Αγγλικό ύφος του πολύ καλό (επιτέλους σε ρόλο πέρα από τον Bond), η σκηνή των ανακρίσεων και τέλος η sexy και ανερχόμενη (παίζει και στο new James Bond), Ana de Armas.

Aν πω πιο πολλά, θα βρω και κάτι αρνητικό και δεν το θέλω.

Τελειώνοντας και επειδή πάντα μου άρεσε η ατάκα του Πουαρώ, να σας πω ότι…

Όλοι είναι ύποπτοι!

Καλή προβολή!

Τα λέμε next week.

Αλέξης

Πληροφορίες: Παραγωγή 2019, Drama, Crime, Comedy IMDb 7,9/10 με 326,486 ψήφους

Σάββατο, Ιούνιος, καλοκαίρι.. ψάχνεις ταινία να δεις το βράδυ? Τι καλύτερο από μια καλή ταινία μυστηρίου, ειδικά αν παίζουν και 2 top πρωταγωνιστές?

Ξέρω, απαντήσατε ναι στην παραπάνω ερώτηση!

Η ταινία που είδα και σας προτείνω αυτή την εβδομάδα είναι το The Good Liar.

Έχει κάποιους μήνες (να πω την αλήθεια) που είδα την ταινία. Επειδή όμως βρίσκομαι σε μια κινηματογραφική περίοδο που «έχω λιώσει» σε ταινίες και σειρές μυστηρίου, αποφάσισα να σας την σχολιάσω.

Όπως είδατε στην παραπάνω φωτογραφία, πρωταγωνιστεί η πάντα υπέροχη Οσκαρική Helen Mirren (The Queen) και ο επίσης μοναδικός και μεγάλος θεατράνθρωπος της Αγγλικής θεατρικής σκηνής Ian McKellen (υποψήφιος για Oscar για τα Lord of the Rings Ι και το Gods and Monsters).

Αρχικά, θα κάνω την ανατροπή και θα αναφέρω τα αρνητικά που μου κακοφάνηκαν στο Τhe Good Liar!

Σαν να σας ακούω να λέτε: «Κάτσε ρε Αλέξη πρώτα με τα αρνητικά θα αρχίσεις? »

Αλλά ναι, «είμαι απ’ αυτούς» και θα ξεκινήσω σήμερα με αυτά που δεν μου άρεσαν.

Λοιπόν, όσο καλοί και αν είναι οι δύο πρωταγωνιστές, δεν μπορώ να πω ότι δέσανε ιδιαίτερα σαν ζευγάρι. Δεν με έπεισαν. Επίσης, η ταινία ενώ έχει δράση και πλοκή, υστερεί σε ταχύτητα. Θα μου πείτε τώρα, οι πρωταγωνιστές είναι και κάποιας ηλικίας.   Οκ λογικό!

Παίζουν όμως πολύ καλά, υπάρχει μυστήριο και suspense από την αρχή ως το finale και δεν σε κάνουν να βαριέσαι. Θα μπορούσαν όμως μεταξύ μας, να δουλέψουν λίγο τη χημεία τους.

Έφτασε η στιγμή να σας πω χωρίς spoilers φυσικά, το story:

H Mπέτι (Mirren) είναι μία χήρα ευκατάστατη η οποία μέσω ενός site γνωριμιών γνωρίζει  τον Ρόι (Μc Kellen). Κατά τη διάρκεια της σχέσης τους, αντιλαμβανόμαστε ότι ο Ρόι θέλει απλά να εισβάλει στους τραπεζικούς λογαριασμούς της πλούσιας Μπέτι και δεν τον ενδιαφέρει ιδιαίτερα άλλη μορφή σχέσης.

Όσο όμως η γνωριμία τους προχωρά και το παρελθόν τους και κυρίως του Ρόι αποκαλύπτεται, (τα πολύ καλά flashback κυριαρχούν στο δεύτερο μισό της ταινίας) το σχέδιο του αλλά και η  ερωτική τους σχέση μπερδεύεται ολοένα και πιο πολύ.

Η Μπέτι από την άλλη δεν έχει δεύτερες σκέψεις για τον Ρόι, εκτός από κάποιες στιγμές που επηρεάζεται από τον προστατευτικό  και καχύποπτο εγγονό της (με το δίκιο του).

Τι γίνεται όμως άραγε στο finale?

Αν και υπάρχουν τα κλασικά κλισέ των ταινιών μυστηρίου, στο δεύτερο κομμάτι της ταινίας ο ερωτισμός και η συντροφικότητα του ζευγαριού, παραχωρούν τη θέση τους σε παγίδες, μυστήριο, κυνηγητό και φυσικά το μη αναμενόμενο φινάλε.

Η ταινία βασίζεται στο βιβλίο του Nicholas Searle και τη σκηνοθεσία έχει κάνει ο Bill Condon (Twilight, Dream Girls, Mr Holmes κ.ά). Ο σκηνοθέτης είχε γράψει το σενάριο αλλά συνεργάστηκε ξανά στο παρελθόν με τον McKellen, στο Gods and Monsters το 1998 και πήρε Oscar προσαρμοσμένου σεναρίου. Ο ΜcKellen ήταν εκείνη τη χρονιά υποψήφιος για δεύτερο ανδρικό ρόλο.

Μου άρεσε ιδιαίτερα η  βρετανική διάθεση και «αέρας» της ταινίας, το χιούμορ, οι σεναριακοί γρίφοι, τα πλάνα από το πάντα όμορφο London και φυσικά ότι για πρώτη φορά είδα μαζί σε ταινία τους δύο συγκεκριμένους θρύλους του cinema, που πολύ θα ήθελα να τους απολαύσω και κάποια στιγμή στο θέατρο (αν ανοίξουν κάποια στιγμή τα θέατρα στο Λονδίνο).

Θα δείτε μια ταινία με Mirren και McKellen στους δρόμους του Λονδίνου και του  Βερολίνου, να ξεδιπλώνουν το υποκριτικό ταλέντο και το class τους, σε μια ταινία που θα μπορούσα να πω ότι έχει μια Χιτσκοκική διάθεση στη σκηνοθεσία (μη πείτε κακεντρέχειες, διάθεση είπα).

Πάρτε pop corn, chips ή ότι άλλο γουστάρετε, δείτε το πολύ καλό trailer και φυσικά απολαύστε μετά την ταινία!

Καλό σαββατοκύριακο!

Αλέξης

Πληροφορίες: Παραγωγή 2019, drama, crime, mystery, IMDb 6,6/10 με 15,813 ψήφους

 

Καλό Ιούνιο,

Καλοκαίρι επιτέλους!

Θα σκέφτεστε τώρα, τι μας λέει και αυτός? Πως θα περάσουμε το φετινό after lockdown καλοκαίρι? Κάπως διαφορετικά είναι η αλήθεια.

Εύχομαι όμως, όλοι να βρούμε τρόπους να περάσουμε όσο το δυνατόν πιο ευχάριστα με ή χωρίς την καλοκαιρινή αύρα και τις Ελληνικές παραλίες.

Μια ταινία λοιπόν νοσταλγική σαν καλοκαίρι, με τρυφερότητα, συναίσθημα αλλά και γεμάτη χρώματα, εκφραστική μουσική και διαθεση για προσωπικη εξομολόγηση είναι το Pain and Glory.

Καλά μη φαντάζεστε ότι σας προτείνω σήμερα να δείτε μια ευχάριστη καλοκαιρινή ταινία με παραλίες και θάλασσες.

Η σημερινή μου πρόταση, είμαι μια Ισπανική ταινία που πέρασε από τα φετινά Oscars, χάρισε στον πρωταγωνιστή της (Αntonio Banderas) έναν εκπληκτικό ρόλο και ερμηνεία (καιρό είχα να τον δω να παίζει επιτέλους τόσο καλά), τιμήθηκε σαν ταινία με αρκετές υποψηφιότητες, απέσπασε πολλά βραβεία και τέλος κατάφερε να κρατήσει ανέπαφο το κλασικό στυλ του Ισπανού σκηνοθέτη της.

Όπως έχετε ήδη καταλάβει απο τον τίτλο, ο σκηνοθέτης αυτός είναι ο Pedro Almodovar (των Kika, Volver, Κακή Εκπαίδευση, Το Δέρμα που Κατοικώ, Ολα για τη Μητέρα μου, Ραγισμένες Αγκαλιές, Μίλα της κ.ά).

Τον κινηματογραφικό τρελό κόσμο του Almodovar, ανακάλυψα γύρω στο 2004 μετά από την παρότρυνση μιας φίλης να δώ μια από τις μετέπειτα αγαπημένες μου ταινίες, το «Όλα για την Μητέρα μου».

Τον θεωρώ μαζί με μερικούς άλλους σκηνοθέτες  (Woody Allen, Guillermo del Toro, Lars Von Trier,  Γιώργο Λάνθιμο, Shyamalan, Nolan), TOP στο είδος του.

Μελόδραμα αλλά όχι σαπουνόπερα, ήρωες καρικατούρες, χιλιάδες χρώματα σε ένα πλάνο, υπέροχη μουσική και τραγούδια, ιστορίες πόνου, βία, δράματα, κωμικές καταστάσεις στα όρια του γελοίου, πάθη, έρωτες αλλά πάνω από όλα μοναδικά σκηνοθετημένες ιστορίες είναι ο Almodovar.

Αν δεν έχετε δει ακόμα κάποια από τις ταινίες του, δείτε μια από τις αγαπημένες μου: το Μίλα της, το Volver ή το Όλα για τη μητέρα μου.

Θα ευχαριστηθείτε δράμα!

Πολλά είπα για τον σκηνοθέτη!

Ας σχολιάσω και λίγο την ταινία του με τίτλο «Πόνος και Δόξα» όπως και αποδόθηκε στα Ελληνικά.

Αρχικά έλαβε πολλές υποψηφιότητες σε διάφορα βραβεία όπως Goya, Oscars, Golden Globes, Bafta κ.ά. Οι περισσότερες βραβεύσεις και τελέτες όμως, τίμησαν ιδιαίτερα τον πρωταγωνιστή της ταινίας, Αntonio Banderas ο οποίος κέρδισε και βραβείο πρώτου ανδρικού ρόλου στις Κάννες.  Λογικό, θα καταλάβετε όταν τον δείτε στην ταινία!

Πριν συνεχίσω ρίξτε μια ματιά στο trailer:

Το βασικό στην πλοκή της ταινίας, η οποία όμως  «σε κρατάει» μετά το πρώτο 20λεπτο, (είναι λίγο αργή στην αρχή) είναι η ζωή του σκηνοθέτη που υποδύεται ο Banderas ή μάλλον καλύτερα ο Banderas που ερμηνεύει έναν 70ρη, κουρασμένο και ξεπεσμένο από τις παλιές του δόξες, σκηνοθέτη.

Σας έκαψα? Το ξέρω!

Αλλά και εγώ στην αρχή δεν το είχα καταλάβει. Όσπου είδα την ταινία, διάβασα λίγο το story πίσω από αυτήν και κατάλαβα τι θέλησε να κάνει ο Almodovar.

Η ταινία λοιπόν αν και ο ίδιος ο σκηνοθέτης όπως είδα σε συνεντεύξεις το αρνήθηκε, είναι μια αυτοβιογραφία του. Δεν το λέω μόνο εγώ, αλλά χιλιάδες  κριτικοί παγκοσμίως.

Μερικά στοιχεία απο το story και ομοιότητες από τη ζωή του Almodovar:

Ο Banderas μένει σε ένα παρόμοιο επιπλωμένο χρωματιστό διαμέρισμα όπως και ο Almodovar (τα περισσότερα έπιπλα και αντικείμενα στην ταινία τα είχε παραχωρήσει ο ίδιος). Επίσης, ο 70χρονος ήρωας της ταινίας ονόματι Σαλβαδόρ έχει πλέον στερέψει από καλλιτεχνική έμπνευση, έχει κουραστεί, δεν τον συγκινεί τίποτα και παράλληλα έχει διάφορα προβλήματα υγείας (κάτι θυμίζουν πάλι όλα τα παραπάνω).

Να σας πω ακόμα ότι ο Banderas του μοιάζει φοβερά (ειδικά αν δείτε τον σκηνοθέτη σε παλιότερες φωτογραφίες), ντύνεται παρόμοια, έχει παρόμοια μαλλιά κτλ.

Ως Σαλβαδόρ λοιπόν, σκέφτεται τη ζωή του σαν παιδί δίπλα στη μητέρα του, την οπoία ερμηνεύει λιτά, φυσικά και υπέροχα, η μούσα του Penelepe Cruz.  Ο σκηνοθέτης αναπολεί τις πρώτες του μνήμες, τη μετακόμισή τους στο πρώτο του φτωχικό σπίτι που έμοιαζε με σπηλιά, την άρνηση του να γίνει παπάς, το πρώτο του έρωτα σαν παιδί με έναν εργάτη.

Μας μεταφέρει παράλληλα στο σήμερα όπου ο σκηνοθέτης αναζητά τον πρωταγωνιστή μια παλιάς μεγάλης κινηματογραφικής του επιτυχίας και το οποίο είχε χρόνια να μιλήσει (ακριβώς όπως και ο Banderas με τον Almodovar που είχαν να μιλήσουν από το 1987 με εξαίρεση τη ταινία που κάνανε μαζί, «το Δέρμα που Κατοικώ» το 2011).

Στη ταινία συμφιλιώνεται με τον ναρκομανή και παλιό του φίλο και πρωταγωνιστή της ταινίας του Αλμπέρτο, ο οποίος τον μπλέκει ξανά με τα ναρκωτικά αλλά και μέσα απο ένα μοναδικό θεατρικό μονόλογο που ερμηνεύει, τον κάνει να συναντήσει μια από τις πρώτες του μεγάλες αγάπες.

Δεν θέλω να πω άλλα για το Pain and Glory, το συγκινητικό του φινάλε και το μοναδικό τρόπο να αφηγείται ιστορίες ο  Pedro Αlmodovar. Δείτε το!

Αυτό που με ώθησε να σας προτείνω σήμερα το «Πόνος και Δόξα» είναι ότι δεν θα δείτε κάτι εκπληκτικό σεναριακά, αλλά παρ’ όλο αυτά ο Ισπανός σκηνοθέτης καταφέρνει μοναδικά μία ακόμα φορά με τον τρόπο που ξετυλίγει την ιστορία του, αλλά και με τις πολύ καλές ερμηνείες των ηθοποιών (Asier Etxeandia, Leonardo Sbaraglia, Nora Navas), να αυτοβιογραφείται χωρίς υπερβολές προσφέροντας μια ακόμη όμορφη ταινία.

Παρουσιάζει με τον κλασικό πληθωρικό του τρόπο όλες του τις ενοχές, πίκρες, δράματα, αγωνίες και φαντάσματα που τον στοιχειώνουν.

Τέλος (είπα πολλά, το ξέρω), μου έμεινε η πανέμορφη Penelope Cruz και η υπέροχη μουσική του Alberto Iglesias που βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Καννών του 2019.

Δείτε την Penelope σε ένα πολύ όμορφο τραγούδι από την ταινία:

Καλή προβολή και καλό καλοκαίρι,

Αλέξης

Πληροφορίες: Παραγωγή 2019, Drama, IMDb: 7,6/10 με 40,367 ψήφους

Hello everybody,

Μια ταινία που ήθελα να σας προτείνω να δείτε παρέα με τα πιτσιρίκια σας, είναι η νέα υπέροχη ταινία της Pixar Animation Studios που βγήκε τον Μάρτιο του 2020. Την είδα πριν μερικές βδομάδες και μου άρεσε πολύ.

Αυτή η ταινία είναι το Onward ή όπως αποδόθηκε στα Ελληνικά, «Φύγαμε»!

Τα τελευταία 25 χρόνια, η Pixar (θυγατρική της Disney για όποιον δεν το γνωρίζει) έχει καταφέρει να απευθύνεται σε όλες τις ηλικίες και όχι μόνο φτιάχνοντας ταινίες χαλάρωσης και διασκέδασης αλλά προσπαθεί να μας περάσει ένα βαθύτερο νόημα και τροφή για σκέψη! Το καταφέρνει νομίζω σχεδόν πάντα!

Το Onward λοιπόν όπως και οι περισσότερες ταινίες της Pixar/Disney έχουν αυτό το μαγικό που σε κάνει να χαμογελάς και να συγκινείσαι παράλληλα όταν τις βλέπεις.

Το Φύγαμε χωρίς φοβερές σεναριακές πρωτοτυπίες (να πούμε και την αλήθεια), αλλά με όμορφους καθημερινούς χαρακτήρες, χιούμορ, φαντασία, όμορφη country μουσική και  τραγούδια σου αφήνει μια γλυκιά μελαγχολία στο τέλος.

Αρχικά, να σας αναφέρω κάτι πριν αρχίσω το σχολιασμό μου για το Onward.

Είμαι λάτρης από μικρός των ταινιών και της σεναριακής φιλοσοφίας της Pixar και των Disney Studios (Toy story, Finding Nemo, Up, Inside out, Απίθανοι, Ratatouille κ.ά.). Όλες αυτές οι ταινίες που προανέφερα, αλλά και ακόμα περισσότερες απευθύνονται κυρίως σε παιδιά αλλά με βαθύτερα και ουσιώδη θέματα που τις κάνει αρεστές και σε μας τους ενήλικες. Για αυτό θεωρώ ότι στους περισσότερους μας αρέσει να τις βλέπουμε ξανά και ξανά.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα το αριστουργηματικό Coco που θα σας το σχολιάσω σε ένα μελλοντικό post!

Μην ξεχνάμε, είμαι και γεννημένος σε μια δεκαετία που μεγάλωσα και είδα στα 90s πολύ animation και συγκεκριμένα Disney (The Lion King, Aladdin, 101 Σκυλιά της Δαλματίας κτλ.). Άρα με νιώθετε!

Λίγα λόγια για το story (no spoilers)

O αφηγητής της ταινίας ξεκινάει με τη φράση: «Πριν πολλά χρόνια ο κόσμος μας ήταν γεμάτος από θαύματα και μαγεία. Αλλά, δυστυχώς, οι καιροί αλλάζουν».

Σε έναν κόσμο που η μαγεία φαίνεται πως έχει χαθεί και αντικατασταθεί από την τεχνολογία έχουμε δύο αδέλφια τον ντροπαλό Ίαν και τον εξωστρεφή μπουνταλά Μπάρλει οι οποίοι μπλέκονται σε μια μαγικά τρελή περιπέτεια παρέα με τον «μισό» πατέρα τους (δείτε το trailer και την παραπάνω φωτογραφία και θα καταλάβετε τι εννοώ), ένα βανάκι, ένα βιβλίο με ξόρκια και ένα μαγικό ραβδί.

Αναζητούν τη μαγεία, το χαμένο άλλο «μισό» του πατέρα τους, το κουράγιο που κρύβουν μέσα τους, την αλήθεια και όλα αυτά μαζί!

Φυσικά, όπως κάθε ταινία της Pixar που σέβεται τον εαυτό της, οι 2 μικροί ήρωες συναντούν πολλά και διαφορετικά εμπόδια και αναποδιές.

Η σκηνοθεσία είναι του Dan Scanlon ,οποίος υπογράφει και το σενάριο. Μικρή βασική λεπτομέρεια (θα καταλάβετε όταν δείτε την ταινία), ο σκηνοθέτης δεν έχει αναμνήσεις από τον πατέρα του ο οποίος πέθανε όταν ήταν πολύ μικρός.

Τις φωνές τους δανείζουν οι Tom Holland  (τον ξέρετε σίγουρα από τα καινούργια Spiderman) ο οποίος κάνει τον εσωστρεφή, σοβαρό και ντροπαλό Ίαν και ο εξαιρετικός Chris Pratt που ερμηνεύει τον καλόκαρδο, εξωστρεφή και λίγο αφελή μεγαλύτερο αδελφό του, Μπάρλει.

Επίσης, πιστεύω πολύ καλές στους δεύτερους ρόλους είναι η μητέρα των αγοριών Julia Louis-Dreyfus και φυσικά (δεν περίμενα κάτι λιγότερο) η Octavia Spencer που κλέβει την παράσταση με το ρόλο της. Κάνει την  Μάντικορ (ένα Περσικό μυθικό τέρας), κάτι ανάμεσα σε λιοντάρι, σκορπιό, άνθρωπο και νυχτερίδα.

Ψιλοτρομακτική φαίνεται θα έλεγα για παιδιά, αλλά στη ταινία έχει «καταντήσει» μια καλόκαρδη και λίγο βαριεστημένη ιδιοκτήτρια fast food εστιατορίου.

Νομίζω ότι όσοι είστε γονείς και δείτε την ταινία με τους γιους σας θα βρείτε το αντίστοιχο Frozen για αγόρια. Ένα «έλεος πια» δε νομίζετε με το Let it go!

Highlights μου πολλά:

Οι ωραίες ερμηνείες των ηθοποιών που χαρίζουν τις φωνές τους, η γρήγορη δράση παρά τις κάποιες ομοιότητες με ανάλογες ταινίες της Pixar, οι «τρελοί» δευτεραγωνιστικοί ρόλοι (προσέξτε τον πατριό Κένταυρο-Αστυνομικό των αγοριών), το χιούμορ, το κλασικό σε ταινίες Disney, εξαιρετικό soundtrack, η «καφρίλα» μεταξύ των 2 αδελφών αλλά και η βαθιά τους αγάπη, ο ανοιχτά γυναικείος ομοφυλόφιλος χαρακτήρας για πρώτη φορά σε ταινία της Disney, η ένωση των δύο κόσμων (μαγικός και του σήμερα) και τέλος το γλυκόπικρο φινάλε.

Μη ξεχάσω τις πολύ αστείες σκηνές όπου η μαγεία στο σημερινό κόσμο είναι σε δεύτερη μοίρα και τα ξωτικά ζουν μία ρουτινιάρικη ζωή, οι άγριοι μονόκεροι σαν ζητιάνοι τρώνε από τα σκουπίδια και φυσικά η σκηνή που οι νεράιδες δε πετάνε πια και έχουν καταντήσει Χαρλεάδες τσατισμένοι μηχανόβιοι (top σκηνή).

Γενικά η ταινία έχει πολλές ανάλογες αστείες σκηνές, αλλά καλύτερα να τις ανακαλύψετε μόνοι σας. Θα συγκινήσει λίγο παραπάνω αυτούς που έχουν χάσει αγαπημένα τους πρόσωπα.

Είμαι βέβαιος όμως ότι θα την ευχαριστηθείτε είτε μόνοι, είτε παρέα με τα παιδιά σας!

Σας αφήνω παρακάτω το αγγλόφωνο trailer, ένα από τα τραγούδια που μου άρεσαν πολύ και ένα στίχο του συγκεκριμένου τραγουδιού που περιγράφει πιστεύω όλη την ταινία:

«Ιf you should ever bear a heavy load, I’ll be the wheels, I’ll be the road»

 

Φύγαμε.. και καλή προβολή!

Aλέξης

Πληροφορίες: Παραγωγή 2020, Animation, Adventure, Comedy IMDb: 7.5/10 με 50,030 ψήφους.

Τι θα λέγατε για ένα ψυχολογικό θρίλερ με στοιχεία γνήσιου Χολιγουντιανού τρόμου?

Αν ναι, τότε μπορείτε να διαβάσετε τα παρακάτω και να δείτε στη συνέχεια ένα πολύ δυνατό θριλεράκι που προτείνω για αυτη την εβδομάδα. Το Invisible Man.

Αρχικά να ενημερώσω ότι δεν θα δείτε κάτι που δεν έχετε ξαναδεί ποτέ στη ζωή σας. Απλά η πολύ καλή σκηνοθεσία του Leigh Whannell σε συνδυασμό με την εξαιρετική ερμηνεία (όπως πάντα) της Εlisabeth Moss, κάνει την ταινία ιδανική για Σαββατιάτικο βράδυ με popcorn (κατά προτίμηση sugar salt αν με ρωτάτε).

Που λέτε λοιπόν, είδα την ταινία ένα βράδυ και κλασικά μετά το φινάλε έψαξα κάποια στοιχεία που μου άρεσαν ιδιαίτερα.

Το πρώτο ήταν η σκηνοθεσία!

Μόλις έκανα την αναζήτηση μου για τον σκηνοθέτη κατάλαβα γιατί μου άρεσε τόσο. Ο σκηνοθέτης έχει σκηνοθετήσει το Saw (1-3), το Insidious και πολλά άλλα χαλαρά θρίλερ (not at all). Περιττό να σας πω ότι ήμουν λάτρης των ταινιών Saw και ειδικότερα των 2 πρώτων (η φίλη μου Ευρώπη, αν το διαβάσει αυτό θα με «νιώσει»).

Το δεύτερο που μου άρεσε στην ταινία ήταν η Εlisabeth Moss!

Η πρωταγωνίστρια σαν «έμπειρο θύμα» καταφέρνει εξαιρετικά να σου μεταφέρει τον τρόμο, την αγωνία, το θυμό, την εκδίκηση και γενικά όλη την δράση της ταινίας.

Η Moss καταφέρνει μοναδικά να σου μεταδίδει διάφορα συναισθήματα από τις ερμηνείες της, όπως και στο εκπληκτικό Handmaid’s Tale (έμπειρο θύμα όπως ανέφερα παραπάνω) στο οποίο έχει τιμηθεί με διάφορα βραβεία, ανάμεσα σ’ αυτά και σφαίρα πρώτου γυναικείου ρόλου το 2018.

Να σας πω μερικά στοιχεία από το story της ταινίας?

Λοιπόν, ο πρώην σύντροφος (Oliver Jackson) της νεαρής πρωταγωνίστριας αυτοκτονεί και της αφήνει ως κληρονομιά ένα τεράστιο μέρος της περιουσίας του, με την ίδια να υποψιάζεται ότι πρόκειται για παγίδα.

Γιατί όμως? Σιγά μην σας πω!

H Σεσίλια (Εlisabeth Moss), κακοποιείται με πολλούς τρόπους από τον πλούσιο επιστήμονα σύντροφό της. Δραπετεύει που λέτε από το σπίτι τους (προσέξτε τη θέα που έχει το σπίτι) και λίγες μέρες μετά μαθαίνει όπως προείπα, για την αυτοκτονία του συντρόφου της. Παρόλο αυτά, κάτι περίεργο συμβαίνει μετά το θάνατο του και προσπαθεί να αποδείξει στον περίγυρό της ότι καταδιώκεται από μια αόρατη παρουσία που τη στοιχειώνει.

Τρελαίνεται ή κάτι πραγματικά συμβαίνει?

My highlights:

H σκηνοθεσία και η έντονη δράση από την αρχή μέχρι και το τέλος. Επίσης, αν και το ανέφερα ήδη, η εξαιρετική ερμηνεία και το βλέμμα της πρωταγωνίστριας, η σκηνή του λυτρωτικού τέλους (είμαι από αυτούς που θέλουν φινάλε σε τέτοιες ταινίες και όχι απλά υπονοούμενα), το σενάριο, η συνεχόμενη αγωνία και γενικά το ότι οι περισσότερες σκηνές σε τρομάζουν πραγματικά και χωρίς υπερβολές.

Εντάξει, έχει και κάποια αρνητικά. Θυμίζει λίγο το Ηοllow man με τον Kevin Bacon, έχει κάποια κλασικά κλισέ ταινίας τρόμου και κάποιες υπερβολές δράσης στο δεύτερο μισό της. Σε γενικές γραμμές όμως, την θεωρώ ιδανική για Σάββατο βράδυ. Δεν θα ξενερώσετε!

Σας προκαλώ να τη δείτε και να μου στείλετε σχόλια!

Σας  αφήνω παρακάτω το trailer και ένα video με το πανέξυπνο promo της ταινίας από την προετοιμασία των ηθοποιών και των δημοσιογράφων λίγο πριν από τα interviews.

 

Καλή προβολή,

Αλέξης

Πληροφορίες: Παραγωγή 2020, Horror, Mystery, Sci-Fi, IMDb 7.2/10 με 86,227 ψήφους

Καλησπέρα παιδιά,

Νομίζω σας είπα ότι θα ανεβάζω ένα post την εβδομάδα, αλλά δεν άντεξα (είναι και το lock down στη μέση). Λέω να σας μιλήσω λίγο για μια ταινία που μου άρεσε πάρα πολύ φέτος και που έχασε το Oscar καλύτερης ταινίας από το Parasite.

Aπό ποιο? Από τα Parasite?

Nαι, ναι.. είμαι από αυτούς που δε μου άρεσε ιδιαίτερα που έσκισε στα φετινά Oscar η Κορεάτικη ταινία.

Οk, κατανοώ η ταινία που κέρδισε και τα δύο βασικά Oscars ήταν πολύ καλή, με δυνατή σκηνοθεσία, ωραίες ερμηνείες των ηθοποιών και με καυστικά κοινωνικά σχόλια δείχνοντας ξεκάθαρα τις ταξικές διαφορές στην κοινωνία μας.

Επίσης, καταλαβαίνω ότι άξιζε να πάρει αρκετά βραβεία (και τα πήρε) αλλά και Οscar ξενόγλωσσης ταινίας (και το πήρε). Δε μπορώ να καταλάβω όμως και συγχωρήστε με,  γιατί νίκησε πανηγυρικά τις υπόλοιπες 9 ταινίες που ήταν υποψήφιες.

Φυσικά δε μπορώ να έχω άποψη για όλες τις υπόλοιπες Οσκαρικές φετινές ταινίες, γιατί δεν έχω δει ακόμα τρεις από αυτές: Ford v Ferrari, Irishman του Scorsese και το Once Upon a time in Hollywood του ημίτρελου Tarantino. Kατά την γνώμη μου όμως υπήρχαν πιο δυνατές ταινίες όπως το υπέροχο Jojo Rabbit και φυσικά το 1917.

Ας μιλήσουμε επιτέλους όμως για το 1917 γιατί χάρη έκανα και στο Parasite!

Tο 1917 δυστυχώς το είδα σπίτι και όχι στο σινεμά που μου είχαν προτείνει κάτι φιλαράκια ένα βράδυ Κυριακής.

Η ταινία αυτή, σκηνοθετημένη από τον Sam Mendes (American beauty, James Bond – Skyfall) είναι κατά την άποψη μου αυτή που άξιζε τα Οscars καλύτερης ταινίας και φυσικά σκηνοθεσίας.

Επίσης άξιζε να την δεις στην μεγάλη οθόνη. Τους λόγους θα τους καταλάβετε παρακάτω!

Λίγα λόγια για το story (no spoilers):

Bρισκόμαστε στον Aπρίλιο του 1917, και ο Ά Παγκόσμιος Πόλεμος βρίσκεται ήδη στον τρίτο του χρόνο. Το πλάνο ξεκινά ήρεμα σε ένα σκηνικό εξοχής και η κάμερα κινείται για να μας δείξει δυο στρατιώτες. Η κάμερα συνεχίζει να κινείται καθώς σηκώνονται και τους ακολουθεί σε ένα μονοπλάνο, που μοιάζει να διαρκεί υπέροχα σε ολόκληρη την ταινία.

Για μένα αυτή είναι και η βασική μαγεία της ταινίας, η μονόπλανη σκηνοθεσία που φαίνεται να μην έχει υποστεί καθόλου μοντάζ. Παρόλο αυτά, όπως ανέφερε και ο Sam Mendes σε συνεντεύξεις του για την ταινία, μόνο ένα πλάνο κρατάει συνεχόμενα 3 λεπτά. Σε όλη την υπόλοιπη ταινία έχει γίνει φυσικά το απαραίτητο μοντάζ.

Ας συνεχίσω όμως λίγο με το story!

Ο Βρετανός στρατηγός( Colin Firth ) τους αναθέτει μια αποστολή απλή αλλά επικίνδυνη. Πρέπει οι δύο στρατιώτες (τους ερμηνεύουν: Dean-Charles Chapman και George MacKay) να περάσουν στα εδάφη του αντιπάλου και να παραδώσουν ένα σημαντικό μήνυμα που θα σταματήσει μια θανάσιμη επίθεση σε εκατοντάδες στρατιώτες.

Θα μου πείτε: «Ρε Αλέξη εντάξει, μια ακόμη πολεμική ταινία. Δεν είναι και η διάσωση του στρατιώτη Ryan».

Το εξαιρετικό όπως προανέφερα, είναι πως έχει συντονιστεί ο σκηνοθέτης μαζί με όλη του την ομάδα, μοντάζ, διεύθυνση φωτογραφίας κτλ. και μια απλή φαινομενικά πολεμική ιστορία την παρουσιάζει σαν ένα θεατρικό με μουσική που συγκινεί τόσο και με εικόνες  απίστευτα αληθινές που την κάνει αριστούργημα. Δε το συζητώ για τη φωτογραφία της ταινίας που έπαθα την πλάκα μου. Εξαιρετική!

Μια ταινία 2 ωρών που δε κατάλαβα τη διάρκεια της, με έκανε να ψάξω για τα CGI της, να ακούσω ξανά την ορχηστρική μουσική της και φυσικά να εκνευριστώ για ακόμα μια φορά που έχασε το Oscar σκηνοθεσίας.

My highlights : η σκηνοθεσία όπως ανέφερα 100 φορές παραπάνω, το soundtrack, η φωτογραφία, τα οπτικά εφέ, η σκήνη με τα πτώματα των νεκρών στρατιωτών στο ποτάμι αλλά και η σκήνη που τρέχει ο πρωταγωνιστής κατά τη διάρκεια των πυροβολισμών (δείτε πιο πάνω τη φωτογραφία), η λιτή και τόσο αληθινή ερμηνεία των 2 βασικών πρωταγωνιστών που σε πείθει ότι το συγκεκριμένο σκηνικό έχει γίνει πραγματικά, η σημασία της φιλίας, αλλά και η συνειδητοποίηση για μία ακόμα φορά σε πολεμική ταινία της τραγικότητας του πολέμου.

Τα βραβεία Οscars που έλαβε ήταν: Cinematography, Visual Effects και Sound Mixing. Επίσης η ταινία πήρε πολλά ακόμα βραβεία και ειδικά τα περισσότερα από τις υποψηφιότητες της στα Bafta (είναι και Βρετανικής παραγωγής).

Λοιπόν, δείτε την! Check παρακάτω το trailer.

Ευχαριστώ πολύ και καλή καραντίνα!

Τα λέμε,

Αλέξης

Πληροφορίες: Παραγωγή 2019, drama war, 3 Oscars,  IMDb 8.3/10 με 284,923 ψήφους.