Eκεί που περπατούσα το περασμένο Ιούλη στο «κουραστικά» βροχερό Λονδίνο, βλέπω 2 κόκκινα buses με αφίσες της γκομενάρας ( sorry για το language, αλλά αυτό ένιωσα όταν την είδα), Scarlett Johansson.

Όπα λέω, καινούργια ταινία της Marvel?

Ποια ακόμη ιστορία έχουν να μας πουν? Πόσες ακόμα ταινίες?

Η ταινία λοιπόν που είδα και μου άρεσε αν και ήμουν προκατειλημμένος στην αρχή είναι το Black Widow της Disney και της Marvel.

Eίναι ότι πρέπει για χαλαρό σαββατόβραδο με popcorn. Έχουμε ξαναδεί φυσικά την Scarlett ως Black Widow. H πρώτη εμφάνιση της στο Iron Man 2 και το 2015 με την ταινία Avengers: Age of Ultron.

Η ταινία έχει θετικά και αρνητικά.

Έχει γρήγορες και εντυπωσιακές σκηνές δράσης, συναισθηματικές και κωμικές σκηνές (κλασική Marvel), μέτριο story, πολύ «δυνατά» special effects και ενδιαφέροντες ηθοποιούς (με αδιάφορες ερμηνείες) στους δεύτερους ρόλους, τον David Harbour του Stranger things, τον Ο-Τ Fagbnel του Handsmaid Tale και την Rachel Weisz

Επίσης η ταινία έχει περίεργες Ρωσικές προφορές, ικανοποιητικό φινάλε και τέλος και πιο βασικό δεν με έκανε να βαρεθώ. Το είδα σπίτι αλλά αξίζει στο cinema. Θα έχει και συνέχεια χωρίς όμως με την Scarlett αλλά με την αδελφή της στην ταινία Florence Pugh.

H Jonansson δυσαρεστήθηκε με την ταυτόχρονη κυκλοφορία της ταινίας σε κινηματογράφους και Disney+ και έκανε αγωγή στην Disney (σωστή).

Story (με spoilers)

H ταινία ξεκινά με μια δραματική πιο «εσωτερική» σκηνή των κοριτσιών σε προεφηβική ηλικία. Στην συνέχεια η οικογένεια τους διαλύεται ( όχι τυχαία) και ξαναβρίσκονται ενήλικες και δολοφόνοι πράκτορες γα να τον κατατροπώσουν τον «κακό» της ιστορίας που τις στέρησε την παιδική τους ηλικία και τις χώρισε μακριά από τις οικογένειες του.

Έτσι χρειάζονται τη βοήθεια των γονιών τους (Ρέιτσελ Βάις, Ντέιβιντ Χάρμπορ), σε μια οικογενειακή επανένωση που φέρνει στην επιφάνεια αλήθειες από το παρελθόν, ψέματα και αρκετές εντυπωσιακές σκηνές μέσα στο περίεργο χρονικό σύμπαν της Marvel.

Trailer

Tα λέμε next time,

Αλέξης Σερέφας

#Marvel #BlackWidow #disney #disneyplus

Πληροφορίες: Παραγωγή 2021, Αction, Adventure, Sci-Fi, IMDb 6.8/10 με 233,000 ψήφους

Η βαθμολογία μου: 7/10

Μου είχε λείψει η Angelina Jolie από τον κινηματογράφο και ειδικά από τις περιπέτειες δράσης. Νομίζω η τελευταία φορά που την είδα ήταν στο Maleficent 2 αλλά γενικά μου έχει λείψει από ένα δραματικό ρόλο ή μια δυναμική περιπέτεια. Η ταινία που σας προτείνω είναι βέβαια ένα γουέστερν θρίλερ.

H αλήθεια είναι το Τhose Who Wish Me Dead δεν ήταν η ταινία που περίμενα να δω από την Jolie. Θα μου πείτε θα βγει soon ακόμα μία ταινιάρα (όπως φαίνεται) με την Angelina, το Eternals.

Να σας πω την αλήθεια πέρα από την Angelina και μια κάποια δράση που αποκτά η ταινία από την μέση και μετά, συνολικά το Τhose Who Wish me Dead, δεν έχει κάτι το ιδιαίτερο. Ερμηνείες μέτριες, το παιδί που πρωταγωνιστεί δεν με ενθουσίασε, η σκηνοθεσία έχει τρελές υπερβολές (και ψέματα σαν να παίζουν σε ταινία της Marvel) και το φινάλε είναι προβλέψιμο. Επίσης η Jolie δεν «παίζει» σε διάρκεια όσο θα περίμενα.

Αλλά θα ξανααναφέρω παίζει η Angelina, συν τοις άλλοις η ροή της ταινίας είναι ιδανική για χαλαρό movie σαββατόβραδο, άρα δεν θα χάσετε κάτι και την παρακολουθήσετε.

Story

H Jolie είναι μέρος σε ένα ειδικό σώμα αλεξιπτωτιστών πυροσβεστών. Στην προσπάθειά να βρει τον εαυτό της από ένα ψυχικό τραύμα του παρελθόντος, συναντά ένα αβοήθητο παιδί που αναζητά καταφύγιο, έχοντας γίνει μάρτυρας μιας τραγωδίας μαζί με τον πατέρα του. Παράλληλα τους κυνηγάνε πληρωμένοι δολοφόνοι και όλα αυτά μέσα στο χάος μιας τεράστιας πυρκαγιάς που έχει ανάψει σε μια τεράστια δασική έκταση.

Αυτά και καλή προβολή,

Αλέξης Σερέφας

Πληροφορίες: Παραγωγή 2021, Αction, Crime, Drama, IMDb 6/10 με 44,000 ψήφους

My score: 6/10

Hello guys,

Τί μου κάνετε? Που κάνετε τα μπάνια σας? Είστε στην πόλη ή σε κάποια παραλία?

Όπου και αν είστε εν μέσω πανδημίας και φωτιών, εύχομαι να είστε όλοι καλά!

Μια ευχάριστη καλοκαιρινή σειρά φαντασίας του Netflix δεν την λες.

Το Sweet Tooth που κυκλοφόρησε τον περασμένο Ιούνη το λες όμως μια δυστοπική σειρά φαντασίας με θέμα κάπως παραπλήσιο του covid αν και ο πιλότος του γυρίστηκε το 2019 (2019 αχ τι ωραία, τότε που δεν ξέραμε τι είναι ο Covid).

Την είδα, μου άρεσε, δεν βαρέθηκα παρόλο που είναι για μικρότερες ηλικίες, μοιάζει λίγο με τις σειρές ταινιών της Narnia στο πιο ενήλικο, έχει για μια ακόμα φορά ως θέμα το πόσο λάθος αντιδρούμε οι άνθρωποι στο διαφορετικό που μπορεί να μην έχουμε συνηθίσει, έχει έναν γλυκύτατο μικρό πρωταγωνιστή τον 11χρόνο Christian Convery, έχει υπέροχα locations στην Νέα Ζηλανδία, δεμένο story και είναι βασισμένο στο ομότιτλο Comic της DC που έχει δημιουργήσει ο Jeff Lemire. Συμπαραγωγή της σειράς κάνει και ο Robert Downey Jr.

Aν και σε χρόνο ρεκόρ πήγε τρελά ψηλά στις κατατάξεις του IMDb και του Rotten Tomatoes, είχε και πολλά θετικά σχόλια αλλά και πολλά αρνητικά.

Νομίζω αν το Sweet Tooth κυκλοφορούσε άλλη περίοδο χωρίς τον Covid, θα ήταν top. Επίσης, οι πρωταγωνιστές εκτός των 2 βασικών δεν μου άρεσαν ερμηνευτικά, έχει κάποιες «περίεργες» βάρβαρες σκηνές για την εποχή που διανύουμε σχετικά με τον τρόπο αντιμετώπισης των «μολυσμένων» (θα καταλάβετε όταν τις δείτε) και τέλος έχει κάπως αναμενόμενη ροή σεναριακή αλλά και φινάλε της 1 season.

Θα έχει δεύτερη season και αν δεν έχετε κάτι άλλο να δείτε και είστε fan ανάλογων story πιστεύω θα σας αρέσει.

Story

Κατά την διάρκεια ενός θανατηφόρου ιού που κατέστρεψε τον κόσμο, γεννιούνται υβριδικά μωρά, εν μέρει ανθρώπινα, εν μέρει ζώα. Δεν είναι σίγουρο αν τα υβρίδια είναι η αιτία ή το αποτέλεσμα του ιού, αλλά πολλοί άνθρωποι φοβούνται και άλλοι τα κυνηγούν. Υπάρχουν ομάδες ανθρώπων που τα σκοτώνουν επίσης. Αλλά γιατί? Για ποιο λόγο να σκοτώσεις ένα άκακο μωρό?

Ένα υβριδικό ελάφι-αγόρι που ονομάζεται Gus γίνεται φίλος με έναν περιπλανώμενο μοναχικό (και με πολλά μυστικά) πρώην αθλητή του rugby, τον Jepperd. Μαζί ξεκινούν μια περιπέτεια, συναντώντας διάφορους συμμάχους αλλά και εχθρούς σε ότι έχει απομένει από την Αμερική αναζητώντας απαντήσεις για την καταγωγή του Gus, που βρίσκεται η μαμά του αλλά και το παρελθόν του Jepperd.

Παράλληλα ο ιός υπάρχει. Ζουν όμως κάποιοι άνθρωποι ενώ έχουν προσβληθεί από τον θανατηφόρο ιό. Πως όμως? ( ε, αυτό είναι και το μυστικό της σειράς ρε παιδιά).

Πριν σας αφήσω το trailer, να σας πω καλό υπόλοιπο καλοκαιριού, να περνάτε όμορφα και τα λέμε κάπου εκεί στα μέσα Σεπτέμβρη με περισσότερα reviews σειρών και ταινιών!

Σας ευχαριστώ πολύ για την ανάγνωση!

Τrailer

Πληροφορίες: Παραγωγή 2021, Νetflix, Action, Adventure, Drama IMDb 7,9 με 37,000 ψήφους

H βαθμολογία μου: 7/10

Ενθουσιάστηκα πριν μερικές εβδομάδες όταν είδα την νέα ταινία της Disney και της Pixar, το υπέροχο Luca του Ιταλού σκηνοθέτη Enrico Casarosa.

Ο Casarosa συμμετείχε στο art directing part και στο «μαγικό» animation Coco (από τα αγαπημένα μου) αλλά και στο Luna, που ακόμα δεν έχω δει αλλά θα το δω γιατί έχω ακούσει τα καλύτερα.

Λοιπόν η Pixar καταφέρνει και πάλι να κάνει μια αξιόλογη ταινία από κάθε άποψη. Θα παρακολουθήσετε μια αστεία, έξυπνη, γλυκιά, ανέμελη και με ωραία μηνύματα ταινία.

Το πανέμορφο location της ταινίας είναι το Portorosso, που αν και δεν είναι αληθινό μέρος στην Ιταλία είναι εμπνευσμένο από την μεσογειακή Ιταλική ριβιέρα και την πόλη Cinque Terre.

Στο όμορφο story θα δείτε τις δυτικές ακτές της Ιταλίας όπου στα βάθη της θάλασσας ζει μια μικρή κοινότητα θαλάσσιων “τεράτων” μεταξύ των οποίων και ο μικρός Luca που παρά τις απαγορεύσεις των γονιών του, ονειρεύεται να βγει έξω από την θάλασσα και να γνωρίσει τους ανθρώπους.

Έτσι, γνωρίζει απρόσμενα τον Alberto και κάνει το όνειρό του πραγματικότητα καθώς όπως θα δείτε και στο trailer βγαίνουν στην επιφάνεια ως άνθρωποι και διασκεδάζουν παρέα και την Giulia (είναι άνθρωπος) που γνωρίζουν στο χωριό. Θα πάρουν όλοι μαζί μέρος σε ένα τρίαθλο με πολλές εκπλήξεις.

Τί λέτε όμως, θα καταφέρουν να μείνουν στην ανθρώπινη μορφή τους χωρίς να τους καταλάβουν οι άνθρωποι?

Η ταινία είναι καλοκαιρινή, έχει μεσογειακό ταπεραμέντο, italian ατμόσφαιρα, με έκανε να γελάσω, να συγκινηθώ, να πεινάσω με τις ιταλικές συνταγές που δείχνει (κυρίως τις υπέροχες pesto), να «χαζέψω» με το υπέροχο animation και το πόσο μαγικά καταφέρανε να «δημιουργήσουν» την θάλασσα και τον βυθό, το ιταλικό σκηνικό του χωριού, τις vespa και φυσικά του τέλειους δεύτερους ρόλους (κλασική Disney).

Θα σας αρέσουν σίγουρα οι γονείς του Luca,ο μπαμπάς της Giulia, οι γιαγιάδες του χωριού (δώστε βάση στις 2 γλυκές άκακες γιαγιάκες ) και φυσικά η γάτα της Giulia. Είναι όλα τα λεφτά οι αντιδράσεις της γάτας σε κάθε πλάνο.

Μια ταινία για την φιλία, για την εφηβική ανεμελιά, για τα όνειρα μας όταν είμαστε μικροί αλλά κυρίως για την σημασία να ξεπερνάς του φόβους σου παρέα με ανθρώπους που έχουν σημασία για σένα και σε κάνουν καλύτερο.

Έχει κάτι από Toy story, κάτι από Μικρή Γοργόνα, κάτι από Coco και μπορεί και λίγο από τo Οσκαρικό (όχι animation), Call me by your name.

Θετικά όπως βλέπετε έχω μόνο για την ταινία που θα πάει στα Oscar του χρόνου και θα πάρει και το αγαλματίδιο (στανταράκι).

Ιδανική ταινία για οικογενειακή βραδιά.

Και εάν έχετε αμφιβολίες στη ζωή σας.. απλώς φωνάξτε “Silencio Bruno»

Τrailer

Ci vediamo amici,

Alessio

Πληροφορίες: Παραγωγή 2021, animation, adventure, comedy, IMDb 7,6/10 με 42,000 ψήφους

H βαθμολογία μου: 8.5/10

Tα τελευταία 15 χρόνια προσπαθώ να δω τις Οσκαρικές ταινίες πριν την απονομή. Μια από αυτές ήταν φέτος το Ma Rainey’s Black Bottom του Netflix. Έκανα καλά τελικά?

Δεν μπορώ να πω ότι μου άρεσε η ταινία αλλά δεν μου ήταν και τελείως αδιάφορη.

Απλά η συγκεκριμένη ιστορία είναι κατα την γνώμη μου μόνο για να ερμηνευτεί στο θέατρο. Υπάρχουν θεατρικά βέβαια που αποδίδονται πολύ καλά και σε ταινίες όπως το Fences ή το Closer αλλά στη συγκεκριμένη ταινία κάτι δεν μου «έκατσε».

Σκηνοθέτης (και με Toni) είναι ο August Wilson ο οποίος όπως και στο Fences πραγματεύεται μια αφροαμερικάνικη ιστορία από το παρελθόν με βαθύτερο υπόβαθρο και με κοινωνικά μηνύματα.

Οι ερμηνείες είναι χωρίς υπερβολή πολύ δυνατές και ειδικά της (όπως πάντα καλή) Viola Davis (The Help, Fences) αλλά και του Chadwick Boseman ο οποίος ήταν και το φαβορί για Όσκαρ Α’ Ανδρικού Ρόλου (κέρδισε όμως τελικά την Χρυσή Σφαίρα).

Story

Κατά τη διάρκεια μιας ηχογράφησης στο Σικάγο της δεκαετίας του 1920, μια μπάντα μαύρων μουσικών περιμένει την τη θρυλική «Μητέρα των Μπλουζ», Ma Rainey. Αργοπορημένη στο ραντεβού και με «ύφος» η jazz τραγουδίστρια ξεκινάει έναν καβγά με τον λευκό (όχι τυχαία) μάνατζερ και παραγωγό για τη μουσική της.

Καθώς η μπάντα περιμένει απομονωμένη σε μια βρώμικη αίθουσα στο στούντιο, ο πολύ φιλόδοξος μουσικός της μπάντας Levee, ο οποίος έχει δικές του βλέψεις και όνειρα για να ανεβεί στη μουσική βιομηχανία, διηγείται ένα πλήθος ιστοριών που αποκαλύπτουν αλήθειες οι οποίες θα αλλάξουν για πάντα την πορεία της ζωής τους αλλά τελικά και το φινάλε το δικό του και των υπολοίπων όπως και αποδεικνύεται στο φινάλε της (κουραστικά κάπως αργής) ταινίας.

Εντάξει, είναι μια καλή ταινία και φυσικά πιστεύω ότι θα μπορούσε να πάρει Oscar (αν δεν υπήρχε ο θεός Hopkins και το The Father που σχολίασα φυσικά εδώ) ο πρόωρα χαμένος Boseman και στον τελευταίο ρόλο του (είναι και πολύ αδυνατισμένος) αλλά η ταινία σε μπερδεύει και οι διάλογοι χάνονται παρά τις εξαιρετικές τζαζιές και την Viola που παίζει πολύ δυναμικά.

Επίσης, κάτι που δεν μου άρεσε στο trailer της ταινίας είναι ότι φαίνεται να παίζει στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας αλλά τελικά δεν παίζει ούτε στην μισή. Γενικά η ταινία σε κουράζει από το μέσο και μετά. Τέλος να αναφέρω και τα πολύ ουσιώδη μηνύματα και «σχόλια» για ρατσισμό της εποχής και για το whitewashing.

Μια «ταινία δωματίου» με ένα συγκλονιστικό Boseman. Δείτε το και ας σας κουράσει λίγο στο τέλος, δεν πειράζει έχουμε δει και χειρότερα.

Trailer και τα λέμε,

Αλέξης

Πληροφορίες: Παραγωγή 2020, biography, musical, drama ΙΜDb: 7/10 με 43,000 ψήφους

H βαθμολογία μου: 5.5/10

Tι μου κάνετε?

Πέρασε και το Πάσχα, πέρασαν και τα Oscars. Ήθελα να σχολιάσω την τελετή αλλά δεν έχω να πω και κάτι ιδιαίτερο. Από τις πιο βαρετές απονομές. Λείπει πολύ πια και το χιούμορ και οι ατάκες από έναν cool παρουσιαστή, οι celebrities βαριόντουσαν ή δεν είχαν διάθεση να πάνε και τέλος ο χώρος που έγινε έμοιαζε λίγο σαν μνημόσυνο παρά Oscars.

Τέλος να πω ότι μου άρεσαν οι περισσότερες ταινίες που πήραν αγαλματίδιο και ειδικότερα το Nomadland, το Soul, το Promising Young Woman και φυσικά το The Father.

Που λέτε, πολλές ωραίες ταινίες φέτος αλλά και πολλές ωραίες ερμηνείες που δυστυχώς τις παρακολουθήσαμε από το σπίτι και όχι από κάποιο κινηματογράφο (μου λείπει).

Σαν την ερμηνεία όμως του Anthony Hopkins στο The Father δεν ήταν καμιά άλλη.

Τι να πω για την ταινία? Να σας πω απλά ότι ο Hopkins δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας από την αρχή ως το τέλος.

Η ταινία είναι σκηνοθετημένη από τον Florian Zeller και βασισμένη σε σενάριο του. Ενώ καταλαβαίνεις από την αρχή ότι το The Father είναι βασισμένο σε θεατρικό έργο, καταφέρνει με τις εκπληκτικές ερμηνείες των πρωταγωνιστών, την σκηνοθεσία και το «έξυπνο» μοντάζ του υποψήφιου για Όσκαρ Γιώργου Λαμπρινού να μην σε κουράζει καθόλου.

Σε αντίθεση με την ταινία Μa Raineys’ Black Bottom (έρχεται review – κράξιμο edition) που ενώ και εκεί έχει σπουδαίες ερμηνείες, με κούρασε «τραγικά».

Story

O 83χρονος Άντονι ζει σε ένα διαμέρισμα στο Λονδίνο και δέχεται την καθημερινή φροντίδα της κόρης του, Αν.

Έχει όμως άνοια και ενώ αναγνωρίζει την κόρη του, δεν αναγνωρίζει τον γαμπρό του. Πόσες λοιπόν κόρες έχει? Ζει στο σπίτι του ή κάπου αλλού? Η κόρη του θα μετακομίσει στο Παρίσι ή όχι? Το πιο σημαντικό, που είναι το ρολόι του και γιατί συνέχει το ψάχνει? Μήπως του το κλέψανε?

Όλα τα παραπάνω απογειώνονται ερμηνευτικά από τον Hopkins αλλά και από την σπουδαία ερμηνεία της Olivia Colman. Ήταν προτεινόμενη η ταινία για 6 Oscars και χάρισε το Oscar Α΄Ανδρικού ρόλου στον θεό Hopkins. Είναι και πια ο μεγαλύτερος σε ηλικία ηθοποιός που κέρδισε Όσκαρ.

Άξιζε «με τα χίλια» το βραβείο του αν και επίσης μου άρεσε πάρα πολύ και η πρωταγωνιστική ερμηνεία του Ahmed στο The Sound of Metal. (έγραψα τα καλύτερα, εδώ).

Γενικά, για να μην πλατειάζω με ενθουσίασε το σενάριο, η γρηγοράδα του μοντάζ, το πόσο αριστοτεχνικά σε μπερδεύει ευχάριστα η ταινία μέσα από την δίνη του μυαλού και την άνοιας του ήρωα που ερμηνεύει ο Hopkins, το πόσο «λεπτά» και όμορφα θίγεται το θέμα της 3ης ηλικίας και της άνοιας και τέλος οι ερμηνειάρες της Colman και φυσικά του Ηopkins.

Θα συγκινηθείτε πολύ. Εμένα «με κατέστρεψε» το finale.

Δείτε το σήμερα.

Τα λέμε,

Αλέξης

Trailer

Πληροφορίες: Παραγωγή 2020, Drama, ΙΜDb 8.3/10 με 34,716 ψήφους

Η βαθμολογία μου: 9,5/10

Mια ταινία που κυκλοφόρησε το 2019, δεν πολύ ακούστηκε στην Ελλάδα γιατί δεν ήταν ιδιαίτερα εμπορική και «πιασιάρικη» , την είδα το προηγούμενο Σάββατο και που με ενθουσίασε, είναι το Sound of Metal.

H ταινία που πάει για Όσκαρ (υποψήφια για 6, ανάμεσα τους και για Α’ ανδρικού ρόλου, Β’ Ανδρικού ρόλου και ταινίας), πήρε πολλές υποψηφιότητες σε διάφορα βραβεία και απέσπασε και υποψηφιότητα σκηνοθεσίας στα International Athens Film Festival.

Σκηνοθέτης ο Darius Marder και πρωταγωνιστής ο ανερχόμενος Riz Ahmed (τον ξέρετε από την σειράρα Τhe Night of ). Θεωρώ, αν και έχω δει τον υπέροχο Hopkins στο The Father, ότι ο Ahmed θα πάρει το αγαλματίδιο (αν και μεταξύ μας το αξίζει ο Hopkins).

Story

Ο Ahmed στο ρόλο του Ρούμπεν, ενός Αμερικανού ντράμερ εν μέσω περιοδείας με το heavy metal ντουέτο που διατηρεί με την κοπέλα του (Olivia Cooke), χάνει ξαφνικά μεγάλο μέρος της ακοής του.

Ο πρωταγωνιστής προσπαθεί αρχικά μόνος να συνειδητοποιήσει τι ακριβώς του συμβαίνει και αν όντως χάνει την ακοή του και στη συνέχεια με την βοήθεια της κοπέλας του και ενός κέντρου αποκατάστασης ατόμων με θέματα ακοής, να προσαρμοστεί στην νέα του πραγματικότητα.

Ο Αhmed είναι καθηλωτικός από την αρχή της ταινίας ως το λυτρωτικό φινάλε. Τα συναισθήματα στο πρόσωπο του είναι εξαιρετικά. Με έκανε να νιώσω πως μπορεί να νιώθει κάποιος που χάνει κάτι που οι περισσότεροι το θεωρούμε δεδομένο, την ακοή. Δεν χάνει μόνο μια από τις αισθήσεις του αλλά το μέσο στο οποίο βίωνε διάφορα συναισθήματα από την καθημερινότητα. Είναι εκπληκτικός στον τρόπο που ξεσπάει, που προσπαθεί να ακούσει, που προσπαθεί να βρει τον εαυτό του από την αρχή.

Το βλέμμα του ερμηνευτικά είναι το πιο καθηλωτικό από ολά.

Το βλέμμα του όταν παίζει μουσική, όταν κοιτάει το κορίτσι του, όταν χάνει την ακοή του, όταν μαθαίνει να ζει «αλλιώς». Σοκ.

Δεν θέλω να σας αναφέρω πολλές σκηνές της ταινίας γιατί έχει πολλές δυνατές συναισθηματικές στιγμές που αξίζει να την δείτε.

Μου άρεσε επίσης πως ο σκηνοθέτης χαμηλώνοντας τον ήχο σε διάφορα σημεία της ταινίας αλλά και με άλλους τεχνικούς τρόπους προσπαθεί να μας μεταφέρει αυτό που βιώνει ο ρόλος του πρωταγωνιστή. Πολύ ωραία σκηνοθεσία, απλή χωρίς κάτι ιδιαίτερο, αλλά συνάμα με βαθιές ερμηνείες που με κράτησαν ως το τέλος.

Επίσης, ο Paul Raci στον ρόλο του υπεύθυνου του κέντρου αποκατάστασης στο οποίο πάει ο Ρούμπεν για να «μάθει να ζει» διαφορετικά, είναι φοβερός. Ένιωσα ότι δεν ήταν ηθοποιός (δεν τον ήξερα) αλλά κωφός και «πραγματικός πρωταγωνιστής».

Έχει ένα ντοκυμαντερίστικο «Ευρωπαϊκό» στυλ η ταινία το οποίο συνηθίζεται τελευταία σε Αμερικάνικες παραγωγές.

 

Γενικά το Sound of Metal αποτελεί μια ταινία με πολύ προσεγμένη παραγωγή με αυθεντικές ερμηνείες και μεγάλο ενδιαφέρον στον τρόπο που κυλάει ως το τέλος. Δείτε την!

Trailer

Πληροφορίες: Παραγωγή 2019 Αmazon, Drama, Music, IMDb 7,8/10 με 51,170 ψήφους

Βαθμολογία μου: 8/10

Ηello guys,

Αν θέλετε να δείτε μια ταινία με σεναριακό υπόβαθρο από την «τραγική αμερικάνικη φιλοσοφία του Trump» και με μια κοφτή, εξαιρετική ερμηνεία της Glenn Close τότε δείτε από το Netflix το Hill Billy Elegy.

H ταινία «θάφτηκε» από τους κριτικούς αλλά εμένα μου άρεσε πολύ, όπως και οι ερμηνείες όλων των πρωταγωνιστών και βασικά των Glenn Close, Αmy Adams και του μικρού Οwen Asztalos (φοβερός στην ερμηνεία του).

H ταινία είναι υποψήφια για Oscar δευτέρου γυναικείου ρόλου για την υπέροχη Glenn Close (είναι υποψήφια και για χρυσό βατόμουρο) και για μακιγιάζ (είναι φοβερό, ειδικά στην Close).

Σκηνοθεσία από τον Ron Howard , βασίζεται στην αυτοβιογραφία του J.D.Vance η οποία εκδόθηκε το 2016 και το σενάριο της ταινίας υπογράφει η υποψήφια για Όσκαρ σεναριογράφος του The Shape of Water, Vanessa Taylor.

Οkay, έχει αρκετά κινηματογραφικά κλισέ και μελοδραματισμούς αλλά σαφώς και δεν είναι τόσο «κακή» όσο γράψανε.

Η Adams, όπως και σε κάθε ταινία που την έχω παρακολουθήσει, είναι πολύ καλή, πειστικότατη ως εθισμένη στα ναρκωτικά μητέρα του πρωταγωνιστή και κατατρεγμένη από τους δαίμονες της. Ο μικρός πρωταγωνιστής που ερμηνεύει τον ήρωα σε νεαρή ηλικία στο Ohio των 90s είναι εκπληκτικός και φυσικά η αξεπέραστη Close, που επιτέλους ας πάρει πια ένα Oscar ερμηνεύει μια δυναμική, «κλασική» Αμερικανίδα γιαγιά, έναν διαφορετικό προστάτη του ήρωα της ταινίας.

Η αφήγηση της ιστορίας είναι πολύ καλή, έχει πολλές συγκινητικές δραματικές στιγμές (ειδικά το πρώτο και το τελευταίο πλάνο της ταινίας), «δυνατά» μηνύματα και ένα πολύ ωραίο soundtrack.

Το story: O Βανς είναι ένας φοιτητής νομικής στο Πανεπιστήμιο του Yale που παλεύει να αποφοιτήσει και κάνει παράλληλα διάφορες δουλειές. Ένα βράδυ τον καλεί η μεγαλύτερη αδελφή του και τον ενημερώνει πως η μητέρα τους πήρε υπερβολική δόση ηρωίνης και βρίσκεται στο νοσοκομείο.

Έτσι αποφασίζει να κάνει ένα μεγάλο ταξίδι και να επιστρέψει στο πατρικό του στο Ohio. Δυστυχώς θα αντιμετωπίσει προσωπικούς του δαίμονες που τον έχουν σημαδέψει στη ζωή του και κυρίως με την μητέρα του, μια εθισμένη «πονεμένη» γυναίκα. Η ταινία, όπως και σε κάθε ανάλογη ταινία του είδους της, κάνει flashback στην ζωή του πρωταγωνιστή και της οικογένειας.

Για να συνοψίσω, πολύ ωραία ταινία για σαββατόβραδο. Δείτε και το trailer παρακάτω:

Aλέξης

Πληροφορίες: Παραγωγή Νetflix 2020, Drama, ΙΜDb 6.8/10 με 26,545 ψήφους

Η βαθμολογία μου: 7.5/10

 

O Palmer είναι ένα πρώην αστέρι του αμερικανικού ποδοσφαίρου. Εξαιτίας μιας πράξης του, μπήκε στη φυλακή. Eπιστρέφει όμως μετά από καιρό στην πόλη του (κλασική Αμερικάνικη επαρχία), βιώνει ρατσισμό και προσπαθεί να ξανα αρχίσει την ζωή του ενώ τον φιλοξενεί η γιαγιά του.

Η ταινία όμως ουσιαστικά δεν μιλά για τον Palmer, αλλά για τον Σαμ, τον οκτάχρονο θηλυπρεπή γείτονα των Palmer, που φιλοξενεί μαζί με την γιαγιά του, καθώς η ναρκομανής μητέρα του έχει εξαφανιστεί, εγκαταλείποντάς τον στη μοίρα του.

Αυτό είναι και σε γενικές γραμμές το story.

Η υπέροχη ταινία Palmer του Fisher Stevens, μιλάει για κάτι τόσο σημερινό αλλά και τόσο «παλιό». Κυκλοφόρησε από το Apple tv+ και πρωταγωνιστούν ο Justin Timberlake, η Juno Temple , η June Squibb και φυσικά ο εξαιρετικός πιτσιρικάς Ryder Allen.

Τo «Palmer» στο σύνόλο του μου άρεσε πολύ και αξίζει πραγματικά να το δείτε.

Η ερμηνεία της μάνας του αγοριού (Juno Temple) θα έπρεπε να μπει στις υποψηφιότητες για όσκαρ. Έχει 2-3 σκηνές που είναι σοκαριστική η ερμηνεία της. Επίσης, ο πιτσιρικάς παίζει απίστευτα φυσικά και ο Timberlake μετά από το Oscariko Social Network που νομίζω τον είχα δει τελευταία, παίζει δραματικό ρόλο και με έπεισε. Ειδικά σε κάτι «ερμηνευτικές στιγμές αμηχανίας» του ρόλου του απέναντι στον μικρό, είναι φοβερός.

Τέλος, η μουσική πολύ όμορφη (αν και δεν ερμηνεύει κάποιο κομμάτι ο Timberlake), το σενάριο συγκινητικό, αληθινό αλλά το πιο σημαντικό η ερμηνεία του μικρού Ryder Allen, ο οποίος πήρε και υποψηφιότητα του στα Critics Choice Awards 2021.

Η ταινία δεν κρίνει αλλά σχολιάζει με εξαιρετικό τρόπο θέματα ρατσισμού, βίας, bullying, απωθημένα, ψεύτικα θρησκόληπτες κοινωνίες, «ανόητα» πατρικά πρότυπα, δεύτερες ευκαιρίες, «δέσιμο» μεταξύ ανθρώπων που ανήκουν σε άλλους κόσμους και πολλά ακόμα.

Έχει κάποιες στιγμές τόσο δυνατές μεταξυ του Justin, του παιδιού αλλά και της γιαγιάς που θα σας «λιώσουν».

Τέλος να πω κάτι που μου έμεινε από την ταινία. Είναι δυνατόν να υποτιμάς ένα έφηβο θηλυπρεπή αγόρι που παίζει με κούκλες και όχι με κάτι «αγορίστικο»? Υπάρχουν άνθρωποι το 2021 που θα χτυπούσαν ένα παιδί? Υπάρχει άνθρωπος που θα μειώσει ένα παιδί και θα κριτικάρει το πως φέρεται?

Δείτε το, λογικά θα πάρει βραβεία αν και δεν μπηκε σε βασικές απονομές.

Σημαντικά αρνητικά δεν βρήκα.

Trailer

Τα λέμε next time,

Αλέξης

Παραγωγή: 2021, Drama, IMDb 7.3/10 με 19,254 ψήφους

Η βαθμολογία μου: 8/10

Πως γίνεται κάθε φορά, ειδικά τα τελευταία χρόνια η Pixar να «δημιουργεί» τέτοιες ταινίες?

Κάτι ανάμεσα σε Inside Out και Coco, είναι η νέα υπέροχη ταινία Soul.
Καλά αν δεν έχετε δει τις παραπάνω ταινίες, σας παρακαλώ πολύ πρέπει να τις δείτε.

Όσον αναφορά το story έχουμε τον Joe (Jamie Foxx), ο οποίος είναι τζάζμαν και καθηγητής μουσικής. ‘Εχει όνειρο ζωής να παίξει σ’ ένα τζαζόμπαρο στην ΝΥ μαζί με μια κορυφαία σαξοφωνίστρια, την Dorothea (Angel Bassett). Όμως, (θα το δείτε και στο trailer, δεν κάνω spoiler) την ημέρα που παίρνει τη δουλειά, είναι τελικά και η τελευταία ημέρα της ζωής του. Μεταφέρεται σε έναν κόσμο όπου οι ψυχές δημιουργούν χαρακτήρες και προσωπικότητες προτού αποσταλούν στη Γη (ψαγμένο έτσι).

Ο Joe προσπαθεί να βρει έναν τρόπο να επιστρέψει στο σώμα του και συνεργάζεται μαζί με την 22 (Tina Fey), μια ψυχή που αρνείται να “βρεί” το τελευταίο κομμάτι της, ώστε να ενταχθεί στην ανθρωπότητα και σε έναν άνθρωπο.

Όταν λέω να «βρει» το κομμάτι της θα καταλάβετε όταν την δείτε την ταινία (μην απορείτε ρε παιδιά).

Λογικά σας μπέρδεψα? Πολλά φιλοσοφικά έτσι?
Αλλά ναι τα «φιλοσοφικά» νοήματα της ταινίας είναι το ένα καλύτερο από το άλλο.

Συνοπτικά (για να δούμε θα το καταφέρω) θα σας πω τι μου άρεσε.

Αρχικά καταφέρνει για μια ακόμη η Pixar να μας «δώσει» μια ταινία με αναφορές στον θάνατο, την μεταθανάτια ζωή και το μεταφυσικό χωρίς να τρομάζει αλλά σε κάνει να σκεφτείς τι αξίζει στην ζωή που ζούμε. Τι αξίζει πριν όλα τελειώσουν?

Φυσικά δεν έχει κάτι μακάμβριο και το σενάριο είναι τέτοιο ώστε να την κάνουν ιδανική και για παιδιά άνω των 7-8 ετών,

Οι χαρακτήρες της ταινίας είναι όλοι καταπληκτικοί, έξυπνοι, με χιούμορ και χωρίς γραφικότητες. Οι αναφορές σε κλασικά καθημερινά θέματα πολλές και όλες μια προς μιά χωρίς υπερβολές. Αναφορές σε ανθρώπους στις ζωές μας που επηρεάζουν τα «θέλω» μας αλλά και άτομα («γραφειοκράτες») που μας «κυνηγάνε» για να μας σταματήσουνε από την εκπλήρωση των ονείρων μας.

Ακόμη, παρουσιάζει κάποια θέματα στο μεταφυσικό σκηνικό της ταινίας με τέτοιο τρόπο σκηνογραφικά σαν να είναι βγαλμένα από ζωγραφιές του Picasso.

Το «soul» παρουσιάζει μοναδικά την πανέμορφη φθινοπωρινή NY αλλά και την jazz μουσική που δένει και αυτή με την σειρά της πολύ όμορφα με το θέμα της ταινίας. Δεν μπορώ να είμαι και ιδιαίτερα αντικειμενικός, γιατί αγαπώ την New York και την κλασική jazz.

Τι άλλο θέλετε για να με πιστέψετε και να την παρακολουθήσετε? Τί?

Είναι αριστούργημα γιατί ενώ βλέπεις κάτι που σε προβληματίζει παράλληλα σε κάνει να γελάς και να το ευχαριστιέσαι. Τέλος έχει Greek αναφορές (πολύ αστείο ένα συγκεκριμένο στιγμιότυπο).

Ξέχασα να σας πω ότι η Tina Fey «δίνει ρέστα» στον διπλό ρόλο της.

Δείτε το trailer παρακάτω!

Αλέξης

Παραγωγή: 2020, Animation, Adventure, Comedy IMDb 8.1/10 με 124,512 ψήφους

My score: 9/10