Kαιρό είχα να δω μια ωραία βιογραφική αλλά και γενικότερα μια ωραία ελληνική ταινία. Τελευταία, καλή βιογραφική ταινία ήταν η «Ευτυχία» με την ζωή της Ευτυχίας Παναγιαννοπούλου. Καταπληκτική, δείτε την αν δεν την έχετε δει.

Το «Υπάρχω» είναι από την ίδια δημιουργική ομάδα (ο παραγωγός Διονύσης Σαμιώτης, η σεναριογράφος Κατερίνα Μπέη και ο φωτογράφος Γιάννης Δρακουλαράκος). Σκηνοθεσία ο Γιώργος Τσεμπερόπουλος.

Μια ευαίσθητη βιογραφία ενός από τα μεγαλύτερα λαϊκά είδωλα στην Ελλάδα, με ωραία σκηνοθεσία, κάπως flat σενάριο, με κάπως μόνιμα ίδια πλάνα αλλά με ωραίες πολύ ερμηνείες. Αυτή του Χρήστου Μάστορα στον πρωταγωνιστικό ρόλο του Καζαντζίδη (δεν του το ‘χα), αλλά και της εξαιρετικής Αγορίτσα Οικονόμου στον ρόλο της μητέρας του,Γεσθημανής αλλά και γενικά του συνολικού cast.

Δεν ήξερα το πόσο δεμένος ήταν ο Καζαντζίδης με την μάνα του και η ταινία επικεντρωνέται πολύ και στην σχέση τους. Στην σχέση του όμως και με τις γυναίκες του όπως αυτή με την Καίτη Γκρέυ την οποία ερμηνεύει η Κλέλια Ρένεση. Περίεργη η σχέση του με την πολύ δυναμική, Καίτη Γκρέυ. Φυσικά, η άλλη σχέση που περιγράφεται στην ταινία είναι η σχέση του με την Κίτσα, την Κυριακή Παπαδοπούλου, την Μαρινέλλα. Πολύ τρυφερή σχέση που έληξε γρήγορα και με έναν Καζαντζίδη να απομακρύνεται από την νυχτερινά κέντρα αλλά και να στεναχωριέται βαθιά για την λήξη της σχέσης. Πολύ μου άρεσε η ηθοποιός που την έπαιζε, η Ασημένια Βουλιώτη.

Αυτό είναι περίπου και το story της ταινίας.

Ένας δημοσιογράφος επισκέπτεται τον Στέλιο στο εξοχικό του το 1975 στο οποίο ζει με την τελευταία του γυναίκα, την Βάσω και εκεί μέσα στην βάρκα του που τόσο αγαπούσε μαζί με την θάλασσα και του ψαρέματος, εξιστορεί την ιστορία του από την στιγμή που χάνει τον πατέρα μέχρι που πάει στην Αθήνα και μετά γίνεται το λαϊκό είδωλο που ξέρουμε και που μετά την δεκαετία του 70 αποτραβήχτηκε από τα νυχτερινά κέντρα το οποία «μισούσε» σε αντίθεση με την αγάπη του για το τραγούδι και την μουσική.

Την ταινία την είδα την μέρα που έφυγε η Μαρινέλλα, περίεργο, και ήμουν πια επηρεασμένος και συγκινημένος. Μια ωραία ταινία όπως είπα, συγκινητική, μια ταινία κάπως γρήγορη γιατί σε 2 ώρες και 20 λεπτά περίπου δεν μπορούν να χωρέσουν όλα, φυσικά με παραλείψεις αλλά δεν είναι «κίτρινη», είναι προσεγμένη και σε μένα αλλά πιστεύω και σε πολλούς ακόμη που δεν ήξεραν τον χαρακτήρα του Καζαντζίδη, παρουσιάζει πόσο ιδιαίτερος και ευαίσθητος άνθρωπος ήταν.

Η ταινία είχε μεγάλη εμπορική επιτυχία στην Ελλάδα αλλά παίχτηκε στο Λονδίνο, στην Αμερική αλλά και σε άλλες Ευρωπαϊκέςπόλεις με πολύ καλές κριτικές.

Trailer

Τα λέμε,

Αλέξης Σερέφας

Πληροφορίες: Παραγωγή 2024 Τanweer, Drama, Biography, Musical ΙΜDb 7.2/10

H βαθμολογία μου: 7/10

Θα το πάρει το Όσκαρ Α΄ανδρικού ρόλου, για την πληθωρική και δυναμική του ερμηνεία ως Μάρτι Μάουζερ o Τimothee Chalamet στην ταινία Marty Supreme? Πήρε βέβαια τη Σφαίρα Α’ ανδρικού ρόλου για Drama movie και ακούγεται παντού ότι θα πάρει και το αγαλματίδιο αλλά μεταξύ μας έχασε σε όλες τις άλλες βραβεύσεις τους τελευταίους μήνες και έπεσε και σε στοιχηματικές εταιρείες στην δεύτερη θέση πριν μερικές μέρες.

Λέτε να το χάσει από τον Michael Β. Jordan του Sinners ή από Robson Andrade του Τhe Secret Agent, o οποίος έχει κλέψει τους τελευταίους μήνες την παράσταση (δεν την είδα ακόμα την ταινία).

Δεν ξέρω τελικά αν το πάρει ο Chalamet και πιστεύω επίσης ότι δεν θα το πάρει ούτε ο Di Caprio για το One Battle After Another αν και είναι και οι 2 πολύ καλοί στους τελείως διαφορετικούς ρόλους τους. Βέβαια τελευταία ο Chalamet έκανε πολύ περίεργες δηλώσεις για τις παραστάσεις στις Όπερες και σε Μπαλέτα. Τα θεωρεί αδιάφορα και ότι δεν θα έπαιζε ποτέ. Άκυρη δήλωση για έναν καλλιτέχνη, τόσο νεαρό και επίσης μερικές μέρες πριν πάρει όπως λένε το Oscar.

Δεν θα πω πολλά γιατί δεν μου ενθουσίασε η ταινία, την είδα με ευχαρίστηση, δεν με κούρασε, είχε πολύ καλή σκηνοθεσία,με γρήγορη ροή αν και έκανε μια μικροκοιλιά προς το τέλος, με πολύ καλές, καλοδουλεμένες ερμηνείες από ολους αλλά με ένα σενάριο κάπως αδιάφορο αν και με στοιχεία βιογραφίας, Βέβαια ο Chalamet φαίνεται πόσο πολύ δούλεψε τον ρόλο του και πραγματικά είναι καλός ηθοποιός αλλά όχι για το Oscar σε αυτήν την ταινία.

Σας είπα ότι μετά από καιρό θα δείτε και την Gwyneth Paltrow σε έναν δευτερογωνιστικό ρόλο που δεν της πήγαινε ιδιαίτερα.

Aν πάρει η ταινία Oscar πιστεύω θα πάει κάποιο τεχνικό βραβείο και λογικά του Α΄ Ανδρικού και όχι το καλύτερης ταινίας ή σκηνοθεσίας.

Story

Ένας υπάλληλος υποδηματοπωλείου που προσπαθεί να επιβιώσει στη Νέα Υόρκη του 1952 δεν είναι ευχαριστημένος με τα επαγγελματικά του και νιώθει ότι είναι προορισμένος για μεγαλύτερα επιτεύγματα, προσπαθεί να πείσει και τους γύρω του γι’ αυτό και φυσικά επιστρατεύει κάθε τρόπο για να το κάνει. Παρατάει την κοπέλα του, την οποία αφήνει και πιθανόν έγκυο (μην σας πω και όλη την ταινία), κλέβει τον θείο του και φεύγει για το Λονδίνο για ένα κορυφαίο διεθνές τουρνουά επιτραπέζιας αντισφαίρισης (πινγκ πονγκ), πεπεισμένος πως θα το κερδίσει. Θεωρεί ότι είναι ο καλύτερος και μέσα στην προσπάθεια του να ανεβεί οικονομικά και επαγγελματικά με κάθε τρόπο παράλληλα η ταινία μας δείχνει απαγωγές, εμπρησμούς, καταδιώξεις, κλοπές, πολύ πινγκ πονγκ, θρίαμβο, ήττες, φασαρίες, σεξ μέχρι την τελική του επιστροφή στην πόλη απ’ όπου ξεκίνησε.

Για να δούμε, θα πάρει αύριο στα Οscar. Να τα χαρείτε αν τα δείτε τα Οscar.

Εμένα η αγαπημένη μου ταινία για φέτος είναι το υπέροχο Hamnet. Tα σχόλια μου για το Hamnet, εδώ.

Trailer

Τα λέμε,

Αλέξης Σερέφας

Πληροφορίες: Παραγωγή 2025, Drama, Epic Drama, Dark Comedy, Biography, IMDb 7.8/10

H βαθμολογία μου: 7/10

#martysupreme

Το Ηamnet της Chloe Zhao σε παραγωγή Steven Spielberg είναι η αγαπημένη μου ταινία της φετινής απονομής των Oscar. Η ταινία που θέλω να πάρει το αγαλματίδιο για Best Movie αν και μετά τα Bafta πιστεύω ότι θα το πάρει το One Battle after Another. Eπίσης, μια ωραία ταινία.

Η ταινία σίγουρα θα πάρει Oscar Α΄ γυναικείου ρόλου για την υπέροχη Jessie Buckley που έχει σαρώσει τα βραβεία και της αξίζει. Με σόκαρε η ερμηνεία της. Τόσο αληθινή, τόσο δυνατή, τόσο εσωτερική και παράλληλα έντονη.

Είναι μια πολύ καλή ταινία όχι επειδή σου προκαλεί κλάμα και ειδικά στο φινάλε, αλλά επειδή είναι μια άρτια ταινία. Μια ταινία με σφαίρα καλύτερης δραματικής ταινίας , με υποψηφιότητα σε σχεδόν όλες τις βραβεύσεις και τέλος με την πρωταγωνίστρια να σε συγκινεί από την αρχή ως το λυτρωτικό φινάλε με την εξαιρετική ιδιαίτερη ερμηνεία της. Φυσικά την παράσταση μαζί της κλέβει ο «γιος της» στην ταινία, ο γλυκύτατος James Lintern. Πάντα εντυπωσιάζομαι με τα παιδιά ακόμα πιο πολύ από τους ενήλικες ηθοποιούς όταν παίζουν καλά.

Δεν φαντάζεστε βλέμμα στο φινάλε της ταινίας του μικρού.

Τι ωραία δέσιμο οι χαρακτήρες όλοι μεταξύ τους και πόσο με μετέφεραν εκεί στο 1500 όπου και διαδραματίζεται. Βασισμένο στο βιβλίο της Maggie O’ Farrell και φυσικά της ιστορίας του Hamlet του γιου του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ αλλά και γενικά στο πως ο Βρετανός συγγραφέας εμπνεύστηκε ένα από τα διασημότερα και πιο συγκινητικά του έργα. Bέβαια έχει και φανταστικά στοιχεία και δεν βασίζεται μόνο σε πραγματικά γεγονότα.

Το ξέρετε ότι η ταινία περιλαμβάνει ένα κομμάτι της ζωης του Σαίξπηρ? Εγώ είχα δει το trailer αλλά δεν το ήξερα από την αρχή, ότι η ταινία Hamnet βασίζεται στον πραγματικό Hamlet, γιο του βρετανού συγγραφέα. Sorry για το spoiler, αλλά πραγματικά παθαίνεις ένα κάποιο σοκ εκεί κάπου στην μέση της ταινίας αν δεν το ξέρεις.

Αρνητικά δεν έχω, μόνο λίγο κάποια στιγμή είναι κάπως αργή η ρόη της ταινίας χωρίς να είναι βαρετή.

Story

Ο δάσκαλος λατινικών στο Stratford της Αγγλίας και γιος ενός γαντοποιού που τον χτυπούσε ακόμη και ως ενήλικα, είναι στην πραγματικότητα ο Σαίξπηρ. Στο δάσος της κωμόπολης που κατοικεί, κρύβεται και μια γυναίκα η Άνιες , κάπως ιδιαίτερη σαν ξωτικό, σαν αερικό, σαν μάγισσα του δάσους. Την κυνηγάει και την διεκδικεί με τον τρόπο του, ερωτεύονται παρά την άρνηση των γονιών του Σαίξπηρ και κάνουν 3 παιδιά. Τα 2 τελευταία είναι δίδυμα, ζουν στο σπίτι τους, και παράλληλα ο Σαίξπηρ ξεκινάει την καριέρα του στο λογοτεχνικό κόσμο όσπου το χειρότερο δράμα που μπορεί να ζήσει ένας γονιός το ζουνε μαζί με την γυναίκα του. (προσπαθώ να μην κάνω spoiler). Εκεί ανατρέπονται όλα.

Είπα ξανά πιο πάνω ότι είναι η αγαπημένη μου ταινία για φέτος, με φωτογραφία υπέροχη, σενάριο πολύ δραματικό σαν αυτά τα σωστά αμερικάνικα κρατούνται όμως έναν Ευρωπαϊκό αέρα στον τρόπο που κυλάει η ιστορία, επίσης με τον Paul Mescal να παίζει τον διάσημο βρετανό συγγραφέα με ένα ιδιαίτερο, αλλά τόσο εσωτερικό και ωραίο τρόπο (με συγκίνησε) και τέλος αν και όλο το cast είναι πολύ καλό, αυτός που με «τρέλανε» με την ερμηνεία του όπως προείπα είναι το παιδί της παραπάνω φωτογραφίας που παίζει τον Hamlet, είναι εξαιρετικό.

Τι ωραίο συναισθηματικό σενάριο, πόσο όμορφο το φινάλε, μέσα στο θέατρο του Σαίξπηρ (δεν είναι το αληθινό του θέατρο στο Λονδίνο αλλά μια ρέπλικα), πόσο υπέροχα κλείνει η ταινία και δείχνει ότι η τέχνη βοηθάει τελικά να κλείσουν και οι πιο βαθιές ψυχικές πληγές. Mια ταινία για την απώλεια, το πένθος, την αγάπη, την φύση, τον χρόνο, τον έρωτα, την σκληρότητα της ζωής.

Είχα καιρό να δω ένα φινάλε τόσο λυτρωτικό και παράλληλα όμορφο που σε κάνει να χαμογελάς και να κλαις, με την σκηνοθέτη να επικεντρώνει στα βλέμματα όλων των ηθοποιών και κυρίως της Βuckley.

Δεν την είδα στον κινηματογράφο αλλά στο σπίτι. Αξίζει όμως να την δείτε στο cinema.

Trailer

Τα λέμε στα Oscar,

Αλέξης Σερέφας

Πληροφορίες: Παραγωγή 2025, Drama, Biography, Ηistory, Tragedy, IMDb 7.9/10

Η βαθμολογία μου: 9/10

#hamnet

Τι γίνεται ρε παιδιά? Mετά το τέλος των Mission Impossible movies πριν μερικούς μήνες, ήρθε και το τέλος μετά από χρόνια και της σειράς ταινιών τρόμου, The Conjuring.

Έφτασε λοιπόν η ώρα που το ζεύγος των ερευνητών παραφυσικών φαινομένων Εντ και Λορέιν Γουόρεν (Βέρα Φαρμίγκα,Πάτρικ Γουίλσον), να αναλαβει την τελευταία υπόθεσή του. Αυτήν τη φορά, όμως, το δαιμονικό πνεύμα που πρέπει να κατατροπώσουν διατηρεί μια εφιαλτική σύνδεση με το παρελθόν τους, την κόρη τους.

Μου άρεσε, με κράτησε, αλλά περίμενα κάτι καλύτερο. Δεν τρόμαξα όσο θα ήθελα και θα μπορούσε το σενάριο με τέτοιο ωραίο πρωταγωνιστιτικό δίδυμο, να ήταν καλύτερο. Αντί γι’ αυτό, μετατρέπεται σε μελόδραμα κάποιες φορές χάνει την πρωτοτυπία και το horror που είχαν οι παλιότερες ταινίες. Ακόμα και εκεί που κάνει κορύφωση η ταινία, περίμενα κάτι καλύτερο και πιο τρομακτικό.

Γενικά την προτείνω, αλλά πιστεύω δεν θα ενθουσιαστείτε.

Trailer

Τα λέμε,

Αλέξης Σερέφας

IMDb 6.2/10

My score: 6/10

Rotten Tomatoes audience score: 77%

#conjuring

 

To ευχαριστήθηκα το One Battle after Another, την σαρκαστική, μαύρη σουρεάλ κωμωδία με κοινωνικά και πολιτικά στοιχεία του Paul Thomas Anderson.

Ο Paul Thomas Anderson σκηνοθετεί μια χορταστική περιπέτεια, με τον Leonardo Di Caprio, που «πάνε» και οι 2 full για Oscar και με ερμηνείες που με ενθουσιάσανε και είχα καιρό να δω. Αρχικά του υπερταλαντούχου Sean Penn (αν και το τσιγαράκι στις Σφαίρες μου έκατσε κάπως), του Di Caprio φυσικά αλλά και του Benicio Del Toro με ωραία χημεία μεταξύ τους και με στις σενάριο που τους βοηθούσε να αναδείξουν τις ερμηνευτικές τους δυνατότητες.

Bασισμένο στο μυθιστόρημα του 1990 Vineland του Τόμας Πίντσον.

Τι ηθοποίος ο Penn, ο οποίος βυθίζεται ολοκληρωτικά στο ρόλο του παρανοϊκού σαδιστή, με το παραληρηματικό του παίξιμο. Έχει ένα εκπληκτικό φινάλε ο χαρακτήρας του και είναι τόσο γλοιώδης, κακός και σαδιστής όσο πρέπει για την ταινία.

Ο Di Caprio πάντα καλός, αν και δεν μου γέμισε το μάτι στο trailer, ήταν πολύ καλός στον αλλοπρόσαλλο ρόλο του πατέρα, πρώην αναρχικού που προσπαθεί να προστατέψει την κόρη του. Βγάζει όλη την ταινία σχεδόν με μια καρό ρόμπα και φυσικά κάνει κάτι εκφράσεις στο πρόσωπο του (κλασικός Di Caprio) ειδικά εκεί που μιλάει στο τηλέφωνο (θα καταλάβετε αν την έχετε δει) που γέλασα τόσο πολύ. Παίζει υπέροχα τον αδέξιο, λίγο αφελή, υπερπροστατευτικό μπαμπά και μπορώ να πω ότι έχει στιγμές που συγκινεί κιόλας.

Μου άρεσε η ταινία, έξυπνη, με κράτησε σχεδόν 3 ώρες, γέλασα, προβληματίστηκα σκεπτόμενος την κατάσταση που ζει ο πλανήτης, γιατί η ταινία αφήνει υπονοούμενα για κατάσταση μεταξύ Trump, συνόρων κτλ. Επίσης ξέχασα να αναφέρω ότι είχα καιρό να δω ένα γυναικείο χαρακτήρα, αυτό της Περφίντια Μπέβερλι Χιλς – μία ατσάλινα δυναμική αντάρτισσα, μία μαύρη υπερσεξουαλική γυναίκα. Η ερμηνεία της Τeyana Taylor καθηλωτική, άγρια, δυναμική, πολύ καλή. Πολύ έντονο παίξιμο αλλά τέριαζε με τον ρόλο της.

Η Chase Infiniti ως Willa, κόρη του Di Caprio στην ταινία , φέρνει την αντίθεση, την φρεσκάδα και την αθωότητα στην ταινία, έκανε το ντεμπούτο της αλλά δεν μπήκες στις υποψηφιότητες. Επίσης μου άρεσε.

Πήρε ήδη η Taylor σφαίρα Β γυναικείας ερμηνείας αλλά επίσης η ταινία πήρε σφαίρα καλύτερης ταινίας και σκηνοθεσίας στην κατηγορία Drama, είναι υποψήφια για 13 βραβεία Oscar ανάμεσα τους ταινίας, σκηνοθεσίας, σεναρίου και άλλα. Στις σφαίρες είχε 9 υποψηφιότητες. Πιστεύω θα πάρει το Oscar σκηνοθεσίας ή ταινίας.

Story

Mε λίγα λόγια η πλοκή. Ένας πρώην ριζοσπάστης, ο Bob Ferguson, ζει απομονωμένος με την κόρη του Willa, ώσπου το παρελθόν επιστρέφει βίαια μέσα από διώξεις, μυστικές οργανώσεις και εμμονικούς αντιπάλους. Σχεδόν 3 ώρες μόνιμο κυνηγητό και αγωνία.

Trailer

Tα λέμε στα Oscar γιατί η ταινία θα πάρει αρκετά,

Αλέξης Σερέφας

Πληροφορίες: Παραγωγή 2025, drama, comedy, thriller, IMDb 7.7/10

Η βαθμολογία μου : 8.5/10

#onebattleafteranother

Πόσο σχόλια, πόσες αναλύσεις για την ταινία Καποδίστριας. Έχουν ειπωθεί και γραφτεί τόσα πολλά από τις 25 δεκεμβρίου που βγήκε η ταινία. Aλλά πολύ σωστά και χωρίς «κακίες» και άλλα χωρίς λόγο.

Λοιπόν πήγα ανήμερα που λέτε την πρωτοχρονιά να δω την ταινία σε ένα γεμάτο σινεμά, με ένα κομμάτι του κοινού να χειροκροτεί στο φινάλε και ένα άλλο μουδιασμένο να «κράζει» την ταινία.

Εγώ είμαι από αυτούς τους μουδιασμένους και χωρίς καμία διάθεση να κράξω απλά να γράψω κάποιες σκέψεις μου.

Δεν περίμενα να δω μια τόσο μέτρια ταινία σχεδόν πρόχειρη και ερασιτεχνική, για ένα τόσο σπουδαίο ‘Ελληνα, έναν σπουδαίο κυβερνήτη και από έναν σκηνοθέτη βραβευμένο τον Σμαραγδή που δεν είναι βέβαια από τους αγαπημένους μου αλλά έχει κάνει πολύ καλές ταινίες, σπουδαίες παραγωγές και ειδικά για τα ελληνικά δεδομένα.

Αυτή την φορά όμως η ταινία ήταν πρόχειρη, οι ερμηνείες των περισσοτέρων ηθοποιών ερασιτεχνικές σαν να μην είχαν κάνει την παραμικρή πρόβα, με ένα μονότονο soundtrack από τον Μίνο Μάτσα, με ιστορικά λάθη, με την εικόνα της Παναγίας (spoiler) σχεδόν αστεία στον τρόπο που παρουσιάστηκε, σαν όρομα στον Καποδίστρια. Κρίμα που το λέω αλλά έτσι ήταν (τον ρόλο το έπαιζε και απόγονος του Καποδίστρια), με φωτογραφία πολύ λάθος, με πλάνα μόνιμα τα ίδια, με παύσεις χωρίς λόγο, με μια γενική προχειρότητα. Το χειρότερο νομίζω ηταν το σενάριο, πρόχειρο και απλό. Αυτά που διάβαζα στην ιστορία του Λυκείου στο σχολείο για τον Καποδίστρια ήταν πιο συγκροτημένα και με περισσότερη συνοχή.

Καταλαβαίνω την δυσκολία της παραγωγής και την εύρεση χρημάτων αλλά δεν έπρεπε να διαφημιστεί σαν μια επική ταινία αν τελικά δεν είναι.

Τέλος πολύ λάθος επιλογές του για τους ρόλους των Κοτζαμπάσηδων ο Κοντογιαννίδης και ο Ιατρόπουλος. Καλοί ηθοποιοί αλλά δεν τους πήγαιναν οι ρόλοι.

Αυτό που μου άρεσε είναι ο πρωταγωνιστής Αντώνης Μυριαγκός έπαιζε όμορφα, ήρεμα, διαβασμένος για το ρόλο του, με μια εικόνα πολύ κοντά στον Καποδίστρια που ξέρουμε Επίσης, πολύ καλός ο Fynbar Lynch. και γενικά όλοι οι ξένοι ηθοποιοί.

Ο Σμαραγδής φημίζεται για τις «αγιογραφίες» που κάνει και για τα έντονα πατριωτικά στοιχεία των ταινιών του αλλά εδώ δεν μου άρεσε η προσπάθεια του. Σαρώνει όμως η ταινία και οι κινηματογράφοι είναι γεμάτοι και μπράβο.

Story

Η ταινία αφηγείται την ζωή του Καποδίστρια και της διπλωματικής εργασίας του αρχικά στη Ρωσία και μετά στην Ελβετία (με μικρά φλας μπακ στη νεανική ηλικία και παράλληλα μας δίνει ελάχιστα στοιχεία για την προσωπική του ζωή), μέχρι και τη συμμετοχή του στον εθνοαπελευθερωτικό αγώνα του 1821, τη θέση του επικεφαλής του νεοσύστατου ελληνικού κράτους και τέλος τη δολοφονία του.

Trailer

Tα λέμε,

Αλέξης Σερέφας

Πληροφορίες: Παραγωγή 2025, Drama, Biography ,Greek, IMDb 6.4/10

Η βαθμολογία μου: 4.5/10

#kapodistrias

Καταλαβαίνω οτι ταινίες σαν και αυτές με ηπερήρωες «τραβάνε» το κόσμο στο σινεμά και πάντα έχουν απήχηση σε όλους τους λάτρεις του είδους και κυρίως στην γενιά των 20s που δεν έχει δει τις πιο παλιές, τις κλασικές, τις πρώτες ταινίες ειδικά του Superman και του Batman.

Μου αρέσουν και μένα τις περισσότερες φορές, της DC βέβαια πάντα κάπως παραπάνω γιατί είχαν και έχουν κάτι να σου πουν σεναριακά αλλά και από άποψη δράσης. Δεν σχολιάζω τις αδιάφορες τελευταίες πια ταινίες της Marvel που ελάχιστες είναι καλές με ενδιαφέρον σενάριο και δράση.

O Superman του 2025 λοιπόν, έκανε ένα ψιλοπανικό κινηματογραφικό όταν κυκλοφόρησε με τον νεό στον ρόλο, David Corenswet να παίρνει καλές κριτικές.

Την είδα, είναι μια καλή ταινία, αλλά όχι τόσο καλή όσο παλαιότερες ανάλογες και δεν καταλαβαίνω το hype και γιατί άρεσε τόσο πολύ και ειδικά εισπρακτικά, γιατί έσπασε ταμεία στο box office και η Warner εδώ και καιρό τρίβει τα χέρια της (όλα αυτά πριν την πιθανή αγορά από το Netflix).

Ο πρωταγωνιστής πιο γήινος και εννοώ συναισθηματικά, με σκηνές ερωτικές και φιλιά (καλά μην φανταστείς, αλλά δεν τον συνηθίζει η DC), με χημεία μέτρια μεταξύ των πρωταγωνιστών, με τον «κακό» καλό μεν ερμηνευτικά αλλά κάτι του έλειπε και τέλος με σκηνές δράσης «έντονες» αλλά όχι κάτι φοβερό.

Βέβαια η ταινία έχει ένα σκυλάκο που κλέβει την παράσταση, μια πολύ καλή σκηνή έναρξης, με ένα «κόμικ στυλ» που ταιριάζει στην ταινία και τέλος με ένα σενάριο που έχει ένα πολύ καλό υπόβαθρο αλλά χωρίς ιδιαίτερη κορύφωση. Θίγει με ωραίο τρόπο τον ρατσισμό για το άγνωστο και τον «πρόσφυγα» που στην ταινία ξέρουμε όλοι ότι ο Superman είναι εξωγήινος.

Story

O Κλακ Κεν προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στην καταγωγή και την ανθρώπινη ανατροφή του, σε έναν κόσμο πουαμφισβητεί τις αξίες της αλήθειας και της ελπίδας. Αντιμέτωπος (για ακόμη μια φορά) με τον Lex Luthor και μια νέα γενιά υπερηρώων, καλείται όχι μόνο να σώσει τον κόσμο, αλλά και να δείξει πως η ανθρωπιά έχει ακόμη σημασία στις μέρες μας.

Trailer

Tα λέμε,

Αλέξης Σερέφας

Πληροφορίες: Παραγωγή 2025, superhero, action, sci-fi, adventure, ΙΜDb 7.1

Η βαθμολογία μου: 6/10

#superman #supermanmovie

O Frankenstein του Guillermo del Toro κυκλοφόρησε πριν μερικές μέρες στο Netflix και έκανε χαμό σπάζοντας ρεκόρ θεάσεων σε πολλές χώρες. Μέσα σε αυτούς που το είδαν από την πρώτη μέρα ήμουν και εγώ.

Βασίζεται στην γοτθική και ρομαντικής νουβέλα της Αγγλίδας συγγραφέας Μαίρη Σέλεϊ, που γράφτηκε στα μέσα του 1816 και εκδόθηκε το 1818 στην Αγγλία. Βέβαια τον έχουμε δει και σε παλιότερες ταινίες αλλά εδώ βασίζεται σε σκηνοθεσία και προσαρμογή σεναρίου του Del Toro, με διαφορετικό φινάλε και τον κλασικό του γλυκό ευφάνταστο τρόπο να εξιστορεί ιστορίες τεράτων.

Μου άρεσε η ταινία, είναι αυτό που περιμένεις να δεις από το trailer ένα γοτθικό ρομαντικό δράμα, με τους πρωταγωνιστές να ερμηνεύουν και όχι απλά να παίζουν, με το ενδυματολογικό τμήμα, την φωτογραφία και το soundtrack να έχουν κάνει τρελή δουλειά και είμαι σίγουρος με την εποπτεία του σκηνοθέτη και με σκηνοθεσία και ιδέα πολύ του σήμερα αλλά και συνάμα με την καλή έννοια, ενός παλιότερου κινηματογραφικού direction style.

Η ταινία από την πρώτη σκηνή με το χαμένο καράβι στους πάγους καταλαβαίνεις πόσο καλοδουλεμένη και προσεγμένη είναι (30 χρόνια ήθελε να κάνει την ταινία ο Guillermo del Toro). Μια καλλιτεχνική ταινία που θα πάει στα Oscar (της αξίζει) και που κρατάει παρά την απλότητα του σεναρίου και του γνωστού θέματος, μια ποιότητα και συναισθηματισμό.

Μια ταινία με ένα ιδιαίτερο «τέρας» σαν αυτά που μας έχει συνηθίσει ο αγαπημένος Μεξικανός σκηνοθέτης που απο τον Λαβύρινθο του Πάνα πάντα με κάνει να αναζητώ τις ταινίες του.

Μπορεί η οσκαρική The Lady in the Water να μην είναι από τις αγαπημένες μου αλλά εδώ ο Frankenstain μου άρεσε πολύ. Κυρίως στα θετικά του εκτός από τα υπέροχα spooky σκηνικά και ατμόσφαιρα, είναι όλοι οι πρωταγωνιστές της ταινίας, φαίνονται να ευχαριστιούνται που ερμηνεύουν τους ήρωες.

Με αποκορύφωμα φυσικά τον Jacob Elordi που ερμηνεύει το τέρας, το «δημιούργημα» γιατί πολύ το μπερδεύουν με τον Frankenstein. O Victor Frankenstein είναι ο Oscar Isaac ο οποίος παίζει έναν δυστυχισμένο, έναν μπερδεμένο φοβισμένο άνθρωπο που δεν μπορεί να δεχτεί ακόμα και το δημιούργημα, τον ίδιο του τον»γιο». Θέλω να σας πω λοιπόν ότι και οι 2 είναι καταπληκτικοί και ειδικά ο Elordi που ερμηνευει με πολύ εσωτερικό τρόπο το «τέρας», την μοναξιά και την ανάγκη της αγάπης.

Eπίσης η Mia Goth, αν μπορούμε να πούμε η νύφη του Frankenstein, δεν είναι όμως στην ταινία, είναι πολύ καλή ερμηνευτικά και κάνει και κάτι ενδυματολογικές εμφανίσεις σαν να ζωντανεύουν οι σελίδες του γοτθικού μυθιστορήματος. Καλά δεν ξέχασα εννοείται, τον πάντα καλό Chistoph Waltz o οποίος είναι ιδανικός για να παίζει ρόλους του Del Toro.

Στα αρνητικά αν είναι αρνητικό, είναι ότι θα ήθελα να το δω στην μεγάλη οθόνη και όχι στο σπίτι. Επίσης, αν και μου άρεσε το φινάλε θα ήθελα κάτι παραπάνω αλλά είναι αρκετά λυτρωτικό.

Story

Ο Frankenstein βρίσκεται κυνηγημένος από το δημιούργημα του και καταλήγει σε ένα καράβι εγκλωβισμένο στους πάγους και εκεί η ταινία μας εξιστορεί από δύο διαφορετικές σκοπιές, μία το Doctor Frankenstein αλλά και από την άλλη του «creature» γιατί κατέληξαν να θέλουν να σκοτώσουν ο ένας τον άλλον.

Μια ταινία που ξεκίνησε να συζητιέται από το Φεστιβάλ Βενετίας και είμαι σίγουρος ότι θα συζητηθεί για πολλούς μήνες ακόμα. Θα πάρει βραβεία, δείτε το και τέλος να σας πω ότι μου άρεσε πολύ γιατί το βασικό θέμα είναι η αγάπη και η αναγκή της φύσης του ανθρώπου να λαμβανει αγάπη.

Trailer

Τα λέμε,

Αλεξης Σερέφας

Πληροφορίες: Παραγωγή 2025 Netflix, Horror, Body Horror, Fantasy IMDb 7.6/10

Η βαθμολογία μου: 8/10

#frankestein #netflix

It’s Halloween time. Τί καλύτερο από μια ωραία spooky ενδιαφέρουσα ταινία.

Η προηγούμενη Οσκαρική χρονιά είχε κυρίως μέτριες ταινίες. Μέσα σε όλα αυτά, είδα το remake του Nosferatu της ασπρόμαυρης βωβής ταινίας του 1922 και ήταν μια «ανάσα» στην μέτριες ταινίες του 2024. Βέβαια το θέμα είναι το ίδιο η κλασική ιστορία του Δράκουλα του Βram Stoker.

Δεν περίμενα η πρωταγωνίστρια Lily Rose Depp, κόρη του Johnny Depp και της Vanessa Paradis να είναι τόσο καλή και να μου αρέσει. Αισθησιακή ιδιαίτερη ερμηνεία με υπέροχο βλέμμα. Όλοι είναι βεβαίως πολύ καλοί και δεν περίμενα επίσης να δω ένα φοκλόρ, παγανιστικό Δράκουλα και τελικά να μου αρέσει. Γιατί όλοι τον έχουμε συνηθίσει πιο βικτωριανό.

Ο σκηνοθέτης Robert Eggers ήθελε να δώσει ένα διαφορετικό στυλ στον Δράκουλα του σύμφωνα με τις σκηνοθετικές «τεχνικές» που τον έχουμε δει τα τελευταία χρόνια, τα ασπρόμαυρα πλάνα του. Μου άρεσε η φωτογραφία, το μακιγιάζ, η παραγωγή είναι πολύ καλή και φυσικά το soundtrack (καλά δεν ξεπερνάει τον Δράκουλα του Coppola).

Story

H ταινία εστιάζει στο ενδιαφέρον στην Έλεν, η οποία από έφηβη βιώνει μια σειρά από εφιαλτικές μεταφυσικές εμπειρίες, επώδυνες αλλά και ερωτικά διεγερτικές. Επικοινωνεί ασυνείδητα με το αόρατο Δράκουλα μέχρι τελικά να τον συναντήσει.

Το Δράκουλα τον ερμηνεύει ο Βill Skarsgard αν και δεν τον καταλαβαίνεις στην ταινία, έξαλλου τα περισσότερα πλάνα του είναι μακρινά, σκοτεινά και απόκοσμα. Κάπως βέβαια με «χάλασε» στην αρχή, τον περίμενα αλλιώς αλλά τελικά ταιριάζει απόλυτα στην ταινία. Εσάς πως σας φάνηκε?

Η βασική διαφορά στην ταινία με άλλες προγενέστερες, είναι ότι στο φινάλε, ο κόμης Όρλοκ, ο Nosferatu βρίσκει (σιγά μην πω λεπτομέρειες) την Έλεν, θέλοντας να ζήσει τον έρωτα (πολύ ιδιαίτερη η ερωτική σκηνή) και να καταστρέψει με το σκότος του τον κόσμο. Άραγε θα το καταφέρει?

Ο Willem Dafoe (πάντα καλός ερμηνευτικά) κρατά τον ρόλο του καθηγητή, βαμπιρολόγου Φον Φραντς, παραλλαγή του Βαν Χέλσινγκ.

Ενδιαφέρον εντυπωσιακό ερωτικό ρικέικ. Υποψήφιο για 4 αγαλματίδια και σε πολλές άλλες βραβεύσεις πέρσυ. Κάτι διαφορετικό για το Halloween weekend σας.

Τrailer

Τα λέμε,

Αλέξης Σερέφας

#nosferatu #halloween #dracula

Πληροφορίες: 2024, Horror, Fantasy, Drama IMDb 7.1/10

Η βαθμολογία μου : 7/10

Ξεκινάω αμέσως με το story του horror thriller Weapons.

Σε μια τάξη ενός σχολείου με μια δασκάλα που την ερμηνεύει η Julia Garner , ξαφνικά ένα βράδυ εξαφανίζονται 17 παιδιά και δεν έρχονται στο σχολείο. Ένα όμως παιδί εμφανίζεται στην τάξη. Κατηγορούν όλοι την δασκάλα για την εξαφάνιση, αλλά κάτι άλλο συμβαίνει για το τρόπο που χάθηκαν τα 17 παιδιά.

Ο τρόπος αφήγησης της ιστορίας είναι πολύ έξυπνος, σαν κεφάλαια γύρω από τον κάθε πρωταγωνιστή, με την πρωταγωνίστρια Garner και Josh Brolin να κλέβουν την παράσταση. Το trailer η αλήθεια σου δείχνει αρκετά της ταινίας, αλλά επίσης από τα social και τις φωτογραφίες που κυκλοφορούν λογικά θα έχετε δει την Amy Madigan η οποία είναι ότι καλύτερο και στον ρόλο αλλά και πολύ spooky.

Το σενάριο μου άρεσε πολύ, οι πρωταγωνιστές επίσης, είχε σκηνές που σε τρομάζουν, σκηνές πολύ ρεαλιστικές, η δράση είναι πολύ καλή αλλά δεν μου άρεσαν κάποια κωμικές άκυρες σκηνές και το περίεργο, μέτριο φινάλε.

Βέβαια δεν καταλαβαίνω το τρελό hype των τελευταίων μηνών. Οκ, είναι μια καλή ταινία σε σενάριο και σκηνοθεσία του Zack Gregger , σε τρομάζει,σε κρατάει αλλά δεν έχετε δει και καλύτερες? Κάτι της έλειπε.

Trailer

Tα λέμε,

Αλέξης Σερέφας

Πληροφορίες : Παραγωγή 2025, Mystery, Horror, Thriller, Dark Comedy, IMDb 7.6/10

Η βαθμολογία μου: 6/10

#weapons #warner